Τρίτη, 29 Ιουνίου 2010

L' AMANT



αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο σας προτρέπω να το κάνετε, αν δεν έχετε δει την ταινία νομίζω πως πρέπει να τη δείτε, είναι και τα δυο καταπληκτικά...

Δευτέρα, 28 Ιουνίου 2010

BRASIL

αφιερωμένο εξαιρετικά... με μια γλυκιά καληνύχτα

FREE

και μη ξεχνάτε ποτέ!!!
το πνεύμα κι η ψυχή είναι πάντα ελεύθερα.......

CRAZY



έρωτας, ποίηση, μουσική, χορός, ... , μικρές ψηφίδες που φτιάχνουν αυτό που λέγεται ΟΜΟΡΦΗ ΖΩΗ, είναι άλλωστε ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ!!!! μη το ξεχνάτε αυτό!
το μυστικό κλειδί το έχει ο καθένας μας! πρέπει όμως να το βρει :)

LOVE STORY

ύστερα από τη νυχτερινή καλοκαιρινή μπόρα, που είχε ηχητικά και οπτικά εφέ...αστραπές και βροντές σας καλημερίζω με ένα τραγούδι που διώχνει όλους τους φόβους μακριά!

Κυριακή, 27 Ιουνίου 2010

ΤΑΞΙΔΙ του ΝΟΥ



έτσι άφησα το νου μου να πετάξει μακριά
δε φοβήθηκα
τη βροχή
τον άνεμο
τον ήλιο
το σκοτάδι
μόνο τους ανθρώπους φοβήθηκα

ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ



Πολύ πριν σε συναντήσω, εγώ σε περίμενα.

Πάντοτε σε περίμενα.
Σαν ήμουνα παιδί και μ΄ έβλεπε λυπημένο η μητέρα,
έσκυβε και με ρωτούσε, «Τι έχεις αγόρι;»
Εγώ δεν μίλαγα, μονάχα έβλεπα πίσω απ΄ τον ώμο της
έναν κόσμο άδειο από σένα.

Κι όταν έπαιρνα το παιδικό κοντύλι,
ήταν για να μάθω να σου γράφω τραγούδια,
όταν κοίταγα στο τζάμι τη βροχή,
ήταν που αργούσες ακόμα,
κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου και άνοιγα,
δεν ήταν κανείς, κάπου όμως μες στον κόσμο
ήταν η καρδιά σου που χτυπούσε.

Έτσι έζησα πάντοτε.

Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά
Θυμάσαι;
Μου άπλωσες τα χέρια τόσο τρυφερά
σαν να με γνώριζες χρόνια.
Μα και βέβαια με γνώριζες.
Γιατί πολύ πριν μπεις μες στη ζωή μου
είχες ζήσει μες στα όνειρά μου Αγαπημένη μου!
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή!

απόσπασμα από τη συλλογή "Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας" του Τάσου Λειβαδίτη

το διάβασα στο : http://ksefwto.blogspot.com/

ΑΝΑΖΗΤΩ

Ψάχνοντας για ότι έχω ανάγκη,
και δεν ξέρω ακριβώς τι είναι αυτό,
πήγαινα από άνθρωπο σε άνθρωπο,
και είδα πως όλοι τους μαζί
έχουν λιγότερα από μένα
που δεν έχω τίποτα, και πως άφησα
στον καθένα από αυτούς ένα κομμάτι
από αυτό που δεν έχω και που αναζητώ.

Ivo Andrić

UNDER THE MOON

πανσέληνος απόψε, έχω σεληνιαστεί μπορώ να πω, λατρεύω το φεγγάρι και ξέρω πως κι εγώ είμαι ένα από τ'αγαπημένα του παιδιά!
ένα φεγγαρένιο τραγούδι αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους τους ρομαντικούς αυτού του πλανήτη που εκστασιάζονται όταν βλέπουν το φεγγάρι και τ' αστέρια

Σάββατο, 26 Ιουνίου 2010

FLORENCE + THE MACHINE

έχω κι αυτό για σας, είναι από τα αγαπημένα μου

COSMIC LOVE

αυτό για σας με πολύ "κοσμική " αγάπη κι ακόμη πιο πολλά όνειρα...

THE SMITHS

κι αυτό για καληνύχτα..

AFTER MIDNIGHT MUSIC

σας έλειψα καθόλου? έχω ένα μεταμεσονύχτιο τραγουδάκι για σας..

Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2010

SYLVIA PLATH

πρωινό τραγούδι
Η αγάπη σε κούρντισε σαν βαρύ χρυσό ρολόι.
Η μαμή χτύπησε τις πατούσες σου και η γυμνή κραυγή σου
Πήρε τη θέση της ανάμεσα στα στοιχεία.

Οι φωνές μας αντιλαλούν, μεγεθύνοντας τον ερχομό σου.
Καινούργιο άγαλμα.
Σ' ένα παγερό μουσείο, η γύμνια σου
Σκιάζει την ασφάλειά μας.
Στεκόμαστε τριγύρω ανέκφραστοι σαντοίχοι.

Δεν είμαι περισσότερο μάνα σου
Από το σύννεφο που διυλίζει έναν καθρέφτη για να αντανακλά την ική του αργή
Εξαφάνιση στο χέρι του ανέμου.

Όλη νύχτα σαν πεταλουδίτσα η ανάσα σου
Πεταρίζει ανάμεσα στα λεία ροζ τριαντάφυλλα.
Ξυπνώ ν' αφουγκραστώ:
Μια μακρινή θάλασσα σαλεύει μες στο αυτί μου.
Μια κραυγή, και σκουντουφλώ απ' το κρεβάτι, βαρειά σαν γελάδακαι λουλουδιασμένη
Μες στο βικτωριανό μου νυχτικό.

Το στόμα σου ανοίγει καθαρό σαν του γατιού.
Το τετράγωνο του παραθύρου
Ξασπρίζει και καταπίνει τα θολά του αστέρια.

Και τώρα δοκιμάζεις, Μια φουχτίτσα νότες·
Τα ξεκάθαρα φωνήεντα υψώνονται σαν μπαλόνια.


Sylvia Plath, 1932 - 1963. μεταφρ. Κλαίτη Σωτηριάδου

Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

ΗΡΘΕΣ ΠΟΙΗΣΗ ΠΑΛΙ

Ήρθες ποίηση πάλι. Θ' ανακάλυψες φαίνεται
κάποιο μου κόκκαλο που δεν έχει λιώσει.
Μια πτυχή της καρδιάς μου που δεν έγινε κύμα σου.
Μιαν ανέπαφη φλέβα σε κάποιο μου δάχτυλο.
Έναν ιστό, που δεν έγινε στίχος σου.

Θα το ξέρουμε αύριο : Κοιτώντας τον κόσμο
με μοίρασες δίκαια. Μ' έκαμες χίλιες
σπίθες και μια - και με σκόρπισες.

Νικηφόρος Βρεττάκος

I'M IN THE MOOD

Ο ΔΡΑΠΕΤΗΣ

διάβασα στο blog : http://poemdrapetis.blogspot.com/2010_02_01_archive.html και σας παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα... το οποίο βρήκα εκπληκτικό

αφιερώνεται σ'οσους αντέχουν να δραπετεύουν...
σ' όσους αντέχουν ν' αγαπούν...

"Όταν με τις σκέψεις μπλέκονται θεριά αφρισμένα, ξεμοναχιάζεται η ψυχή κι αναπηδά απ’ το σκοτάδι της το φεγγάρι ζαλισμένο. Τότε τρεκλίζοντας ανάμεσα στις σκοτεινιές τραγουδώ κυματιστά στα στενοσόκακα του κόσμου προσπαθώντας η φωνή μου να τρυπώσει μέχρι μέσα στις μερμηγκοφωλιές ή, πέρα στο πλατύ το πέλαγο, να συρθεί πάνω στα νερά και μουσκεμένη να φτάσει σ’ ένα παλιό ναυάγιο. Ή, ν’ ανηφορίσει στα πάνω πάνω σαν τη περικοκλάδα και να κυλήσει στα γιγάντια αυτιά του Θεού. Τότε μπορεί από μια στείρα καρδιά να γεννηθεί η ελπίδα και ν’ αυγατέψει ο χρόνος στο πλατύ χαμόγελο του δειλινού. Και τότε βέβαια, στον ουρανό θα χυθούν ανάκατα οι νερομπογιές και θα βρεθεί ένα νόημα στην ύπαρξή του. Γιατί, είναι τραγική η ύπαρξη του “απέραντου” χωρίς ένα τουλάχιστον χρώμα στα μάτια του “μικρού”.

Μ’ ένα ξέφρενο χορό οι σκιές, σκιά κι’ εγώ, θ’ ανταμώσουμε μπροστά στην πύλη του Άδη, τότε που ο σκύλος – φύλακας θα έχει πια γεράσει και με νωθρό βλέμμα θα ζητιανεύει ένα κόκαλο απ’ τον απάνω κόσμο. Και τότε στην ιστορία της ανθρωπότητας θα κατοχυρωθεί επίσημα η ανάσταση, αφού μια μια οι ψυχές θα ξεσκαλώσουν απ’ τις κούρνιες τους για να φτερουγίσουν μαζί μας σ’ αυτό το μεγάλο ανείπωτο ταξίδι που τελειωμό δεν έχει.

Φόρεσα τη μάσκα μου. Τα μαλλιά μου χύνονταν στους ώμους. Το λευκό σεντόνι που ήμουν τυλιγμένος είχε που και που στάλες αίμα. Η μάσκα κέρινη μιλούσε στη γης. Κάτω απ’ τη μάσκα το πρόσωπό μου αγριεμένο κραύγαζε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Οι προβολείς δημιουργούσαν μια ανυπόφορη ζέστη. Όμως η διπλοπροσωπία μου ξεγελούσε. Κι έμενα εκεί, πιστός στο ρόλο μου. Να μαζεύω τα στάχια απ’ τις κεντημένες ποδιές των χωραφιών με το δρεπάνι μου κι ύστερα το βραδάκι να στρώνω το τραπέζι για το φτωχικό δείπνο. Ένα κορίτσι θα ξεχάσει μια παπαρούνα στο παράθυρό μου. Το γεράκι θα ζυγιάσει ξανά τα φτερά του, τελευταία φορά για σήμερα. Και η κραυγή της κουκουβάγιας θ’ αναμειχτεί με το σουσούρισμα των ζώων που ηρεμούν σε κάποια απέναντι πλαγιά. Κάπου όμως μέσα στο βάθος του κορμιού μου δυο γέροντες πάλευαν δίχως σταματημό. Ο Θεός με το διάβολο πάλευαν, οι αιώνιοι αντίπαλοι μέσα στην αντιπαλότητα των πάντων. Ισοδύναμοι μονομάχοι που τυραννούν το κορμί μου. Κι εγώ, ο μοναδικός θεατής αυτής της γιγαντομαχίας, χωρίς χειροκροτήματα, δίχως εκφράσεις έντασης και αγωνίας για το αποτέλεσμα, γνώριζα ότι ο αγώνας θα είναι ισόπαλος, η ζυγαριά δε θα γείρει ποτέ. Έτσι μόνο η γης θα βρίσκεται πάντα αντίκρυ στον ουρανό κι ο ουρανός πάντα αντίκρυ στη γης και οι χελώνες κάθε άνοιξη θα ξυπνούν και όλα θα τρέχουν αιώνια στην αόρατη κυκλική περιφέρεια. Κι εγώ έτρεχα, τρέχω κι ακόμα και νεκρός θα τρέχω, ατενίζοντας πολλές φορές πέρα μακριά το κέντρο της, πετώντας με τη ματιά μου πάνω από μια καστανή κοτσίδα κοριτσιού που ανέμελα απλώθηκε για να σχηματίσει την ακτίνα που θα ενώνει πάντα την κυκλική περιφέρεια με το άγνωστο κέντρο και να μεταδίνεται έτσι πάντα το αγκομαχητό, ο πόνος κι η χαρά στην υπέρτατη καρδιά.

Τσαλαβουτούν οι σκέψεις μου στα αρσενικά λαχανιάσματα πίσω απ’ τις ξύλινες πόρτες. Αισθάνομαι μια ακίδα να σέρνεται βαριά πάνω στις φλέβες μου. Το άσπρο σεντόνι που μ’ έντυσαν δεν έχει τώρα στάλες μόνο αίμα. Έχει χείμαρρους κατακόκκινο αίμα, αίμα ζεστό. Αίμα ζώου που θυσίασαν στον άγνωστο θεό. Το ζώο που πάντα σπαρταρά στα όνειρα όλων για να μεταφέρει με τη θυσία του από τη μια μεριά στην άλλη την παράκληση και ταυτόχρονα τη συγχώρεση."...

Πατεράκη Ευαγγελία
εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος

I'VE BEEN MADE TO LOVE YOU

ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

  
Είναι αξιοπερίεργο το πόσο φευγαλέες

πόσο προσωρινές, πόσο απόλυτα εξαρτημένες

απ’ την τύχη, είναι οι πιο βαθιές,

οι πιο υπέροχες εμπειρίες της ψυχής.

Hermann Hesse

Τρίτη, 22 Ιουνίου 2010

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΗΣ



Feel's like I'm getting older
I'm not afraid
all though I'm worlds apart from yesterday
and yet I can't believe I'm old enough today
to be in love, and feel in love
and see if love is the way

I don't need fancy places
to spend the time,
I'm happy just to be here
with you tonight
and yet I'm not so sure
the time is really right
to be in love, and feel in love
and see if love is alright.

And you will sing
as long as there's a song
the feeling’s never gone
it was the first time to be in love
Maybe tomorrow I'll never sing again
but I'll remember when
it was the first time to be in love

The picture’s slowly fading
and now it's gone,
the letters we remembered are old and torn
and although the time has passed
the memory lingers on
to be in love, and feel in love
and know when love is gone

ALL ALONE AM I

συνήθως όπως θα έχετε προσέξει δεν διαλέγω ελληνικά τραγούδια για τις αναρτήσεις μου, σήμερα όμως όλη μέρα τραγουδάω αυτό...



ένα από τα τραγούδια που πραγματικά λατρεύω και σας το χαρίζω.

All alone am I ever since your goodbye
All alone with just a beat of my heart
People all around but I don΄t hear a sound
just the lonely beating of my heart

Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

QUESTIONS?

ΖΟΖΕ ΣΑΡΑΜΑΓΚΟΥ


.......
γιατί η ζωή περιγελά τις προβλέψεις και βάζει λέξεις εκεί που φανταζόμασταν σιωπές, και αιφνίδιες επιστροφές εκεί που λέγαμε πως δεν θα συναντιόμασταν ξανά.

δεν φτάνει μόνο να δημιουργηθεί το σύμπαν, χρειάζεται και κάποιος να το συντηρήσει.
ήταν επίσης η εποχή που ο έρωτας ήταν έρωτας μόνο αν ήταν ακραίος, ριζοσπαστικός, και που η απόλυτη πίστη ήταν ένα πνευματικό αγαθό τόσο φιλικό όσο ήταν το φαί και το πιοτό για το σώμα.

ως απόλυτο παράδειγμα τις πιο ξεδιάντροπης προσωπικής και κοινωνικής υποκρισίας, εκείνη που συνιστά υπομονή στον φτωχό που μόλις του αρνήθηκε την ελεημοσύνη.

ένα καλό που έχει η άγνοια είναι οτι μας προστατεύει απο τις ψεύτικες γνώσεις.
αποδεικνύοντας έτσι για μια ακόμα φορά όχι μόνο πως το καλύτερο είναι εχθρός του καλού, αλλά και πως το καλό, όσο και αν πασχίσει, δεν πρόκειται ποτέ να φτάσει ούτε στο δαχτυλάκι το καλύτερο.
pas de nouvelles, bonnes nouvelles.
τα ζωγραφιστά δέντρα δεν ρίχνουν τα φύλλα τους.

2 SONGS



και αυτό...

ΑΓΑΠΗ



Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την, Μόλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά κι απότομα. Κι όταν τα φτερά της σε αγκαλιάσουν, παραδώσου, μόλο που το σπαθί που είναι κρυμμένο ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί να σε πληγώσει.

Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψε την, μ' όλο που η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει τα όνειρά σου σαν το βοριά που ερημώνει τον κήπο.
Γιατί όπως η αγάπη σε στεφανώνει, έτσι και θα σε σταυρώσει. Κι όπως είναι για το μεγάλωμα σου, είναι και για το κλάδεμά σου.
Κι όπως ανεβαίνει ως την κορφή σου και χαϊδεύει τα πιο τρυφερά κλαδιά σου που τρεμοσαλεύουν στον ήλιο,
Έτσι κατεβαίνει κι ως τις ρίζες σου και ταράζει την προσκόλληση τους στο χώμα.
Σα δεμάτια σταριού σε μαζεύει κοντά της.
Σε αλωνίζει για να σε ξεσταχιάσει.
Σε κοσκινίζει για να σε λευτερώσει από τα φλούδια σου.
Σε αλέθει για να σε λευκάνει.
Σε ζυμώνει ώσπου να γίνεις απαλός.
Και μετά σε παραδίνει στην ιερή φωτιά της για να γίνεις ιερό ψωμί για του Θεού το άγιο δείπνο.
Όλα αυτά θα σου κάνει η αγάπη για να μπορέσεις να γνωρίσεις τα μυστικά της καρδιάς σου και με τη γνώση αυτή να γίνεις κομμάτι της καρδιάς της ζωής.

Αλλά αν από το φόβο σου, γυρέψεις μόνο την ησυχία της αγάπης και την ευχαρίστηση της αγάπης,
Τότε, θα ήταν καλύτερα για σένα να σκεπάσεις τη γύμνια σου και να βγεις έξω από το αλώνι της αγάπης. Και να σταθείς στον χωρίς εποχές κόσμο όπου θα γελάς, αλλά όχι με ολάκερο το γέλιο σου και θα κλαις, αλλά όχι με όλα τα δάκρυά σου.
Η αγάπη δε δίνει τίποτα παρά μόνο τον εαυτό της και δεν παίρνει τίποτα παρά από τον εαυτό της. Η αγάπη δεν κατέχει κι ούτε μπορεί να κατέχεται, γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη.
Όταν αγαπάς, δε θα 'πρεπε να λες: "Ο Θεός είναι στην καρδιά μου", αλλά μάλλον "Εγώ βρίσκομαι μέσα στην καρδιά του Θεού".
Και μη πιστέψεις ότι μπορείς να κατευθύνεις την πορεία της αγάπης, γιατί η αγάπη, αν σε βρει άξιο, θα κατευθύνει εκείνη τη δική σου πορεία.
Η αγάπη δεν έχει καμιά άλλη επιθυμία εκτός από την εκπλήρωσή της. Αλλά αν αγαπάς κι είναι ανάγκη να έχεις επιθυμίες, ας είναι αυτές οι επιθυμίες σου: Να λιώσεις και να γίνεις σαν το τρεχούμενο ρυάκι που λέει το τραγούδι του στη νύχτα.
Να γνωρίσεις τον πόνο της πολύ μεγάλης τρυφερότητας.
Να πληγωθείς από την ίδια την ίδια τη γνώση σου της αγάπης. Και να ματώσεις πρόθυμα και χαρούμενα.
Να ξυπνάς την αυγή με καρδιά έτοιμη να πετάξει και να προσφέρεις ευχαριστίες για μια ακόμα μέρα αγάπης. Να αναπαύεσαι το μεσημέρι και να στοχάζεσαι την έκσταση της αγάπης.
Να γυρίζεις σπίτι το σούρουπο με ευγνωμοσύνη στην καρδιά
Και ύστερα να κοιμάσαι με μια προσευχή για την αγάπη που έχεις στην καρδιά σου και μ' έναν ύμνο
δοξαστικό στα χείλη σου.
 
Απόσπασμα από το βιβλίο του Χαλίλ Γκιμπράν "Ο Προφήτης, Ο κήπος του Προφήτη"
Εκδόσεις Μπουκουμάνης

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΜΙΑ ΒΟΥΤΙΑ ΣΤΟ ΕΓΩ ΜΑΣ

Άνδρας: Λυπούμαι, δεν καταλαβαίνω καθόλου.

Κρισναμούρτι: Όταν αντιστέκεστε στον θυμό ή το μίσος, τι πραγματικά συμβαίνει; Κτίζετε έναν τοίχο ενάντια στο μίσος, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει. Ο τοίχος απλώς το κρύβει από σας. Ή αποφασίζετε να μην θυμώνετε, αλλά αυτή η απόφαση είναι μέρος του θυμού και αυτή η αντίσταση δυναμώνει το θυμό. Μπορείτε να το δείτε μόνοι σας αν παρατηρήσετε αυτό το γεγονός. Όταν αντιστέκεστε, ελέγχετε, καταπιέζετε, ή προσπαθείτε να ξεπεράσετε  - τα οποία είναι όλα το ίδιο πράγμα γιατί είναι έργα της θελήσεως - κάνετε πιο χοντρό τον τοίχο της αντίστασης και έτσι σκλαβώνεστε ολοένα και περισσότερο, γίνεστε πιο στενός, πιο μηδαμινός. Και είναι από αυτή τη μηδαμινότητα, από αυτή τη στενότητα από την οποία θέλετε να ελευθερωθείτε και αυτή τούτη η θέληση είναι αντίδραση που έχει δημιουργήσει ακόμα ένα φραγμό, ακόμα περισσότερη μηδαμινότητα. Έτσι πηγαίνουμε από την μια αντίσταση στην άλλη, από ένα φράγμα στο άλλο, πότε-πότε δίνοντας στον τοίχο της αντιστάσεως ένα διαφορετικό χρωματισμό, μια διαφορετική ιδιότητα ή κάποια λόγια υψηλοφροσύνης. Αλλά η αντίσταση είναι δεσμός και ο δεσμός είναι πόνος.

Άνδρας: Μήπως αυτό σημαίνει ότι, εξωτερικά, θα πρέπει κανέναν να τον κλωτσούν εδώ κι εκεί, όπως θέλουν οι άλλοι και ότι εσωτερικά θα πρέπει να αφήνει τον θυμό του και τα λοιπά αχαλίνωτα;

Κρισναμούρτι: Φαίνεται ότι δεν προσέξατε αυτό που ειπώθηκε. Όταν είναι ζήτημα ευχαριστήσεως, δεν σας πειράζει η κλωτσιά του, που είναι η αίσθηση της απόλαυσης, αλλά όταν αυτή η κλωτσιά γίνεται επίπονη, τότε αντιστέκεστε. Θέλετε να ελευθερωθείτε από τον πόνο και όμως προσκολλάστε στην ευχαρίστηση. Προσκόλληση στη ευχαρίστηση είναι η αντίσταση.
Είναι φυσικό να ανταποκρίνεστε. Εάν δεν ανταποκριθείτε φυσιολογικά στο τσίμπημα μιας βελόνας σημαίνει ότι είστε αναίσθητος. Επίσης, εάν δεν ανταποκρίνεστε εσωτερικά, υπάρχει κάτι το λανθασμένο. Αλλά ο τρόπος με τον οποίο ανταποκρίνεστε και η φύση της ανταπόκρισης έχει σημασία, και όχι απλώς η ανταπόκριση. Όταν κάποιος σας κολακεύει, ανταποκρίνεστε, και ανταποκρίνεστε επίσης όταν κάποιος σας προσβάλλει. Και στις δύο περιπτώσεις είναι αντίσταση - η μια της ευχαρίστησης και η άλλη πόνου. Την μια την κρατάτε και την άλλη είτε την περιφρονείτε ή θα θέλατε να ανταποδώσετε. Και τα δύο είναι αντίσταση. Τόσο το κράτημα όσο και η απόρριψη είναι μια μορφή αντίστασης. Και ελευθερία δεν είναι η αντίσταση.

Άνδρας: Έχω την δυνατότητα να ανταποκριθώ χωρίς την αντίσταση της ευχαριστήσεως ή του πόνου;

Κρισναμούρτι: Τι νομίζετε εσείς κύριε; Εσείς τι αισθάνεστε; Θέτετε την ερώτηση σε μένα ή στον εαυτό σας; Αν ένας ξένος, ένας εξωτερικός παράγων απαντήσει σ' αυτήν την ερώτηση για σας, τότε εσείς βασίζεστε πάνω σ' αυτόν και αυτή η εξάρτηση γίνεται η αυθεντία που είναι αντίσταση. Και τότε θέλετε πάλι να ελευθερωθείτε από εκείνη την αυθεντία. Έτσι μπορείτε να κάνετε αυτήν την ερώτηση σε κάποιον άλλο;

Άνδρας: Μπορείτε να μου το υποδείξετε και αν το δω, τότε δεν τίθεται ζήτημα αυθεντίας, έτσι δεν είναι;

Κρισναμούρτι: Αλλά σας δείξαμε αυτό που πραγματικά είναι. Δείτε αυτό που πραγματικά είναι, χωρίς να ανταποκριθείτε σ' αυτό με ευχαρίστηση ή με πόνο. Ελευθερία είναι το να βλέπει κανείς. Το να βλέπει κανείς, είναι ελευθερία. Μπορείτε να δείτε μόνο όταν υπάρχει ελευθερία.

Άνδρας: Αυτό, το να βλέπει κανείς, μπορεί να είναι ένα έργο ελευθερίας, αλλά τι αποτέλεσμα θα έχει πάνω στα δεσμά μου, που είναι αυτό που είναι, που είναι αυτό που βλέπει κανείς;

Κρισναμούρτι: Όταν λέτε ότι το να βλέπει κανείς μπορεί να είναι ένα έργο ελευθερίας, είναι μια υπόθεση, επομένως και το να βλέπετε εσείς ο ίδιος είναι μια υπόθεση. Τότε, δεν βλέπετε πραγματικά αυτό που είναι.

Άνδρας: Δεν ξέρω κύριε. βλέπω την πεθερά μου να μου φέρεται άσχημα, θα σταματήσει επειδή το βλέπω;

Κρισναμούρτι: Δείτε τη δράση της πεθεράς σας και δείτε τις δικές σας ανταποκρίσεις χωρίς την περαιτέρω ανταπόκριση της ευχαρίστησης ή του πόνου. Δείτε το σε ελευθερία. Η δράση τότε μπορεί να είναι να αγνοήσετε πλήρως αυτό που λέει ή να αποχωρήσετε. Αλλά, αποχώρηση ή αδιαφορία δεν είναι αντίσταση. Αυτή η χωρίς εκλογή επίγνωση είναι ελευθερία. Την δράση που πηγάζει από αυτήν την ελευθερία δεν μπορεί να την προβλέψετε, να την συστηματοποιήσετε, ή να την τοποθετήσετε μέσα στα πλαίσια της κοινωνικής ηθικής. Αυτή η χωρίς εκλογή επίγνωση δεν είναι πολιτική, δεν ανήκει σε κανέναν "-ισμό". δεν είναι το προϊόν της σκέψης.
Και μην πέσετε στην παγίδα να σκεφτείτε πως αποτελεί μια θρησκευτική προπαγάνδα..... που ίσως και να αποτελεί! Απλώς συλλέξτε τα ερεθίσματα που χρειάζονται για να κάνετε μια βουτιά στο εγώ σας και να αναρωτηθείτε εάν γνωρίζετε τον εαυτό σας.......

ήταν ένα απόσπασμα από το βιβλίο "Στη σιγή του νου" του Κρισναμούρτι
Εκδόσεις: Καστανιώτη

Κυριακή, 20 Ιουνίου 2010

NATACHA ATLAS again

η Natacha Atlas με παρέσυρε απόψε... σας καλώ να ακούσετε ένα πολύ ιδιαίτερο "a man's world"

COMMUNICATE

δυο καταπληκτικοί καλλιτέχνες, στο τραγούδι που διάλεξα για να συνοδεύσω την αποψινή μου καληνύχτα...τέτοιες μουσικές με οδηγούν στην απλή σκέψη ότι η πραγματική επικοινωνία μπορεί να είναι ένας ήχος, ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, η πραγματική επικοινωνία δεν έχει φραγμούς φυλής, γλώσσας, θρησκείας....είναι η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ με κεφαλαία γράμματα

SIGUR ROS

είχα καιρό να ακούσω Sigur Ros, σήμερα όμως θυμήθηκα τη συναυλία τους στην Πράγα, και ήταν πραγματικά καταπληκτικοί... σκέφτηκα λοιπόν να σας δώσω ένα δείγμα..
μπορεί να μη καταλαβαίνω ισλανδικά όμως βρίσκω τη μουσική τους ονειρεμένη..

SWEET



ένα τραγουδάκι γλυκό, μαζί με την καλημέρα μου

YVES BERGERET

Ο διπλανός σου στο λυκόφως
Να μπεις στο βλέμμα του,
να δεις το βλέμμα του:
ένας αλλότριος ουρανός,
που δεν υποπτευόσουν τους ανέμους, τα άστρα
ή έστω το όνομά του,
σκεπάζει την ταράτσα όπου κάθεσαι.

Δες, αυτός που κάθεται πλάι σου
ξαπλώνει συγχρόνως στη νύχτα
κάτω απ' τα δέντρα κάποιου λόφου,
που μπορείς ακόμα να μαντέψεις τον ορίζοντα,
και σφίγγει γύρω απο τους ώμους το μανδύα
μιας παλιάς σκέψης, παλιάς
που ακόμα τον ματώνει.

στην ταράτσα λέτε λίγα λόγια,
κι ο άνεμος, που με την ακανόνιστη πνοή του
σας συντροφεύει,
είναι η παλίντροπη περιπλάνηση της ψυχής του
πάνω στην ταράτσα, χορταστική
σαν μια μπουκιά φρέσκο ψωμί,
και το γυμνό διάστημα που μας βαραίνει μ' όλα του τα μάγια,
που τυλίγει και ξετυλίγει όνειρα, λόφους, αίμα,
το χρόνο πληγώνει και σας απομακρύνει
ατέλειωτα τον ένα απο τον άλλο.

Yves Bergeret
Μτφρ. Χριστόφορος Λιοντάκης

το διάβασα στο: http://tosympanpoyagapo.blogspot.com/

Σάββατο, 19 Ιουνίου 2010

DULCE PONTES

ονειρικό το κομμάτι που διάλεξα απόψε για καληνύχτα...
κι όπως στα όνειρα έτσι κι εδώ, αφεθείτε έτσι απλά... να τα ζήσετε!

BELLE & SEBASTIAN



take me away from here...I'm dying

ΑΜΟΡΓΟΣ

 by Madison Moore


...Τι να μου κάμει η σταλαγματιά που λάμπει στο μέτωπο σου;

Το ξέρω πάνω στα χείλια σου έγραψε ο κεραυνός τ' όνομά του

Το ξέρω μέσα στα μάτια σου έχτισε ένας αητός τη φωλιά του

Μα εδώ στην όχτη την υγρή μόνο ένας δρόμος υπάρχει

Μόνο ένας δρόμος απατηλός και πρέπει να τον περάσεις

Πρέπει στο αίμα να βουτηχτείς πριν ο καιρός σε προφτάσει

Και να διαβείς αντίπερα να ξαναβρείς τους συντρόφους σου

Άνθη πουλιά ελάφια

Να βρεις μιαν άλλη θάλασσα μιαν άλλη απαλοσύνη

Να πιάσεις από τα λουριά του Αχιλλέα τ' άλογα

Αντί να κάθεσαι βουβή τον ποταμό να μαλώνεις

Τον ποταμό να λιθοβολείς όπως η μάνα του Κίτσου.

Γιατί κι εσύ θα' χεις χαθεί κι η ομορφιά σου θα' χει γεράσει.

Μέσα στους κλώνους μιας λυγαριάς βλέπω το παιδικό σου πουκάμισο να στεγνώνει

Πάρ' το σημαία της ζωής να σαβανώσεις τον θάνατο

Κι ας μη λυγίσει η καρδιά σου

Κι ας μην κυλήσει το δάκρυ σου πάνω στην αδυσώπητη τούτη γη

Όπως εκύλησε μια φορά στην παγωμένη ερημιά το δάκρυ του πιγκουίνου

Δεν ωφελεί το παράπονο

Ίδια παντού θα' ναι η ζωή με το σουραύλι των φιδιών στη χώρα των φαντασμάτων

Με το τραγούδι των ληστών στα δάση των αρωμάτων

Με το μαχαίρι ενός καημού στα μάγουλα της ελπίδας

Με το μαράζι μιας άνοιξης στα φυλλοκάρδια του γκιώνη

Φτάνει ένα αλέτρι να βρεθεί κι ένα δρεπάνι κοφτερό σ' ένα χαρούμενο χέρι

Φτάνει ν' ανθίσει μόνο

Λίγο σιτάρι για τις γιορτές λίγο κρασί για τη θύμηση λίγο νερό για τη σκόνη.....


Νίκος Γκάτσος

BILLY HOLIDAY

TANGO BRUTAL

δε ξέρω πώς μου ήρθε το tango, μες στο μεσημέρι! αλλά πιστεύω πως ταιριάζει με τις υψηλές θερμοκρασίες!

J.S. BACH

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

σήμερα ξύπνησα με μια περίεργη διάθεση "ισορροπίας!" να την πω? ή "ανισορροπίας!" και με αφορμή ένα σχόλιο στο blog, αποφάσισα να κάνω την παρακάτω ανάρτηση... γραμμένη από το Γιώργο Χειμωνά με τίτλο "η αβοήθητη μοναξιά του άντρα", ο αρχικός τίτλος του κειμένου ήταν, "Έπαινος για τον άντρα".

Δε θα πω κάτι άλλο πέρα από την καλημέρα μου και βέβαια να περάσετε όμορφα κι απλά


Η αβοήθητη μοναξιά του άντρα

"Ποτέ γυναίκα δεν κατάλαβε έναν άντρα" ΑΜΛΕΤ

Η φίλη μου Ρ. έκλεισε τη συζήτηση για έναν κοινό μας φίλο ομοφυλόφιλο και τα αδιέξοδά του, με το γνωστό οξύ και θρασύ της χιούμορ: «Ευτυχώς που υπάρχουν και οι ομοφυλόφιλοι. Αν δεν υπήρχαν, εσείς οι άντρες θα περνούσατε έτσι από τη ζωή, χωρίς να σας έχει αγαπήσει κανένας».

Έφερα στον νου μου πάμπολλες λατρευτικά αφοσιωμένες αγάπες γυναικών προς άντρες που θα διέψευδαν αμέσως τον, εξεζητημένο άλλωστε, ισχυρισμό της Ρ. και ταυτόχρονα, ωστόσο, σκέφθηκα τη διαφορετικότητα των γυναικείων και ανδρικών συναισθημάτων, ιδίως των ερωτικών. Στην ιδανική ερωτική σχέση της η γυναίκα εξαντλεί όλα τα αιτήματα της δικαίωσής της, ως προσώπου προπαντός, αλλά και ως ύπαρξης ή, έστω, εξασφαλίζει τον ουσιωδέστερο όρο για να προχωρήσει απερίσπαστη προς ό,τι θεωρεί επιτυχία για τον δημιουργικό εαυτό της. Ενώ για τον άντρα, στην αντίστοιχη περίπτωση, περισσεύουν πολλά (και μάλλον τα σημαντικότερα γι' αυτόν) τέτοια αιτήματα ­ που, θά 'λεγε κανείς, η ερωτική δικαίωση μοιάζει να τα κάνει ακόμη πιο επιτακτικά. Αυτό σημαίνει ότι η γυναίκα είναι ικανή, και ώριμη, για την ιδανικότητα της ερωτικής σχέσης, τοποθετώντας εκεί, με πολλή υγεία κι ακόμα περισσότερη υγιεινή, ολόκληρη τη φυσιολογία της ανθρώπινης κατάστασης ­ ο άντρας όμως όχι.

Σημαίνει ακόμα, πέρα από την ολιγάρκεια της πρώτης και την απληστία του δευτέρου, ότι ο άντρας πάσχει από μια χρόνια, ανεκπλήρωτη φιλοδοξία ανόρθωσης, που ξεπερνάει κατά πολύ το σπουδαίο γεγονός της ανόρθωσης του ανθρωπίνου όντος στα δύο του κάτω άκρα, όπου η γυναίκα πιστεύει, και πολύ σωστά, ότι μ' αυτό τέλειωσε οριστικά κάθε ιστορία περαιτέρω ανόρθωσης. Και προφανώς αυτή η φιλοδοξία πρέπει να υπαγορεύεται από μια λειτουργία, αμιγώς αρσενική, επικράτησης και θριάμβου, η οποία, τουλάχιστον στο επίπεδο των φυσικών προδιαγραφών του φύλου, λείπει από τη γυναίκα σαν περιττή. Ο θρίαμβός της εξάλλου στη σχέση της είναι με το παραπάνω αρκετός, μια και η γυναίκα πάντα θριαμβεύει στη σχέση της με τον άντρα· ο μόνος τρόπος να θριαμβεύσει ο άντρας είναι να αρνηθεί να μπει σ' αυτήν.

Το γεγονός είναι ότι η γυναίκα είναι σκανδαλωδώς ευνοημένη από τη φύση. Βρίσκεται πιο κοντά της, την έχει πάντα με το μέρος της ­ η φύση συνεχίζεται μέσα της, χρησιμοποιεί το σώμα της για ν' αναπαραχθεί. Ας μην το ξεχνάμε: η γυναίκα έχει συγγένεια με το φως του φεγγαριού (που στον άντρα προκαλεί την επιληψία), με τις παλίρροιες των ωκεανών. Ο άντρας είναι αφύσικος, τεχνητός. Κατασκευασμένος μέσα σ' ένα ανοίκειο γυναικείο ικρίωμα, το σώμα της μητέρας του, κατασκευασμένος ακόμα από εντολές κύρους και εξουσίας, «ανδρισμού» και αντοχής, τις οποίες, στη διάρκεια της σύντομης ζωής του, είναι καταναγκασμένος πειθήνια και καθημερινά να εκτελεί. Κι ας μην επικαλεστεί κανείς τις κοινότοπες ιστορικοκοινωνικές αιτιότητες ­ ασφαλώς ισχύουν, αλλά βασίζονται στους δεδομένους, βιολογικούς χαρακτήρες του φύλου του.

Αποκλεισμένος από το άλλο ανθρώπινο σώμα, μη έχοντας ποτέ καμιά ενσυνείδητη συγκοινωνία αίματος με το άλλο σώμα, όπως έχει η γυναίκα με το κύημά της ­ ούτε καν έξοδο αίματος, όπως εκείνη, παρά μονάχα όταν το σώμα του εκτεθεί στη βία, έχει ένα σώμα μοναχικό κι αδιαπέραστο· κλειστό, δηλαδή απειλημένο. Που δεν ανοίγει ποτέ, ούτε κατά την ερωτική του δράση, οπότε κλείνει ακόμη περισσότερο και το κάθε σώμα αποχωρεί, αποσύρεται στην πιο απόλυτη δική του σιωπή, που είναι η ηδονή. Αντίθετα, το σώμα της γυναίκας, προτού κι αυτό απουσιάσει από την ερωτική ένωση, είναι ένα σώμα πάντα ανοιχτό ­ ο υπέροχος αυτός κάλυκας που είναι φτιαγμένος για να υποδέχεται και για να περιβάλλει.

Κι αφού η γυναίκα τον άντρα μονάχα να τον αγαπάει μπορεί και τίποτε άλλο, θα κάνω εγώ, ένας άντρας, το εγκώμιο γι' αυτό το αυτοδημιούργητο θαύμα που είναι ο άντρας. Χαριστικά θα βάλω πρώτη στη σειρά τη συμβολή της γυναίκας, που σίγουρα βοηθάει να συντελεσθεί, κυρίως με το ανεκτίμητο (και κατ' εξοχήν γυναικείο) χάρισμά της, που είναι ο αλάθητος ρεαλισμός της. Χωρίς αυτόν ο άντρας θα παράπαιε, ακόμα θα περιπλανιόταν, θα είχε χαθεί μέσα στις ομίχλες των επικών του φαντασιώσεων ­ ένα χάρισμα που η γυναίκα, αν το θελήσει, μπορεί να το μεταποιήσει σε θανάσιμο ανδροκτόνο εργαλείο ­ αν θελήσει να υπονομεύσει, χρησιμοποιώντας το, όλες τις ευσυγκίνητες μυθολογίες, που χάρη σ' αυτές και αποκλειστικά μ' αυτές ο άντρας επιβιώνει.

Χειρώνακτας του πολιτισμού αλλά και εγκέφαλός του, έκτισε από την αρχή τον κόσμο με μέτρο τον άνθρωπο. Κι αν αυτός ο κόσμος φαίνεται να είναι ανδροπρεπής, εκεί που χρειάζεται γίνεται θηλυκός, πολύ τελειότερα απ' ό,τι θα τον έπλαθε η ίδια η γυναίκα: χάρη στον άντρα η τέχνη κατοικήθηκε από εξαίσιες (αν και ανύπαρκτες) γυναίκες και πήραν γυναικείο όνομα οι πιο αυστηρές εξουσίες της ζωής ­ ενώ κράτησε για τον εαυτό του τον δυστυχισμένο ρόλο του ηττημένου, δηλαδή αυτός επωμίστηκε με αυταπάρνηση τη μεταφυσική μοίρα της ήττας που βαραίνει το ανθρώπινο γένος. Δεν δέχθηκε χαρμόσυνους αγγέλους όπως η Θεοτόκος, δεν έπεσε σε ερωτική έκσταση όπως η Αγία Θηρεσία· ταπεινά κι αγόγγυστα υπηρέτησε τη θητεία του στα τάγματα του Θεού. Δεν είχε μεγαλομανιακές ακουστικές ψευδαισθήσεις όπως η Ιωάννα της Λορραίνης ­ ανώνυμος αφανίσθηκε σε ατέλειωτους και άδικους πολέμους (και καμιά δεν έχει σημασία ότι ο ίδιος τους ξεκίνησε), εξοντώθηκε σε ισόβιες δουλείες. Ανιδιοτελής, αθώος αλλά ευφυής, εύπιστος με τη θέλησή του ­ εύθραυστος και χωρίς ­ σε αντίθεση με τη γυναίκα ­ να επιζεί του θρυμματισμού του· ασκημένος από ένστικτο να επινοεί τεχνάσματα του κυνηγιού για την τροφή της ομάδας, να αγρυπνάει για τους κινδύνους· από γεννήσεως ανυπεράσπιστος, γιατί η φύση τού πήρε πίσω όλα τα όπλα του, έμεινε πάντα πολεμιστής, άοπλος και με χίλιους τρόμους γενναίος. Εκπνευμάτωσε τη φυσική του ρώμη και την έκανε δύναμη, κυρίως τόλμη, μυαλού και κραδασμό ιδεών. Αυτός είδε τα όνειρα όταν ήρθαν οι μεγάλες νύχτες ­ κι όλα αυτά από το τίποτα, χωρίς ουσιαστική βοήθεια από κανέναν. Έχοντάς τα όλα αντίξοα, και πιο πολύ αντίξοη τη γυναίκα που τον αγάπησε.

Και λυπηθείτε τον, με την πιο ευγενικιά, την πιο τρυφερή λύπη, γι' αυτή την απέραντη, την ως το τέλος αβοήθητη μοναξιά του. Δείτε τον, παραμερίζοντας τις αγορίστικες κομπορρημοσύνες του, τα απελπισμένα χάδια της μάνας του ­ παραμερίστε τα όλα: τα αφηρημένα αγγίγματα της γυναίκας του, τα αρπαχτικά και φιλημένα χεράκια των παιδιών του και δείτε τον σε όλη του την ανέχεια. Και μη του μιλάτε, αφήστε τον να σωπαίνει όταν σωπαίνει. Και αν αρχίσει να κλαίει ξαφνικά, ποτέ μην τον ρωτήσετε γιατί.

Γιώργος Χειμωνάς

Σημαντικές Διευκρινήσεις
Στον τόμο Πεζογραφήματα, και στην σ. 751 του Χρονολόγιο Βίου και Έργου, για το έτος 2001, αναφέρεται: «3 Μαρτίου. Δημοσιεύεται το κείμενο “Η αβοήθητη μοναξιά τού άντρα” [Η.84]. Εσφαλμένα δίνεται η πληροφορία ότι το κείμενο είναι “άγνωστο”. Πρόκειται για το δημοσιευμένο και αναδημοσιευμένο παλαιότερα κείμενο με τον τίτλο “Έπαινος για τον άντρα” [Η.51].


Η.84. (σ.795, Πεζογραφήματα) «Η αβοήθητη μοναξιά τού άντρα». Τα Νέα, 3 Μαρτίου 2001 (ένθετο: Πρόσωπα, σ.6). Τη δημοσίευση τού κειμένου ακολουθεί το εξής υστερόγραφο: «Το άγνωστο αυτό κείμενο τού Γιώργου Χειμωνά, που απαντά σε όσους θα σπεύσουν στις 8 Μαρτίου να γιορτάσουν την “Ημέρα της Γυναίκας”, έδωσε στη μνήμη του στα Πρόσωπα ο Γιώργος Βέλτσος. Είχε κυκλοφορήσει σε περιορισμένα αντίτυπα εκτός εμπορίου από το “Άλεκτο” του Γ.Καρτελιά». Το κείμενο δεν είναι άγνωστο. Δημοσιεύτηκε και αναδημοσιεύτηκε με τον τίτλο «Έπαινος για τον άντρα» [Η.51].

Η.51. (σ.791, Πεζογραφήματα) «Έπαινος για τον άντρα», Το Βήμα, 29 Μαΐου 1988. Αναδημ. στο βιβλίο Ποιον φοβάται η Βιρτζίνια Γουλφ; Δημόσια κείμενα, Αθήνα, Εκδόσεις Καστανιώτη 1995, σ. 102-106 [Β.5].

(Γιώργος Χειμωνάς, Πεζογραφήματα, Αθήνα, Εκδόσεις Καστανιώτη 2005).

Παρασκευή, 18 Ιουνίου 2010

WOONGSAN



έτσι μου είπαν τα βιαστικά σύννεφα
έτσι μου είπε η βροχή
τ'αστέρια και το φεγγάρι
it had to be you...

MUSIC

έτσι λέγεται η μουσική!!!

JAZZ AGAIN

jazz mood, lovely night without stars? but with this unique music...

JAZZ NIGHT



jazz is the magic word!!!

NAT KING COLE

πάλι με ρομαντική διάθεση με βρίσκετε κι απόψε! Ξέρω δεν είναι πρωτότυπο! Θέλω όμως να σας χαρίσω αυτό το υπέροχο, ρομαντικό, μαγικό τραγούδι.... και να ευχηθώ οι νύχτες σας να είναι όπως ακριβώς είναι στα όνειρά σας. Δροσερές καληνύχτες από μένα :)

ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ

by Karen Margulis
"Λοιπόν, το βάθος…"

Λοιπόν, το βάθος των ματιών σου είναι γαλάζιο,
το ’νιωσα χθες όταν τα κύματα με πήραν,
σ’ ερημονήσια μ’ εξορίσαν να μονάζω
και ναυαγό μες στην αγκάλη σου με σύραν.

Λοιπόν, το βάθος των ματιών σου πρασινίζει,
το ’ζησα χθες κι ήταν στο δάσος με θηρία,
κι αυτά μου μάθαν ν’ αγαπώ ό,τι κοστίζει,
ό,τι πονάει κι αδειάζει κάθε αρτηρία.

Λοιπόν, το βάθος των ματιών σου μαύρο είναι,
μ’ έζωσε χθες και με ταξίδεψε στη θλίψη.
Να φύγω θέλεις μα μου λες σε λίγο “μείνε”,
ποιος εαυτός σου, ποιος, στο τέλος θα σου λείψει.

Λοιπόν, το βάθος των ματιών σου είναι αίμα,
κόκκινος κίνδυνος, φωτιά, σκληρό λεπίδι.
Επαίτης γίνομαι, μου φτάνει κι ένα ψέμα
απ’ την αρχή χαμένος νά ’μπω στο παιγνίδι.

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ
Ο μάντης, 1994

SWEET or SOUR?

Πέμπτη, 17 Ιουνίου 2010

GOTAN PROJECT

και να με τι θα σας καληνυχτίσω απόψε...



και θα σας ευχηθώ... όμορφα όνειρα, πασπαλισμένα με αστερόσκονη και γητειές της νύχτας!

STAY



If you go away
On this summer's day
Then you might as well
Take the sun away
All the birds that flew
In the summer sky
When our love was new
And our hearts were high
And the day was young
And the nights were long
And the moon stood still
For the night bird's song

If you go away
If you go away
If you go away...

But if you stay
I'll make you a day
Like no day has been
Or will be again
We'll sail on your smile
We'll ride on your touch
We'll talk to the trees
that I love so much

But if you go
I'll understand
Leave me just enough love
To fill up my hand

If you go away
If you go away
If you go away...

If you go away
As I know you will
You must tell the world
To stop turning
'til you return again
If you ever do
For what good is love
Without loving you?
Can I tell you now
As you turn to go
I'll be dying slowly
'til the next hello

If you go away
If you go away
If you go away...

MEDDLE



υπέροχο, ονειρικό, δροσερό...ό,τι πρέπει γι' αυτή την καυτή μέρα!

ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ

«Πώς τα πας; Είναι οι μέρες σου γρήγορες σαν αστραπή; Ζεις μέσα σε μία μέρα, χιλιάδες χρόνια; Είναι παράξενο το πόσο πραγματικό πρόβλημα είναι για τους περισσότερους ανθρώπους η βαρεμάρα. Πρέπει να κάνουν κάτι συνέχεια, να απασχολούνται με κάτι, κάποια δραστηριότητα, μ' ένα βιβλίο, στην κουζίνα, με τα παιδιά ή με το Θεό. Αλλιώς μένουν μόνοι τους με τους εαυτούς τους, πράγμα πολύ βαρετό. Όταν μένουν με τον εαυτό τους γίνονται εγωκεντρικοί, μπλέκονται, αρρωσταίνουν ή γίνονται βαρύθυμοι. Ένα μυαλό που δεν είναι απασχολημένο - όχι ένα αρνητικά άδειο μυαλό, αλλά ένα ξύπνιο παθιασμένο μυαλό, ένα ολοκληρωτικά κενό μυαλό - ένα τέτοιο μυαλό είναι πάντα φρέσκο, ικανό, με άπειρες δυνατότητες. Οι σκέψεις δεν είναι δημιουργικές, είναι πληκτικές, μάλλον κουτές. Μπορεί μια σκέψη να είναι έξυπνη, αλλά η εξυπνάδα είναι το ίδιο μ' ένα κοφτερό εργαλείο: γρήγορα φθείρεται· γι' αυτό οι έξυπνοι άνθρωποι είναι κουτοί.

Άφησε το μυαλό χωρίς καμιά απασχόληση, χωρίς να του δίνεις σκόπιμα δουλειά· αυτό άφησέ το να γίνεται αντί να το καλλιεργείς. Διάβασέ το ετούτο συνειδητά κι άστο να συμβεί. Να σου πουν ή να διαβάσεις για το μη απασχολημένο μυαλό είναι σπουδαίο, αλλά είναι και πώς το διαβάζεις και πώς τ' ακούς.
Εκείνο που έχει σημασία είναι να κάνεις το σωστό είδος ασκήσεων, να κοιμάσαι καλά κι η μέρα σου να έχει νόημα. Αλλά κανείς γλιστράει τόσο εύκολα στη ρουτίνα κι ύστερα λειτουργεί με βάση το εύκολο μοντέλο της αυταρέσκειας ή με το μοντέλο του εξαναγκασμού του εαυτού σου να κάνει το σωστό. Όλα όμως τα μοντέλα απονεκρώνουν, οδηγούν σε αργό μαρασμό. Να είσαι δημιουργικός σημαίνει να περάσεις μια πλούσια μέρα έχοντας απλώς επίγνωση χωρίς κανέναν εξαναγκασμό, χωρίς σύγκρουση, φόβο ή σύγκριση.

Βλέπεις, υπάρχουν σπάνιες στιγμές που νιώθουμε έτσι και το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας είναι φτιαγμένο από διαβρωτικές αναμνήσεις, απογοητεύσεις, μάταιες προσπάθειες, κι εκείνο που είναι αληθινό να προσπερνάει. Το σύννεφο της μονοτονίας καλύπτει τα πάντα, κι εκείνο που είναι αληθινό σβήνει. Είναι πράγματι αρκετά κοπιαστικό να διαπεράσεις αυτό το σύννεφο και να βρεθείς στο απλό, καθαρό φως. Απλώς δες τα όλα τούτα κι αυτό είναι όλο. Μην προσπαθήσεις να είσαι απλή. Αυτή η προσπάθεια το μόνο που καταφέρνει είναι να γεννάει περιπλοκές και δυστυχία. Προσπάθεια σημαίνει ότι θέλεις να γίνεις κάτι και το να θέλεις να γίνεις κάτι σημαίνει πάντοτε επιθυμία — με τις απογοητεύσεις της.

Είναι πολύ σημαντικό να ελευθερώσει κανείς τον εαυτό του από κάθε συναισθηματική, ψυχολογική ταραχή, πράγμα που δεν σημαίνει ότι πρέπει να σκληρύνει απέναντι στη ζωή. Αυτού του είδους οι ταραχές χτίζουν σταδιακά ποικίλες ψυχολογικές αντιστάσεις που επηρεάζουν και το σώμα, φέρνοντας διάφορες αρρώστιες. Η ζωή είναι μια σειρά από γεγονότα (επιθυμητά και ανεπιθύμητα)· και όσο μαζεύουμε, όσο ξεδιαλέγουμε εκείνα που θα κρατήσουμε κι εκείνα που θα πετάξουμε, θα υπάρχει αναπόφευκτα η σύγκρουση (της δυαδικότητας) που αυτή η ίδια είναι η ταραχή. Και αυτή η σειρά από ταραχές σκληραίνει το νου, την καρδιά· είναι μια διαδικασία κλεισίματος στον εαυτό, οπότε υπάρχει πόνος. Χρειάζεται τεράστια επίγνωση για να επιτρέψεις στην κίνηση της ζωής να γίνει αποδεκτή χωρίς καμία επιλογή, χωρίς καμία κίνηση προς οτιδήποτε επιθυμητό ή ανεπιθύμητο. Το θέμα δεν είναι να προσπαθείς όλη την ώρα να έχεις επίγνωση, πράγμα που είναι κουραστικό, αλλά να δεις την αναγκαιότητα της αλήθειας που φέρνει η επίγνωση, οπότε θ' ανακαλύψεις ότι αυτή η ίδια η αναγκαιότητα ενεργεί χωρίς να πιέζεις τον εαυτό σου να έχει επίγνωση…

…Οι πιο μορφωμένοι άνθρωποι, εκείνοι που κατέχουν ατέλειωτες πληροφορίες και γνώση, κι εκείνοι που έχουν επιστημονική μόρφωση, έχουν νοημοσύνη; Δεν νομίζεις ότι η νοημοσύνη είναι κάτι τελείως διαφορετικό; Στην πραγματικότητα είναι ολοκληρωτική ελευθερία από το φόβο. Εκείνοι που η ηθική τους βασίζεται στο να νιώθουν ασφάλεια, κάθε είδους ασφάλεια, δεν είναι ηθικοί, γιατί η επιθυμία για ασφάλεια είναι αποτέλεσμα του φόβου. Ο φόβος και η συγκράτηση από το φόβο, πράγμα που το ονομάζουμε ηθική, στην πραγματικότητα δεν είναι ηθική. Νοημοσύνη είναι η ολοκληρωτική ελευθερία από το φόβο. Νοημοσύνη δεν είναι να είσαι καθωσπρέπει ούτε οι διάφορες αρετές που έχουν καλλιεργηθεί από φόβο. Στην κατανόηση του φόβου υπάρχει κάτι που είναι τελείως διαφορετικό από τις θεωρίες του νου…»

Κρισναμούρτι "Γράμματα σε μια νεαρή φίλη"
Ανάμεσα στο Ιούνιο του 1948 και τον Μάρτιο του 1960, ο Κρισναμούρτι έγραψε αυτά τα γράμματα σε μια νεαρή φίλη του, την Ναντίνι Μέτα. Αυτά τα δεκαοκτώ γράμματα εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στο βιβλίο της Pupul Jayakar (αδελφής της Ναντίνι Μέτα) “Krishnamurti – A Biography,” στο κεφάλαιο 23, με τον τίτλο, "Ευτυχισμένος είναι ο άνθρωπος που δεν είναι τίποτα"
 
Πηγή: http://aream-nimertis.blogspot.com/

Τετάρτη, 16 Ιουνίου 2010

HEART

RAINER MARIA RILKE

       
      Painting by Roxy Riou

Σβήσε τα μάτια μου

Σβήσε τα μάτια μου·
μπορώ να σε κοιτάζω,
τ' αυτιά μου σφράγισέ τα,
να σ' ακούω μπορώ.
Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να 'ρθω σ' εσένα,
και δίχως στόμα, θα μπορώ να σε παρακαλώ.
Κόψε τα χέρια μου, θα σε σφιχταγκαλιάζω,
σαν να ήταν χέρια, όμοια καλά, με την καρδιά.
Σταμάτησέ μου την καρδιά, και θα καρδιοχτυπώμε το κεφάλι.
Κι αν κάμεις το κεφάλι μου σύντριμμα, στάχτη,
εγώ μέσα στο αίμα μου θα σ' έχω πάλι

μτφρ. Κωστής Παλαμάς

Ο ΠΡΑΣΙΝΟΣ ΚΗΠΟΣ


    painting by Kay Crane


'Eχω τρεις κόσμους.

Μια θάλασσα,

έναν ουρανό

κι έναν πράσινο κήπο: τα μάτια σου.

Θα μπορούσα αν τους διάβαινα και τους τρεις,

να σας έλεγα πού φτάνει ο καθένας τους.

Η θάλασσα, ξέρω.

Ο ουρανός, υποψιάζομαι.

Για τον πράσινο κήπο μου,

μη με ρωτήσετε.

Νικηφόρος Βρεττάκος

DAY & NIGHT



καλημερούδια καλοί μου φίλοι και συνοδοιπόροι!
θα επιβιώσουμε και σήμερα, τί λέτε...?
ακούστε το τραγουδάκι κι ονειρευτείτε, το όνειρο είναι η δύναμή μας!!!

Τρίτη, 15 Ιουνίου 2010

PASSION

passion is the fire from within!



First there is desire
Then... passion!
Then... suspicion!
Jealousy! Anger! Betrayed!
Where love is for the highest bidder,
There can be no trust.
Without trust,.
There is no love!
Jealousy.
Yes, jealousy...
Will drive you (echos)
MAD!
Roxanne
You don't have to put on that red light
Walk the streets for money
You don't care if it's wrong or if it is right
Roxanne
You don't have to wear that dress tonight
Roxanne
You don't have to sell your body to the night

His eyes upon your face
His hand upon your hand
His lips caress your skin
It's more than I can stand

Why does my heart cry?

Feelings I can't fight
You're free to leave me, but just don't deceive me
And please believe me when I say I love you

Yo que te quiero tanto, qué voy a hacer
Me dejaste, me dejaste
En un tango
El alma se me fue
Se me fue el corazon
Ya no tengo ganas de vivir
Porque no te puedo convencer
Que no te vendas Roxanne

STING

όπως θα έχετε καταλάβει, δύο από τις αγαπημένες μου λέξεις είναι και οι: fragile and sensitive...
έτσι η διάθεσή μου έστειλε αυτόν τον "εύθραυστο" ήχο να τον μοιραστούμε!



If blood will flow when flesh and steel are one
Drying in the colour of the evening sun
Tomorrow's rain will wash the stains away
But something in our minds will always stay
Perhaps this final act was meant
To clinch a lifetime's argument
That nothing comes from violence and nothing ever could
For all those born beneath an angry star
Lest we forget how fragile we are

On and on the rain will fall
Like tears from a star like tears from a star
On and on the rain will say
How fragile we are how fragile we are
On and on the rain will fall
Like tears from a star like tears from a star
On and on the rain will say
How fragile we are how fragile we are
How fragile we are how fragile we are

HOT SUMMERTIME

η ζέστη είναι ανυπόφορη
ο ήλιος σκέτη φωτιά
γι' αυτό κι εγώ θα σας δροσίσω με... Miles Davis και ...Summertime

MATISSE

με χρώματα εκρηκτικά ... και μουσική μαγική!

HERO & TANKA



Αν η αγάπη
αγοραζόταν στην τιμή
μίας ζωής,
πόσο πρόθυμα
θα πέθαινα.

Πόσο φευγάτο
τ' όνειρο της νύχτας
που περάσαμε μαζί
σαν κλείνω τα μάτια μοιάζει
πιο άπιαστο από ποτέ.

Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010

QUIZAS

μια εκπληκτική version του υπέροχου Quizás, quizás, quizás...



Siempre que te pregunto
Que cómo cuándo y dónde
Tú siempre me respondes
Quizás, quizás, quizás

A sí pasan los días
Y yo desesperando
Y tú, tú contestando
Quizás, quizás, quizás,

Estás perdiendo el tiempo
Pensando, pensando
Por lo que más tú quieras
Hasta cuando, hasta cuando

Y así pasan los días
Y yo desesperando
Y tú, tú contestando
Quizás, quizás, quizás

ακούστε όμως και την Doris Day να το τραγουδάει σε αγγλική version Perhaps, perhaps, perhaps...

EL AMOR CONTIGO




Ο έρωτας μαζί σου είναι δύσκολος

Ο έρωτας μαζί σου είναι δύσκολος
σχεδόν αδύνατος
Εσύ είσαι οι πάντες
και στην πραγματικότητα, κανένας

Αν μπορούσα να ξαναζήσω αυτή τη ζωή
χωρίς να υποφέρω από έρωτα για σένα
θα προτιμούσα να πεθάνω.

Ποτέ δε ζήτησα να μ' αγαπήσεις
να μου αποκαλύψεις τα μυστικά σου
Να με περιμένεις ανυπόμονα

Να με ποθείς τις νύχτες
Να μου στεγνώνεις τα δάκρυα
Να με κάνεις να γελώ
Ζήτησα μόνο να μπορώ να σ' αγαπώ...

Levy Yasmin

το διάβασα στo : http://ghteytria.blogspot.com/  και το λάτρεψα!

A SINGLE MAN

είδα χθες το βράδυ την ταινία "A single man", μου άρεσε πολύ, τρυφερή, ονειρική και μαγευτική όπως κι ο έρωτας... σας παραθέτω ένα δείγμα από την υπέροχη μουσική της..

Κυριακή, 13 Ιουνίου 2010

FERNANDO PESSOA

Ζήτησα τόσο λίγα απ' τη ζωή, αλλά ακόμα κι αυτά τα λίγα η ζωή μου τα αρνήθηκε. Ένα υπόλειμμα από ένα κομμάτι ήλιου, λίγη ύπαιθρο, λίγη ησυχία κι ένα κομμάτι ψωμί, να μη με βαραίνει πολύ η γνώση ότι υπάρχω, να μην έχω καμιά απαίτηση από τους άλλους ούτε κι αυτοί από μένα. Ακόμα κι αυτό μού το αρνήθηκαν, όπως αυτός που αρνείται να δώσει ελεημοσύνη όχι γιατί τού λείπει η καλοσύνη, αλλά γιατί βαριέται να ξεκουμπώσει το παλτό του.

Γράφω, λυπημένος, στο ήσυχο δωμάτιό μου, μόνος όπως υπήρξα πάντα, μόνος όπως θα υπάρχω πάντα. Κι αναρωτιέμαι αν η φωνή μου, φαινομενικά τόσο ασήμαντη, δεν ενσαρκώνει την ουσία χιλιάδων φωνών, τη δίψα να μιλήσουν χιλιάδων ζωών, την υπομονή εκατομμυρίων ψυχών υποταγμένων σαν τη δική μου στο καθημερινό πεπρωμένο, στο ανώφελο όνειρο, στην ελπίδα που δεν αφήνει ίχνη. Αυτές τις στιγμές η καρδιά μου χτυπά πιο δυνατά γιατί έχω συνείδηση πως υπάρχει. Ζω περισσότερο γιατί ζω πιο μεγάλα. Νιώθω στο άτομό μου μια θρησκευτική δύναμη, κάτι σαν προσευχή, σαν κραυγή. Αλλά η αντίδρασή μου κατεβαίνει από το πνεύμα μου... Βλέπω τον εαυτό μου στον τέταρτο όροφο της Ρούα ντος Ντοραδόρες, με παρατηρώ μέσ' από τον ύπνο. Κοιτάζω πάνω από το μισογραμμένο χαρτί τη μάταιη και χωρίς ομορφιά ζωή και το φτηνό τσιγάρο που καίγεται καθώς γράφω πάνω στο παλιό στυπόχαρτο. Βρίσκομαι εδώ στον τέταρτο όροφο, να καλώ τη ζωή, να εκφράζω τι νιώθουν οι ψυχές, να κάνω πρόζα όπως οι μεγαλ0φυίες και οι διασημότητες! Ναι, εδώ βρίσκομαι!

Fernando Pessoa, "Το βιβλίο της Ανησυχίας" - Κεφ.6

BELLE NUIT

MON COEUR

Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010

BALAD

και για καληνύχτα... σας έχω μια τρυφερή μπαλάντα που σε παρακινεί να ... ταξιδέψεις στ' όνειρο!
Καταλάβατε φαντάζομαι ότι λατρεύω τα ταξίδια (νοητικά ή πραγματικά!)

MADELEINE

και για την καλημέρα μου... διάλεξα την αγαπημένη μου Madeleine...

Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010

THE MAN I LOVE

για να σας καληνυχτήσω απόψε διάλεξα αυτό ...



να είστε καλά, με όνειρα γλυκά να σας συντροφεύουν και πάντα πίστη στην καρδιά..
Καληνύχτα

INSTEAD



αντί να γκρινιάζουμε, να μουτρώνουμε, να γινόμαστε ... κάπως έτσι :(
προτείνω να σκεφτούμε αυτό που μας "ανεβάζει", να χαμογελάσουμε και ... να συνεχίσουμε με το μοναδικό μας τρόπο, να δίνουμε ΑΓΑΠΗ... και ΧΑΡΑ

ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ

Αν δεν βγει μέσα σου με ορμή σε πείσμα όλων μην το κάνεις

Αν δεν βγει μέσα σου με ορμή σε πείσμα όλων μην το κάνεις.
Αν δεν έρθει απρόσκλητο απ΄ την καρδιά κι από το μυαλό κι απ΄ το στόμα και από τα σωθικά σου μην το κάνεις.
Αν κάθεσαι μπρος στην οθόνη του υπολογιστή σου και την κοιτάζεις με τις ώρες και γέρνεις σαν καμπούρης πάνω από την γραφομηχανή σου γυρεύοντας με κόπο τις λέξεις που δεν έρχονται, μην το κάνεις.
Αν το κάνεις για τα λεφτά ή για την δόξα ας 'το καλύτερα.
Αν το κάνεις γιατί νομίζεις πως θα ρίξεις γυναίκες ή άντρες στο κρεβάτι σου, μην το κάνεις.
Αν κάθεσαι εκεί πέρα και γράφεις τα ίδια και τα ίδια, μην το κάνεις (...)
Αν προσπαθείς να γράψεις όπως κάποιος άλλος, ξέχνα το, άσ΄ το καλύτερα.
Αν μπορείς να περιμένεις να βγει από μέσα σου μουγκρίζοντας, τότε περίμενε υπομονετικά.
Κι αν δεν βγει με βαθύ βρυχηθμό, κάνε κάτι άλλο.
Αν πρέπει πρώτα να το δείξεις στη γυναίκα, στην γκόμενα, στον γκόμενο, στους γονείς σου ή σε οποιοδήποτε άλλο, δεν είσαι έτοιμος.
Μη γίνεις σαν όλους αυτούς τους γραφιάδες, μη γίνεις σαν τόσους και τόσους που αυτοαποκαλούνται "συγγραφείς", μην γίνεις γελοίος, πληκτικός, φαντασμένος.
Μην αφήσεις την αυταρέσκεια να σε κατασπαράξει.
Οι βιβλιοθήκες του κόσμου έχουν τρελαθεί στο χασμουρητό με το σινάφι σου.
Μην προστεθείς κι εσύ σ' αυτούς.
Μην το κάνεις, αν δεν πετάγεται απ΄ την ψυχή σου σαν πύραυλος, ασ' το καλύτερα.
Κάν΄ το μονάχα όταν νιώσεις πως αν δεν το κάνεις, θα τρελαθείς, θα αυτοκτονήσεις ή θα σκοτώσεις, αλλιώς μην το κάνεις.
Αν δεν νιώσεις πως ο ήλιος σου καίει μέσα σου τα σπλάχνα, μην το κάνεις.
Όταν στ' αλήθεια έρθει η ώρα κι αν έχεις το χάρισμα θα γίνει από μόνο του
και θα συνεχίσει να γίνεται, ώσπου να σβήσει ή να σβήσει.
Άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Δεν υπήρξε ποτέ!

από τη συλλογή "Να περιφέρεσαι στην τρέλα", εκδ. Ηλέκτρα

ZAN ZENE

- H αγάπη αυτή - που είναι σχεδόν απελπισμός, όμως και απαλή πολύ- η αγάπη αυτή που χρωστάς να προσφέρεις προς το σκοινί σου, θα είναι τόσο κραταιά όσο κραταιό δείχνεται και το σκοινί για να σε βαστάξει. Έχω γνωριμία με τα άψυχα, γνωρίζω, είναι δόλια και ατιθάσευτα. Όμως γνωρίζω και πόσο ξέρουν να σου λένε το ευχαριστώ τους. Μόνο του το σκοινί ήταν στον Άδη νεκρό, ή δίχως λαλιά αν προτιμάς, και δίχως όραση. Φτάνεις εσύ; Ανασταίνεται και γίνεται λάλο.


- Θα το αγαπήσεις. Με αγάπη από σάρκα, σχεδόν. Κάθε πρωί, προτού ξεκινήσεις προπόνηση εκεί που είναι στημένο και κύματα απάνω του οι κραδασμοί, πήγαινε να του προσφέρεις ένα φίλημα. Πες του πως έχεις την ανάγκη του: να σε κρατήσει ωραία και να σου δωρίσει τη χάρη και νεύρο στους αρμούς. Και μόλις τελειώσεις, τίμησε το, απόθεσε του ευχαριστήσεις. Και τη νύχτα, εκεί που περιμένει συσπειρωμένο ακόμη στο κιβώτιο του, επισκέψου το, χάϊδεψε το. Και ν' ακουμπήσεις απαλά το μάγουλό σου πάνω στο δικό του.

Ζάν Ζενέ "Ο Σκοινοβάτης"
Μετάφραση: Παύλος Μάτεσις

YOUKALI

και βέβαια ένα τραγούδι για να σας ταξιδέψει στο δικό σας Youkali!

ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Πόσο ρισκάρουμε αλήθεια να "εκτεθούμε"? να δείξουμε τί νιώθουμε, να αφεθούμε να αποκαλύψουμε το πόσο ευάλωτοι είμαστε?
Σας παραθέτω ένα απόσπασμα από το καταπληκτικό βιβλίο του Aldo Carotenuto
"ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ" εκδ. ίταμος

Το θάρρος ή ο φόβος να ανοίξω την καρδιά μου εκφράζουν το θάρρος ή το φόβο να γνωρίσω περισσότερο τον εαυτό μου. Το να ομολογήσω την αγάπη που νιώθω σημαίνει ότι η επιθυμία μου γίνεται πραγματικότητα και κάθε δήλωση - που μετά συνοψίζεται στις λέξεις "σ' αγαπώ" - γίνεται επαναλαμβανόμεη επιβεβαίωση που δεν αφορά μόνο στην έναρξη αλλά και στη συνέχιση της σχέσης. Κάθε στιγμή συνύπαρξης είναι μια αλληλοεπιβεβαίωση. Βρισκόμαστε επομένως μπροστά σε μια συνεχή εκδήλωση της αγάπης, αλλά και σε μια συνεχή απαίτηση για αγάπη. Μέσα στην κυκλικότητα της ερωτικής σχέσης, οι φαντασιώσεις μου ενσαρκώνονται στον άνθρωπο που αγαπώ. Έχω καταφέρει να ξυπνήσω έναν κόσμο άγνωστο και σε κείνον και σε μένα, που έγινε ο χώρος όπου διαρκώς αποκαλύπτουμε τους εαυτούς μας. Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως υπάρχει και η αναγνώριση, η ανταμοιβή. Όταν ο ερωτευμένος είναι έτοιμος να φανερώσει τα αισθήματά του, αναγνωρίζει σιωπηρά ότι ο εσωτερικός του κόσμος που ενσαρκώθηκε στο πρόσωπο του άλλου, οι φαντασιώσεις και οι προσδοκίες του είναι μοναδικές γι' αυτόν κι ότι για να τις ζωντανέψει χρειάζεται την αποδοχή του. Να για ποιό λόγο εκτίθεται, να γιατί φανερώνει τον εύθραυστο κόσμο των συναισθημάτων σε κάποιον που μπορεί και να αρνηθεί την πραγμάτωσή του. Αξίζει όμως τον κόπο. Ο Σταντάλ λέει: "Στα σαράντα μου έμελλε να μετανιώσω που πέρασα την ηλικία του έρωτα χωρίς ούτε ένα μεγάλο πάθος. Έμελλε να νιώσω πίκρα και απογοήτευση που τόσο αργά ανακάλυψα ότι άφησα να περάσει η ζωή χωρίς να τη ζήσω".

FREEDOM

και κάτι σχετικό με το ανάλογο groove...για καλημέρα :)

ΦΡΑΧΤΕΣ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 "I Can See Freedom"
painting by Ian Duncan MacDonald
Πόσοι άνθρωποι άραγε συνειδητοποιούν ότι ενώ υπάρχουν εθνικοί, οικονομικοί, ιδεολογικοί και θρησκευτικοί φράχτες, όλοι μιλούν υποκριτικά για αδελφότητα, αγάπη και ειρήνη. Για να γνωρίσουμε πραγματικά τι είναι αγάπη πρέπει να ρίξουμε όλα αυτά τα φράγματα και φυσικά οφείλει ο καθένας να ξεκινήσει πρώτα από τον εαυτό του.

H κάθε είδους πίστη ειναι τόσο άχρηστη όσο και τα ιδανικά. Είναι ο σοβάς που καλύπτει τις ρωγμές στα αποδεικτικά στοιχεία και στα λογικά κενά. Και τα δύο σκορπάνε την ενέργεια που χρειάζεται για την επίγνωση του ξετυλίγματος της πραγματικότητας.

Τα «πιστεύω» όπως και τα ιδανικά ειναι διαφυγές από το αληθινό γεγονός. Όμως, στη φυγή υπάρχει θλίψη δίχως τέλος. Το τέλος της θλίψης ειναι η κατανόηση της πραγματικότητας. Δυστυχώς δεν υπάρχει σύστημα ή μέθοδος που φέρνει αυτή τη κατανόηση. Μόνο η χωρίς επιλογές επίγνωση της πραγματικότητας είναι στη σωστή κατεύθυνση ...

Η αλήθεια είναι μια χώρα χωρίς κανέναν δρόμο προς αυτή. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να την προσεγγίσει μέσα από οποιονδήποτε οργανισμό, οποιοδήποτε «πιστεύω» οποιοδήποτε δόγμα, ρασοφόρους ή τελετουργίες, ούτε μέσα από φιλοσοφική γνώση και ψυχολογικές τεχνικές. Ίσως μπορέσουμε να την ψηλαφήσουμε μπροστά στον καθρέφτη των σχέσεων και μέσα από την παρατήρηση, όχι όμως μέσα από την διανοητική ανάλυση ή την ενδοσκοπική ανατομία.

Ο άνθρωπος έχει χτίσει στη συνείδησή του εικόνες, για να έχει μια αίσθηση ασφάλειας, εικόνες θρησκευτικές, ιδεολογικές, προσωπικές. Αυτές εκδηλώνονται σαν σύμβολα, ιδέες, πεποιθήσεις. Το βάρος τους κυριαρχεί στις καθημερινές σχέσεις. Η ατομικότητα, είναι το όνομα, το σχήμα και η επιφανειακή διαπαιδαγώγηση που αποκτά ο άνθρωπος από το περιβάλλον του. Όμως, η μοναδικότητα του ατόμου δεν έγκειται στο επιφανειακό, αλλά στην πλήρη ελευθερία του απο αυτό το περιεχόμενο της συνείδησης.

Η ελευθερία δεν είναι αντίδραση, δεν είναι επιλογή. Ελευθερία είναι η καθαρή παρατήρηση χωρίς κατεύθυνση, χωρίς τον φόβο της τιμωρίας και της ανταμοιβής. Η ελευθερία είναι χωρίς κίνητρο, δεν βρίσκεται στο τέλος της εξέλιξης του ανθρώπου, αλλά στο πρώτο βήμα της ύπαρξης. Με την παρατήρηση αρχίζει κανείς να ανακαλύπτει την έλλειψη ελευθερίας και τελικά συνειδητοποιεί ότι η ελευθερία βρίσκεται στην επίγνωση χωρίς επιλογή.

το έγραψε ο Negentropist
http://negentropist.blogspot.com/2009/08/blog-post_06.html

Πέμπτη, 10 Ιουνίου 2010

NOTHING WRONG



Nothing...

Nothing wrong,
I guess I like foolish...
Situations.
Nothing... No, nothing wrong,
'just want to let go...
No direction!
Feeling, swaying slow,
Just before giving up for real,
I want to know.

What if you touch me.
I think I'll slide into your mind.
What if you touch me.
I think I'll infuse in your sighs.
Don't you refrain for me.
Oh...
What if you touch me...
I aim' you!
Nothing...
Nothing wrong,
I guess I like foolish...
Situations!
Sustain,
Contain the fall
of words denying sensés...
Being plain, plainly a fool.
Playing,
Acting rules just not the way if should.
Reverse our codes.

What if you touch me.
I think I'll slide into your mind.
What if you touch me.
I think I'll infuse in your sighs.
Don't you refrain for me.
Oh...
What if you touch me...
I scare you!

What if you touch me.
I think I'll slide into your mind...

ΛΑΝΘΑΝΟΥΣΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ

Υπάρχει αληθινή ελευθερία ? Υπάρχει διαφοροποίηση ?
Υπάρχει αυτή η χιμαιρική ανεξαρτησία που όλοι ονειρευόμαστε ?

Σας παραθέτω ένα απόσπασμα από τον «Καιρό των Δολοφόνων» του Χένρυ Μίλλερ, ίσως το βρείτε διαφωτιστικό!

"Περνούν τη ζωή τους σπάζοντας αλυσίδες, αλλά η κρυφή δουλεία τους τρώει την καρδιά και δεν τους αφήνει στιγμή ήσυχους. Πρέπει πρώτα να λύσουν το πρόβλημα της μάνας, αν θέλουν να ελευθερωθούν απ’ το βάσανο των αλυσίδων. «Έξω! Για πάντα έξω! Καθισμένος στο κατώφλι της μήτρας!». Πιστεύω μάλιστα πως είναι τα ίδια μου τα λόγια, γραμμένα στη «Μαύρη Άνοιξη» σε μια ευτυχισμένη περίοδο όπου είχα σχεδόν καταλάβει το μυστικό. Τίποτα το περίεργο ν’ απομακρύνεται κανείς απ΄τη μάνα, δεν την αντιμετωπίζουμε παρά σαν εμπόδιο.

Ονειρευόμαστε την άνεση και την ασφάλεια της κοιλιάς της, αυτό το σκοτάδι κι αυτή τη γαλήνη που είναι για τον κυοφορούμενο το ισοδύναμο ενός φωτισμού, ενώ γι’ αυτόν που βγήκε στ’ αλήθεια απ΄αυτήν, μια υποδούλωση. Η κοινωνία είναι καμωμένη από πόρτες κλειστές, από ταμπού, από νόμους, από καταναγκασμούς κι από αναιρέσεις. Δε μπορούμε να’ χουμε στον έλεγχό μας όλα αυτά τα στοιχεία που φτιάχνουν την κοινωνία και που μ’ αυτά πάλι πρέπει να λογαριαστούμε αν θέλουμε να την κατασκευάσουμε εξαρχής. Είναι ένας χορός χωρίς τέλος στο χείλος του κρατήρα. Μπορεί κάποιος να θεωρείται μεγάλος επαναστάτης, αλλά να μην έχει αγαπηθεί ποτέ. Λοιπόν, ανάμεσα σ’ όλους τους ανθρώπους, ο επαναστάτης είναι κείνος που διψά περισσότερο γι’ αγάπη, ίσως μάλιστα περισσότερο να δώσει παρά να δεχτεί, περισσότερο ακόμη να την ενσαρκώσει παρά να την δώσει."

………………………………….
Και τί θα πει "ιδιοφυϊα"?
Πώς αναγνωρίζεται ο ιδιοφυής άνθρωπος?

Κατά Χένρυ Μίλλερ ξανά…..

Αυτό είναι το δεύτερο σημάδι που επιτρέπει ν’ αναγνωρίσεις τον ιδιοφυή! Η πείνα. Το πρώτο σημάδι: κανένας δεν τον χρειάζεται. Το δεύτερο: πεθαίνει της πείνας. Το τρίτο: δεν έχει πού την κεφαλή κλίναι. Τον θεωρούν φλεγματικό, ράθυμο, άστατο, δόλιο, ψεύτη, κλέφτη, νομάδα. Όπου και να πατήσει δημιουργεί προβλήματα. Ένας τύπος πραγματικά απίθανος. Ποιος μπορεί να τον κάνει παρέα? Κανένας, ούτε καν ο εαυτός του.

THOUGHTS IN BLACK

μισόκλειστα μάτια
μνήμης ρωγμές
σιωπές που κραυγάζουν

έτσι είναι ο ήλιος σήμερα
θαμπός και θλιμμένος

LET IT BE

παράξενη η διάθεσή μου σήμερα, την καλημέρα μου θα σας την πω μ' αυτό το τραγούδι..

Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

THE LIGHTHOUSE



music, poetry and pictures music from O.S.T. 1971 - Prelude of the Snow poem by Chris McKenna

Today my life changed,
Today what was once simple
became more complicated,
more compicated than even I could forsee

Out of the confusion,
soilidity was starting to form
Then down into flames
my dreams of an ending were shot

A few simple words,
from a chance encounter
A few simple words,
A few simple words to seemingly seal a fate

Now once-more I drift,
ever downwards to pits of sorrow
jaws opening wide,
beckoning and calling to await my soul

The scene shifs to a beach,
A beach of a curving bay -
Standing on this beach with friends
A lighthouse beckons me, but I don't go

Now I sit and wonder why,
In surroundings so familar
yet surrondings so vague
Wondering where I do I go? Wondering who will be there?

Is there a point?
Somewhere calls a yes
from where I know not,
But a long-haul has begun, it has begun

This lighthouse still calls
Tommorrow I will follow
Tommorrow
What should fill with hope, meets an empty heart

To sit and dream,
To sit and remember,
to sit and ponder
To sit and contemplate me

Of this I know not
Of where of why of when?
Give me a strength
Give me love, give me a friend

ALL THE THINGS THAT YOU ARE

ΟΙ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ


Όλες οι κινήσεις των άστρων –

Κυκλικές μορφές που κουρνιάζουν δίπλα στο κρεβάτι σου το βράδυ,
Χώνονται μέσα από χαραμάδες , εισχωρούν μέσα σου ,
Σαν εικόνες από ένα φιλί κι ένα δάκρυ ,
Και ξεχνιέσαι και κλαις σα το κορίτσι αυτό ,
Τότε μέσα στη μέση του δρόμου ,

Ένα κενό ρούφηγμα του αέρα σα το καπνό που φεύγει ,
Από το τσιγάρο σου ,
Και μου έλεγες πάντα καλημέρα θυμάμαι ,
Το πρωί –
Μα ποτέ δεν άκουσα αυτή τη λέξη .

Όλες οι κινήσεις των άστρων –
Ρημάζονται μέσα στο γυάλινο ποτήρι που σπάει ,
Γλιστράει από τα χέρια σου και πέφτει στο πάτωμα ,
Χιλιάδες κομματάκια γυαλιά από την καρδιά μου ,
Και τα χέρια μου τρέμουν στην ιδέα της μοναξιάς ,
Ακόμα και όταν τα κρατάνε άλλα δυο ,

Όχι ..
Δεν είναι μικρό αυτό το συναίσθημα ,
Είναι θαμπό και εξαρτημένο από την μέρα και την νύχτα,
Σαν αέρας που τριγυρνάει μα δεν βρίσκει ανταπόκριση στο φως ,
μόνο στο σκοτάδι ..
Ίσως γιατί κινείται στο άπειρο με την ταχύτητα της μοναξιάς και της συγκατάβασης ,
Σαν τα χείλια σου τα βαμμένα με αυτό το κόκκινο χρώμα ,
Που αφήνει μυρωδιές μέσα στα όνειρα μου .

Όλες οι κινήσεις των άστρων –
Μικρές χορευτικές φιγούρες ,
Ένα θέατρο παραλόγου και λογικής ,
Ξεχύνεται μέσα από τα παράθυρα που χτυπάνε μανιασμένα από τον άνεμο ,
Παλλακίδες που σβήνουν σιγά σιγά μέσα από την αίθουσα ,
Μαριονέτες που παίζουν τον κόσμο στις κλωστές τους ,
Με ένα μικρό ερώτημα στο χρόνο ,

Τι απομένει ;
Όλες οι κινήσεις των άστρων –

Ένα πρόσωπο που χορεύει γύρω από τον εαυτό του ,
Κοιτάει αριθμούς και λέει ,
Ω ! μα τi μεγάλο που είναι το σύμπαν ,
Και εσύ να είσαι τόσο μόνος ,
Είναι μια ιδέα ;
Η απλά η ιδέα μου ,
Που υποβόσκει κάθε πρωί όταν ξυπνάω ,
Με παίρνει από πίσω καθώς αρχίζω και ντύνομαι ,
Καθώς συνεχίζω την μέρα μου ,
Με το πρώτο μου τσιγάρο και το πρωινό καφέ ,
Ώσπου πέφτει δίπλα μου κουρασμένη το βράδυ για να κοιμηθεί .

Ακόμη δεν αντέχω αυτό το φλογερό χάρτινο φεγγάρι ,
Που με κοιτάει από ψηλά με μια δόση υπεροψίας ,
Σαν να μου λέει πόσο άτυχος είμαι που βρέθηκα εδώ κάτω ,
Εδώ που καθόμουν όταν ήμουν γέρος ,
Και μου έλεγαν ,
Ζεις με την φαντασία σου και μόνο βρε Τάσο ,
Δεν γίνονται αυτά τα πράματα ..
Μα και βέβαια γίνονται τους έλεγα εγώ ,
Οι νεκροί αυτό κάνουνε τα βράδια ,
Μας κοιτάνε σαν τα άστρα με όλες τις κινήσεις τους ,

Με όλες τις κινήσεις των άστρων -

από τη συλλογή "Ολες οι κινήσεις των άστρων"
του Τάσου Δενελάβα

ΚΑΛΗΜΕΡΑ

την καλημέρα μου θα σας την πω κάπως έτσι .... σήμερα



καλημερούδια !!!

Τρίτη, 8 Ιουνίου 2010

GOLDFRAPP

SONG OF THE WOLF



I think I've seen you somewhere
I don't remember where
it must have been among the woods
or in my precious lonely dreams

your figure so familiar
the wind blows whispering secret
as I'm walking in the dirt
like barefoot tired and wondering why

the moon shows it's dark side
it's cold and there's no light
big clouds full of mystery
the way you look tonight
makes me cry
makes me cry

and all your joy means nothing
it's only sham and it's a shame
it really tells me nothing
can't cope with fashion, crowds and feign

my rapture is my breathing
my life just poetry to you
it's silence I rejoice in
cringing I won't waste my time

so watch me, here I'm standing
truly there's nothing left
there's nothing left but heaven above
and, mother, that's strong will to cry
makes me cry
makes me cry