Δευτέρα, 31 Μαΐου 2010

ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΣΤΙΧΟΣ

Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον
είμαστε κιόλας νεκροί.

Τάσος Λειβαδίτης


SENTIMENTAL MOOD

τ' αστέρια μπαίνουν απόψε στο δωμάτιό μου και το φωτίζουν μυστηριακά και πολύ... ερωτικά
νιώθω την παρουσία παντού και τ' αστέρια χαμογελούν με το κείνο το γνωστό χαμόγελο της γλυκιάς προσμονής...
νιώθω ήρεμη, γαληνεμένη, μαγεμένη σίγουρα

DREAM A LITTLE DREAM OF ME

και μιας και διακατέχομαι από τέτοια ρομαντική διάθεση! ακούστε κι αυτό..

FLY ME TO THE MOON

να και ένα τραγουδάκι για καλημέρα... κι ας είναι ήδη μεσημέρι!

DALAI LAMA

Σε μια "πονηρή" ερώτηση που έγινε στον Δαλάι Λάμα για το ποια είναι η καλύτερη θρησκεία, και ήταν πονηρή γιατί ο ερωτών περίμενε να ακούσει ο βουδισμός ή κάτι άλλο σχετικό, η απάντηση που δόθηκε ήταν η εξής:

"Η καλύτερη θρησκεία είναι αυτή που σε φέρνει πιο κοντά στο Θεό. Είναι αυτή που σε κάνει έναν καλύτερο άνθρωπο."
Μετά από την αρχική έκπληξη ο ερωτών ζήτησε να μάθει τι είναι αυτό που κάνει κάποιον καλύτερο άνθρωπο.
"Οτιδήποτε σε κάνει πιο φιλεύσπλαχνο, πιο ευαίσθητο, πιο απροκατάληπτο, πιο στοργικό, πιο φιλάνθρωπο, πιο υπεύθυνο, πιο ηθικό."

Και προχωρώντας τις σκέψεις του παραπέρα πρόσθεσε:

"Πρόσεχε τις Σκέψεις σου γιατί γίνονται Λέξεις·
Πρόσεχε τις Λέξεις σου γιατί γίνονται Πράξεις·
Πρόσεχε τις Πράξεις σου γιατί γίνονται Συνήθειες·
Πρόσεχε τις Συνήθειες σου γιατί γίνονται Χαρακτήρας·
Πρόσεχε τον Χαρακτήρα σου γιατί γίνεται Πεπρωμένο
και το Πεπρωμένο σου θα είναι η Ζωή σου.
Δεν υπάρχει θρησκεία ανώτερη από την Αλήθεια."

το δανείστηκα από το blog του φίλου "iptamenos ollandos"
http://sobaresapopseis.blogspot.com/2010/05/blog-post_30.html
και πιστεύω ότι είναι πιο αληθινό και από την αλήθεια!

Κυριακή, 30 Μαΐου 2010

PJ HARVEY

για καληνύχτα .... κάτι πιο δυνατό

NICK CAVE & PJ HARVEY



especially for you....

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΜΟΥ

Από τότε που κουράστηκα να γυρεύω
έμαθα να βρίσκω.
Από τότε που κάποιος άνεμος μου εναντιώθηκε
ταξιδεύω με όλους τους ανέμους.
ΦΡ. ΝΙΤΣΕ

Mr Scruff

να τί διάλεξα για να σας καλημερίσω σήμερα...



πολύ καλημέρα λοιπόν!!!!

Σάββατο, 29 Μαΐου 2010

NOVAK



Ακούμε το τραγούδι που είχε κυκλοφορήσει το 97 μόνο σε 45άρι βινύλιο από τους βρετανούς NOVAK. Ο τίτλος του Rapunzel

μου αρέσει τρομερά...

EDEN

μια από τις πιο όμορφες και τρυφερές μουσικές.... που έχω ακούσει!!!

B.B. KING

και εντελώς συνειρμικά δε μπορώ παρά να αναρτήσω αυτό το αριστούργημα....
φυσικά για....σας!

DR JOHN

σήμερα εντελώς τυχαία άκουσα Dr John και θυμήθηκα τις εποχές που έκανα ραδιόφωνο...
πάρτε μια γεύση.....σας το χαρίζω, με νοσταλγία

ΑΝΑΪΣ ΝΙΝ

Αισθησιασμός, δύναμη, πάθος, ερωτισμός … χωρίς ίχνος χυδαιότητας.



Henry & june (Anais Nin)
…………………..
Πόσο πιεστικό είναι το πέπλο μου, το πέπλο που ο Χένρι παλεύει να κάνει κομμάτια, το πέπλο που είναι ο φόβος μου για την πραγματικότητα. Περπατάμε προς το δωμάτιό του, και δεν νιώθω το έδαφος κάτω από τα πόδια μου, νιώθω μονάχα το κορμί του να πιέζει το δικό μου. «Κοίτα, είναι σκισμένο το χαλί στα σκαλοπάτια», μου λέει. Αλλά εγώ δεν βλέπω τίποτα, δεν νιώθω τίποτα, παρά μόνο την ανάβαση. Το σημείωμά μου είναι στα χέρια του. «Διάβασέ το», του λέω στο κεφαλόσκαλο. «Διάβασέ το, κι έπειτα θα φύγω». Δεν φεύγω, όμως. Τον ακολουθώ.

Στο δωμάτιό του, δεν βλέπω τίποτα. Με παίρνει στην αγκαλιά του, και το κορμί μου λιώνει. Η τρυφερότητα των χεριών του, η απροσδόκητη διείσδυση, μέχρι το μεδούλι μου, αλλά χωρίς βιαιότητα. Τι αλλόκοτη, τι ευγενική και τρυφερή δύναμη!

Κι εκείνος φωνάζει, «είναι όλα τόσο εξωπραγματικά, τόσο ωραία, τόσο γρήγορα».
……………………………………………
Πώς μου επέβαλε την αλήθεια του; Ήμουν έτοιμη ν’ αποδράσω απ’ την φυλακή των φαντασιώσεών μου, κι εκείνος με παίρνει στο δωμάτιό του, κι εκεί ζούμε πάλι ένα όνειρο, και όχι μια πραγματικότητα. Με βάζει εκεί που θέλει να με βάλει. Παραζάλη. Λατρεία. Όνειρο. Κι όλα τ΄ άλλα, κάθε τι στη ζωή του να εξαλείφεται, να χάνεται. Μια καινούργια ψυχή εμφανίζεται στην ώρα της. Είναι το ποτό που σε κοιμίζει, όπως στα παραμύθια. Είμαι ξαπλωμένη και η μήτρα μου φλέγεται, κι εκείνος μόλις που το προσέχει.
………………………
Θέλει να με ξαναδεί. Τον περιμένω στην πολυθρόνα, μέσα στο δωμάτιό του. Καθώς σκύβει και με γεμίζει φιλιά, είναι ξένος, είναι μακριά απ΄ όλες τις σκέψεις μου. Με κατακτάει έπειτα, με την πείρα του. Με κυριεύει και με το μυαλό του. Κι εγώ μένω σιωπηλή. Μου λέει ψιθυρίζοντας, τι πρέπει να κάνει το κορμί μου. Υπακούω και νιώθω καινούργια ένστικτα να με κατακλύζουν. Μ΄ έχει κάνει δική του. Τρελαίνομαι, καθώς είμαι πλαγιασμένη στο σιδερένιο κρεβάτι του, με τα μαύρα εσώρουχά μου νικημένα και ποδοπατημένα. Και την ερμητική μου μυστικότητα τσακισμένη για μια στιγμή, από έναν άντρα που αποκαλεί τον εαυτό του «τελευταίο άντρα της γης».
…………………………
Διαφεύγει. Θάλλει. Ακτινοβολεί, η χαρά μου. Δεν μπορώ να την κρύψω. Είμαι γυναίκα. Μ΄ έχει υποτάξει ένας άντρας. Ω, η χαρά μιας γυναίκας που βρίσκει έναν άντρα να την υποτάξει, η χαρά της θηλυκότητάς της που παραδίνεται στα δυνατά του μπράτσα.
…………………………
Θέλω να είμαι εκεί που είσαι κι εσύ. Να πλαγιάζω πλάι σου όταν κοιμάσαι. Ω, Χένρι! Φίλησέ μου τις βλεφαρίδες, βάλε τα’ ακροδάχτυλά σου στα μάτια μου. Δάγκωσέ μου το αφτί. Τράβηξε προς τα πίσω τα μαλλιά μου. Έχω μάθει να σε ξεκουμπώνω τόσο γρήγορα. Να σε παίρνω στο στόμα μου, όλον! Ω, τα δάχτυλά σου, η κάψα σου, η τρέλα μας! Οι κραυγές του πόθου και της ηδονής μας. Μια κραυγή για κάθε χτύπημα του κορμιού σου πάνω στο δικό μου, μέσα στο δικό μου. Κάθε μας ένωση κι ένα κέντρισμα χαράς. Σαν να βρίσκομαι σε μια σπείρα. Αγγίζεις τον πυρήνα μου, Χένρι. Η μήτρα μου σε ρουφάει. Ανοίγει και κλείνει. Σε παίρνει μέσα της. Τα χείλη μας σπαρταράνε. Οι γλώσσες μας χτυπιούνται, μοιάζουν με φίδια, ελίσσονται. Ω, πώς λιώνουν όλα μέσα μου. Ω, πώς εκρήγνυνται τα αιμοσφαίριά μου, τα κύτταρά μου – όλα! Διαλύομαι. Νιώθω πως διαλύομαι!

Παρασκευή, 28 Μαΐου 2010

MOONLIGHT SONATA

το ξέρω ότι δεν πρωτοτυπώ με την επιλογή του συγκεκριμένου κομματιού
αλλά το λατρεύω και πιστεύω ότι ταιριάζει απολύτα στην αποψινή νύχτα πανσελήνου.
Το χαρίζω στο φεγγάρι και σε σας, μαζί με μια γλυκιά καληνύχτα

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ

Η νεράϊδα της Πανσελήνου



Ήχοι ασημένιοι γέμισαν τ’ άστρα
Ο ουρανός στολίστηκε ντυμένος νύχτα!
Απόψε θα σου τραγουδήσω
Τα δάχτυλά μου άρπα θα γίνουν για σένα
Και θα αφήσουν πάνω στο κορμί σου
Νότες έρωτα.
Στο ΛΑ και στο ΣΙ θα χορέψω
Τους πόθους σου
Κρασί γλυκό θα κάνω το φιλί μου
Να μεθύσω τα βαθιά σου μάτια..
Στο φως της Πανσέληνου
Θα λάμψω στο πράσινο και το ασημί
Για σένα
Απόψε θα γίνεις δικός μου
Στου φεγγαριού τον κύκλο αιχμάλωτός μου!

της Μαρίας Νικολάου

MINA

AMY WINEHOUSE



Is love a loosing game???

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΓΑΤΣΗΣ "η κυρία Νίτσα"

Ἡ πρώτη μου ἀγάπη ἦταν δέκα χρόνια μεγαλύτερη ἀπὸ μένα, ἴσως καὶ πιὸ πολύ. Ἀμέσως θὰ φανταστεῖτε τὸ αἰώνιο εἰδύλλιο τοῦ ἀμούστακου ἐφήβου καὶ τῆς ὥριμης γυναίκας, ἢ μᾶλλον χήρας, γιὰ νὰ κυνηγήσω μὲ μεγαλύτερη ἐπιτυχία τὶς ὑπεκφυγὲς τῆς φαντασίας σας.

Λοιπόν, ὄχι. Ἡ πρώτη μου ἀγάπη, τὴν ἐποχὴ ποὺ τὴν ἀγάπησα, δὲν ἦταν παρὰ εἴκοσι χρονῶν. Ἐγὼ ἦμουν ὀκτώ.
Ἡ διαφορὰ τῆς ἡλικίας μας αὐτὴ καθαυτὴ δὲν θὰ ἦταν μεγάλη, ἂν οἱ ἀριθμοὶ τῶν χρόνων μου δὲν ἦσαν τόσο χαμηλά. Μὰ αὐτὸ δὲν ἔχει σημασία. Ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ὁ χρόνος ἦταν κάτι τι ἀνώτερο γιὰ μένα. Ἤξερα ὅτι ἦμουν ὀκτὼ χρονῶν, ἀλλὰ ἦμουν βέβαιος ὅτι αὐτὸ τὸ νούμερο ἦταν ἕνα συμβατικὸ σημεῖο πρὸς ταξινόμηση τῆς ἡλικίας μου, ἀπέναντι τῆς ἡλικίας τοῦ διπλανοῦ μου. Δὲν μποροῦσα ὄμως νὰ ἐννοήσω ὅτι μόλις ὀκτὼ χρόνια ἔχουν περάσει ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ εἶδα τὸ φῶς. Χωρὶς ἄλλο ἔπρεπε νὰ ζοῦσα πολὺ καιρό, εἴκοσι, τριάντα χρόνια, ξέρω καὶ γώ...
Ἂς μὴν πάρουν οἱ ὀπαδοὶ τῆς μετεμψύχωσης ἐπιχείρημα αὐτὴ τὴ χρονολογικὴ φαντασία τῆς ὁμίχλης τοῦ παιδικοῦ μου μυαλοῦ. Ἂς μὴν ψάξουν νὰ βροῦν ἐνστικτώδη ὑποσυνείδητα μιᾶς γερασμένης ψυχῆς ποὺ ἔζησε, καὶ ξαναζεῖ σὲ ἕνα νέο κορμί. Ἦταν ἄγνοια τῆς πραγματικότητας καὶ τίποτα παραπάνω. Γιατὶ ἂν εἶχα ζήσει ἄλλοτε, ἐδῶ καὶ καιρό, μ᾿ ὅλη τὴν προσωρινὴ μεταβατικὴ κατάσταση τῆς ψυχῆς μου, θὰ μοῦ ῾μενε κάποια ἀνάμνηση τῆς χαρᾶς τῆς ἐπίγειας ζωῆς, ὥστε νὰ μὴν ἔκανα τὸ λάθος νὰ ξαναγεννηθῶ.
Πολλοὶ ἴσως νὰ βροῦν ὅτι εἶχα πρόωρο ἐρωτικὴν ἀνάπτυξη. Τί πλάνη! Αἰσθηματικὴ δὲν ἀρνοῦμαι, μὰ ἐρωτικήν, ἀδύνατο. Καὶ ὅμως, ἂν ρίχναν μιὰ ματιὰ στὴν «Πρώτη ἀγάπη» τοῦ Κονδυλάκη, θὰ βλέπαν ὅτι δὲν ὑπάρχει τίποτα καινούργιο κάτω ἀπὸ τὸν ἥλιο. Καθένας ἀπὸ τὴν ἄχαρη ἀνατολὴ τῆς ζωῆς του κρύβει μέσα του σὲ ἐμβρυώδη κατάσταση τὴ libido. Ἀγαπάει εἴτε σὰν ἀσυνείδητος ἐραστής, εἴτε σὰν σύνθετος Οἰδίπους. Δὲν ἔχει ὅμως τὸ θάρρος στὴ δύση πιὰ τοῦ βίου του νὰ ἁπλώσει μπροστὰ στὸν κόσμο τὶς πρῶτες χλιαρὲς ἀχτίνες τοῦ ἥλιου του.
Τίποτε καινούργιο κάτω ἀπὸ τὸν ἥλιο, μὰ πολλὰ κρυφά.

Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010

beggin'

κι επειδή έχω πολύ πολύ καλή διάθεση σήμερα λέω να σας απογειώσω λιγάκι με ένα τραγούδι φτιαγμένο για χορό!!!
Τη χορογραφία την αφήνω σε σας :)
αυτοσχεδιάστε....

LIFE IS WONDERFUL

η ζωή είναι πολύ όμορφη!
δε συμφωνείτε???
 :))

Hands Up, I Love You

MADRUGADA

not afraid to be fly
not afraid to be lost

The Light Will Stay On

THE WALKABOUTS

είμαι σίγουρη ότι τον ήλιο θα τον έχω για πάντα κοντά μου!!
αυτό για σας..

CHRIS & CARLA

σας καλημερίζω μ' αυτό το όμορφο τραγούδι και .... πάω να ρίξω μια βουτιά στα δροσερά νερά
δε το λέω για να ζηλέψετε!!!! αλλά για να μην αφήνετε τις όμορφες στιγμές να γλιστράνε μέσα από τα δάχτυλα :)

Bertolt Brecht

αντί οποιουδήποτε άλλου σχολίου περί ισχυρών συναισθημάτων παραθέτω το παρακάτω....

ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ
Εσύ δεν είχες καμία
εγώ είχα μία:
αγαπούσα.

Τετάρτη, 26 Μαΐου 2010

PINK MARTINI

έτσι όπως βλέπω τώρα το φεγγάρι, τόσο μεγάλο και τόσο φωτεινό να στραφταλίζει στη θάλασσα... δε μπορώ ν' αντισταθώ στον πειρασμό να σας χαρίσω κι αυτή την υπέροχη μελωδία...


Oi Va Voi - Everytime



για καληνύχτα και όνειρα γλυκά!

ΨΕΓΑΔΙΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ - Πάτρικ Γουάιτ

"Σκέφτεται κανείς να δραπετεύσει, αλλά δεν το κάνει, ή όχι πλήρως: τα δαχτυλικά αποτυπώματα πάρθηκαν νωρίς. Το παρελθόν επανέρχεται στον καθρέφτη της τουαλέτας, κομματάκια απ’ αυτό σε καλά όνειρα, ή σ’ εκείνα τα ζοφερότερα, στα οποία ξεσπούν ανεκπλήρωτοι, μισολησμονημένοι πόθοι. Οι χειρότερες απ’ όλες είναι οι ενσυνείδητα δημιουργημένες μυθοπλασίες, επειδή είναι απτή απόδειξη όσων δεν τόλμησε κανείς να παραδεχτεί".
................................
"φτάνεις σ’ ένα σημείο όπου είχες τα πάντα, και τα πάντα ισοδυναμούν με το τίποτα"
...............................
"το παρελθόν μπορεί να αποσυντεθεί και ανασυγκροτηθεί, για να βολέψει την ψευδαίσθηση της πραγματικότητας, που τελικά είναι η ζωή"

από το βιβλίο του Πάτρικ Γουάιτ
"Ψεγάδια στον Καθρέφτη" μια αυτοπροσωπογραφία
Patrick White, Flaws in the Glass. A Self – Portrait, 1981

(Εκδ. Τυπωθήτω – Γιώργος Δαρδανός, 2008, εισ. – μτφ. – σημ. Γιάννης Βασιλακάκος)

Τρίτη, 25 Μαΐου 2010

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Pablo Picasso "Le Reve", 1932



BILLY HOLIDAY



φεγγαράκι υπέροχο απόψε πρόβαλλε στον ουρανό
για να φωτίσει διακριτικά τις σκόρπιες σκέψεις
που με κάνουν να χάνομαι στο χρόνο

ΑΛΙΕΙΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΩΝ

το έχω αναρτήσει κι άλλες φορές, αλλά δε σας κρύβω πως ταιριάζει απόλυτα με τη διάθεσή μου αυτή τη στιγμή..
σας το χαρίζω

SOUL



και αυτό..

Mediterranean Sundance



την καλημέρα μου με αυτή τη μεσογειακή μελωδία που με συνεπαίρνει..

Δευτέρα, 24 Μαΐου 2010

FOR YOU

Ναι, συνεχίζω την προηγούμενη ανάρτηση!
Λατρεύω λοιπόν τα δυο μου παιδιά. Με ταλαιπωρούν καθημερινώς και ανελλιπώς κάνουν ό,τι μπορούν τέλος πάντων, αλλά μ' αγαπούν! Αυτό μου φτάνει!
Δε θέλω τίποτε άλλο!
Ακόμη κι αυτοί που δεν το παραδέχονται, πιστεύω πως το μόνο που θέλουν είναι να είναι αποδεκτοί, να αγαπιούνται, έστω κι από έναν!
Δυστυχώς δεν το παραδέχονται! Δυστυχώς γι' αυτούς!

Είστε η παρέα μου, η συντροφιά μου
σας ευχαριστώ,
αυτό φυσικά για σας!!!

Αλβέρτος Αϊνστάιν (1925)


Ο Κόσμος όπως τον βλέπω εγώ
Σε τι παράξενη κατάσταση βρισκόμαστε εμείς οι θνητοί! Καθένας από εμάς βρίσκεται εδώ για μια σύντομη επίσκεψη· δεν γνωρίζει για ποιο σκοπό, αν και μερικές φορές νομίζει ότι τον αισθάνεται. Αλλά από την οπτική γωνία της καθημερινής ζωής, χωρίς να εμβαθύνουμε, υπάρχουμε για τον συνάνθρωπο μας - καταρχάς για αυτούς στων οποίων τα χαμόγελα και την ευημερία στηρίζεται όλη η ευτυχία μας και αμέσως μετά για όλους αυτούς που δεν γνωρίζουμε προσωπικά και με την μοίρα των οποίων είμαστε ενωμένοι με τον δεσμό της συμπόνοιας. Εκατό φορές κάθε μέρα, θυμίζω στον εαυτό μου ότι η εσωτερική και εξωτερική ζωή μου εξαρτάται από την εργασία των άλλων ανθρώπων, ζωντανών και νεκρών, και ότι πρέπει να υπερβάλω εαυτόν για να μπορέσω να δώσω στο ίδιο μέτρο με το οποίο έχω λάβει και συνεχίζω να λαμβάνω. Με ελκύει η απλή ζωή και συχνά καταπιέζομαι από το αίσθημα ότι απορροφώ μια μη αναγκαία ποσότητα από την εργασία των συνανθρώπων μου. Θεωρώ τις ταξικές διαφορές αντίθετες προς την δικαιοσύνη και, σε τελική ανάλυση, βασισμένες στον εξαναγκασμό. Θεωρώ επίσης ότι η απέριττη ζωή κάνει καλό σε όλους, φυσικά και πνευματικά.


Σίγουρα δεν πιστεύω στην ανθρώπινη ελευθερία με την φιλοσοφική έννοια. Όλοι δρουν όχι μόνο υπό την επιρροή ενός εξωτερικού καταναγκασμού αλλά επίσης σύμφωνα και με μια εσωτερική ανάγκη. Η ρήση του Σοπενχάουερ, ότι "ο άνθρωπος μπορεί να δρα όπως αυτός θέλει, αλλά όχι να θέλει όπως αυτός θέλει" αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για εμένα από την νεότητα μου και μια συνεχή παρηγοριά και μια αμείωτη πηγή υπομονής στις δυσκολίες της ζωής, της δικιάς μου και των άλλων. Αυτό το συναίσθημα φιλεύσπλαχνα μετριάζει την αίσθηση υπευθυνότητας που τόσο εύκολα μπορεί να σε παραλύσει, και μας εμποδίζει στο να πάρουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους ανθρώπους πολύ σοβαρά· συντελεί σε μια άποψη της ζωής στην οποία το χιούμορ, προπαντός, έχει την θέση που του αρμόζει.

Το να αναρωτιέσαι το νόημα ή το αντικείμενο της ύπαρξης σου ή της δημιουργίας γενικά μου έμοιαζε πάντα παράλογο από αντικειμενικής απόψεως. Και όμως ο καθένας έχει συγκεκριμένα ιδανικά που καθορίζουν την κατεύθυνση των προσπαθειών του και των κρίσεων του. Υπό αυτήν την έννοια ποτέ δεν κοίταξα την ευκολία και την ευτυχία σαν αυτοσκοπούς - μια τέτοια ηθική βάση βρίσκω ως πιο αρμόζουσα για ένα κοπάδι γουρούνια. Τα ιδανικά που φώτισαν τον δρόμο μου και κατ' επανάληψη μου έδωσαν κουράγιο να αντιμετωπίζω την ζωή πρόσχαρα, ήταν η Αλήθεια, η Καλοσύνη και η Ομορφιά. Χωρίς την αίσθηση συντροφικότητας με ανθρώπους του ιδίου πνεύματος, της ενασχόλησης με τον στόχο, τον αιώνια ανέφικτο στον τομέα της τέχνης και της επιστημονικής έρευνας, η ζωή θα μου φαινόταν κενή. Τα συνηθισμένα αντικείμενα της ανθρώπινης προσπάθειας - ιδιοκτησία, εξωτερική επιτυχία, πολυτέλεια - μου φαινόντουσαν πάντα άξια περιφρονήσεως.

Η παθιασμένη αίσθηση της κοινωνικής δικαιοσύνης και υπευθυνότητας πάντα αντιπαραβαλλόταν παράξενα με την σαφή μου ελευθερία από την ανάγκη για απευθείας επαφή με άλλα ανθρώπινα όντα και κοινότητες. Βαδίζω το δικό μου δρόμο και ποτέ δεν άνηκα στη χώρα μου, το σπίτι μου, τους φίλους μου ή ακόμα και στην οικογένεια μου, με όλη μου την καρδιά· αντιμέτωπος με όλους αυτούς τους δεσμούς ποτέ δεν έχασα το επίμονο αίσθημα της απόσπασης, της ανάγκης για μοναξιά - ένα αίσθημα που αυξάνεται με τα χρόνια. Οι άνθρωποι αποκτούν απότομα συνείδηση, χωρίς να το μετανιώσουν, των ορίων της πιθανότητας για αμοιβαία κατανόηση και συμπόνοια με τους συνανθρώπους τους. Ένας τέτοιος άνθρωπος χωρίς αμφιβολία χάνει ένα μέρος της εγκαρδιότητας και της αθωότητας· από την άλλη, είναι κατά πολύ περισσότερο ανεξάρτητος από απόψεις, συνήθειες και κρίσεις των συνανθρώπων του και αποφεύγει τον πειρασμό να βασιστεί σε τέτοια ανασφαλή θεμέλια.

Το πολιτικό ιδεώδες μου είναι αυτό της δημοκρατίας. Ας είναι ο κάθε άνθρωπος σεβαστός σαν άτομο και κανένας να μην γίνεται είδωλο. Είναι μια ειρωνεία της μοίρας ότι εγώ ο ίδιος έχω γίνει αποδέκτης υπερβολικού θαυμασμού και σεβασμού από τους συνανθρώπους μου χωρίς εγώ ούτε να ευθύνομαι και ούτε να το αξίζω. Η αιτία για αυτό ίσως να είναι η επιθυμία, ανέφικτη για τους πολλούς, να κατανοήσουν την μία ή δύο ιδέες τις οποίες έχω με τις ασθενικές δυνάμεις μου επιτύχει μέσω ακατάπαυστου αγώνα. Γνωρίζω πολύ καλά ότι είναι απαραίτητο για την επιτυχία κάθε σύνθετου εγχειρήματος, ότι ένας άνθρωπος θα πρέπει να κάνει την σκέψη και να κατευθύνει και γενικά να φέρει την ευθύνη. Αλλά αυτοί που καθοδηγούνται δεν πρέπει να αναγκάζονται, θα πρέπει να μπορούν να διαλέγουν τον αρχηγό τους. Ένα αυταρχικό σύστημα καταναγκασμού, κατά την άποψη μου, σύντομα αποσυντίθεται. Γιατί η δύναμη πάντα έλκει ανθρώπους χαμηλής ηθικής, και πιστεύω ότι είναι ένας αμετάβλητος κανόνας ότι τους ιδιοφυείς τυράννους, τους διαδέχονται αχρείοι. Γι' αυτό το λόγο πάντα εναντιώθηκα σε συστήματα όπως αυτά που βλέπουμε στην Ιταλία και την Ρωσία σήμερα. Αυτό το οποίο έχει επιφέρει δυσφήμιση στην επικρατούσα σημερινή μορφή δημοκρατίας της Ευρώπης δεν μπορεί να αποδοθεί στην ιδέα της δημοκρατίας, αλλά στην έλλειψη σταθερότητας των αρχηγών των κυβερνήσεων και στον απρόσωπο χαρακτήρα του εκλογικού συστήματος. Πιστεύω ότι από αυτήν την άποψη οι ΗΠΑ έχουν οργανωθεί καλύτερα. Έχουν ένα υπεύθυνο Πρόεδρο που εκλέγεται για μια επαρκή περίοδο και έχει επαρκή αρμοδιότητα για να είναι υπεύθυνος στις πράξεις του. Από την άλλη, αυτό που εκτιμώ στο δικό μας πολιτικό σύστημα είναι η πιο εκτεταμένη πρόνοια που υπάρχει για το άτομο σε περίπτωση ασθένειας ή ανάγκης. Αυτό που πραγματικά αξίζει στην παρέλαση της ανθρώπινης ζωής μου φαίνεται ότι δεν είναι η Πολιτεία αλλά το δημιουργικό, ευαίσθητο άτομο, η ατομικότητα· αυτή μόνη της δημιουργεί το ευγενές και το μεγαλειώδες, ενώ το κοπάδι σαν τέτοιο παραμένει αμβλύ στη σκέψη και αμβλύ στο συναίσθημα.

Αυτό το θέμα με φέρνει στο χειρότερο γνώρισμα της φύσης του κοπαδιού, το στρατιωτικό σύστημα, το οποίο απεχθάνομαι. Το ότι ένας άνθρωπος μπορεί να αντλήσει ευχαρίστηση στο να παρελαύνει σε σχηματισμό στον τόνο μιας μπάντας είναι αρκετό για να με κάνει να τον περιφρονήσω. Ο μεγάλος εγκέφαλος του, του δόθηκε από λάθος· μια σπονδυλική στήλη ήταν όλο κι όλο ότι χρειαζόταν. Αυτό το σημάδι πανώλης του πολιτισμού θα έπρεπε να καταργηθεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ηρωισμός από διαταγή, παράλογη βία, και όλες οι δηλητηριώδεις ανοησίες που κάνει στο όνομα του πατριωτισμού - πόσο τα μισώ όλα αυτά! Ο πόλεμος μου φαίνεται ένα πρόστυχο και ποταπό πράγμα: Καλύτερα να με κόβανε κομμάτια από το να πάρω μέρος σε τέτοιο αποτροπιασμό. Και όμως, παρ' όλα αυτά, τόσο υψηλή είναι η άποψη μου για την ανθρώπινη φυλή που πιστεύω ότι αυτή η λάμια θα είχε από καιρό εξαφανιστεί, αν ο υγιής νους των εθνών δεν είχε συστηματικά διαφθαρεί από τα εμπορικά και πολιτικά συμφέροντα που ενεργοποιούνται μέσω των σχολείων και του Τύπου.

Το ωραιότερο πράγμα που μπορούμε να έχουμε την εμπειρία του είναι το μυστηριώδες. Είναι το θεμελιώδες συναίσθημα το οποίο βρίσκεται στο λίκνο της αληθινής τέχνης και της αληθινής επιστήμης. Αυτός που το γνωρίζει και δεν μπορεί πια να το θαυμάσει, να αισθανθεί έκπληξη, είναι σαν νεκρός, ένα σβησμένο κερί. Η εμπειρία του μυστηρίου - ακόμα κι αν ήταν αναμεμειγμένη με φόβο - ήταν αυτή που προκάλεσε την θρησκεία. Η γνώση της ύπαρξης πραγμάτων στα οποία δεν μπορούμε να διεισδύσουμε, των εκδηλώσεων της βαθύτερης λογικής και της πιο αστραποβολούσας ομορφιάς , τα οποία είναι προσβάσιμα στη λογική μας στις πιο βασικές τους μορφές - είναι αυτή η γνώση και αυτό το συναίσθημα που συνιστούν την πραγματικά θρησκευτική συμπεριφορά· υπό αυτήν την έννοια και μόνο υπό αυτήν, είμαι ένας βαθύτατα θρησκευόμενος άνθρωπος. Δεν μπορώ να συλλάβω ένα Θεό που ανταμείβει και τιμωρεί τα δημιουργήματα του, ή έχει θέληση του ίδιου είδους μ' αυτή που εμείς αντιλαμβανόμαστε στους εαυτούς μας. Ένας άνθρωπος που μπορεί να επιζήσει του φυσικού θανάτου του είναι επίσης πέρα από την κατανόηση μου, ούτε θα επιθυμούσα να ήταν αλλιώς· τέτοιες ιδέες είναι για τους φόβους ενός παράλογου εγωισμού αδύναμων ψυχών. Είναι αρκετό για εμένα το μυστήριο της αιωνιότητας της ζωής, και ο υπαινιγμός της θαυμαστής δομής της πραγματικότητας, μαζί με την ειλικρινή προσπάθεια να κατανοήσω ένα μέρος, που δεν μπορεί ποτέ να είναι τόσο μικρό, του λόγου που αποκαλύπτει τον εαυτό του στη φύση.

ανάρτηση που δανείστηκα από το blog του φίλου "Iptamenos Ollandos",
http://sobaresapopseis.blogspot.com/2010/05/blog-post_24.html

SUMMERTIME

νιώθω κάπως περίεργα απόψε.. ίσως να με επηρέασε και η ταινία που είδα!
Αυτό το τραγούδι κάποτε το τραγούδησα κι εγώ σε πολύ μεγάλο κοινό! Ναι, ήταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκα τα χέρια μου να ιδρώνουν καθώς κρατούσα το μικρόφωνο.
Έχω μια διάθεση εξομολογήσεων απόψε!!!
Δείξτε κατανόηση. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες!
σας το χαρίζω...

Σάββατο, 22 Μαΐου 2010

κέρασμα

κι επειδή έχω καταληφθεί από τον Tom Waits και δε μπορώ να σας κεράσω και μια Crème brûlée για τη γιορτή μου!!! πάρτε άλλο ένα τραγουδάκι!

Tom Waits again

και για συνέχεια..


και αυτό..



ούτε αφιέρωμα στον Tom Waits να έκανα!!!

Temptation

συμπληρώνοντας...την προηγούμενη ανάρτηση

Παρασκευή, 21 Μαΐου 2010

TOM WAITS for ever

βροχούλα σήμερα... και μου ήρθε στο νου το παρακάτω τραγούδι
όπως θα καταλάβατε η διάθεσή μου σήμερα είναι "μελωδική"...

AZIZA MUSTAFA ZADEH

κι αυτό είναι το δωράκι μου σε όλους.. εορτάζοντες και μη!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΧΡΩΜΑΤΙΣΤΑ

μ΄αυτό το μαγικό ήχο θα σας καλημερίσω και θα στείλω τις ευχές μου σε όλους τους εορτάζοντες (βάζω και τον εαυτό μου μέσα ως Λένα!!)

Πέμπτη, 20 Μαΐου 2010

FIVE HAIKU

The wind
Undecided
Rolls a cigarette of air

The mute girl talks:
It is art's imperfection.
This impenetrable speech.

The motor car is truly launched:
Four martyrs' heads
Roll under the wheels.

Ah! a thousand flames, a fire,
The light, a shadow!
The sun is following me.

A feather gives to a hat
A touch of lightness:
The chimney smokes.

Paul Eluard

JAZZ MOOD for ever

με jazz mood απόψε, δε μπορώ παρά να σας καλέσω στο υπέροχο μουσικό ταξίδι της υπέροχης αυτής μουσικής (που όπως θα καταλάβατε λατρεύω!)

ξεκινώ λοιπόν μ΄ένα τραγούδι που ανεβάζει τη θερμοκρασία..



η μπλε ραψωδία περιμένει στα παρασκήνια και ... εμφανίζεται στη σκηνή!



η νύχτα έχει σκεπάσει τον ουρανό, σε λίγο ... ώρα για ύπνο, οπότε ένα νανούρισμα είναι νομίζω ό,τι πρέπει!!

WOONG SAN



ό,τι και αν πω γι΄αυτή τη θεϊκή φωνή θα είναι λίγο..

TAKIS BARBERIS



BAUHAUS - The passion of lovers

Τετάρτη, 19 Μαΐου 2010

BURN IT BLUE

η διαθεσή μου απόψε μου έφερε στο μυαλό την μοναδική Lila Downs με την υπέροχη φωνή και το απίστευτο πάθος μαζί με τον Caetano Veloso στο burn it blue από την ταινία Frida.
Και την καληνύχτα μου μαζί...

ALL THAT JAZZ

μια φωνή που κάνει την καρδιά μου να χτυπάει πιο γρήγορα!!!
από τα πιο αισθησιακά jazz κομμάτια που έχω ακούσει.

Noir Désir

ένα τραγούδι που είχα πολύ καιρό ν΄ακούσω...
Τι να πω σήμερα είμαι υπό την επήρεια των αναμνήσεων!!!

Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

PAUL VERLAINE

(1844-1896)
Chanson d'automne
Les sanglots longs
Des violons
De l'automne
Blessent mon coeur
D'une langueur
Monotone.

Tout suffocant
Et blême, quand
Sonne l'heure,
Je me souviens
Des jours anciens
Et je pleure

Et je m'en vais
Au vent mauvais
Qui m'emporte
Deçà, delà,
Pareil à la
Feuille morte

Τραγούδι του φθινοπώρου

Οι μακρόσυρτοι λυγμοί
των βιολών του φθινοπώρου
πληγώνουν την καρδιά μου
με μια χαύνωση μονότονη

Ασφυκτιώ ολόκληρος
χλωμιάζω, όταν
η ώρα σημάνει,
αναπολώ
τις παλιές μέρες
και κλαίω
 
Άνεμος κακός
μαζί του με παίρνει
στο πουθενά
με παρασέρνει εδώ κι εκεί
σαν πεθαμένο φύλλο

Θα δείξετε κατανόηση και επιείκεια για την απόπειρά μου να μεταφράσω αυτό το ποίημα!

Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010

the beauty of mathematics

A short video which shows the beauty of mathematics used for art.

You can see :
- Glowing dots rendered with Processing (Additive Blending concept by R. Hodgin)
- Shapes rendered with Artmatic
- Fractals rendered with Ultra Fractal

Music : Trentemoller - Miss You

Fractals



ένα εντυπωσιακό βίντεο για τους φίλους των θετικών επιστημών και όχι μόνο!

WITHOUT COMMENTS

Κυριακή, 16 Μαΐου 2010

CHRIS AND CARLA - Take me



ανήκει στα αγαπημένα μου, τα πολύ αγαπημένα μου
μαζί με τα όμορφα όνειρα που με εμπνέουν, με ταξιδεύουν, με παρασέρνουν, με μαγεύουν!
Καλή καλή νύχτα

Σάββατο, 15 Μαΐου 2010

Cinematic Orchestra ..

σας καληνυχτίζω με την τρυφερή συντροφιά των Cinematic Orchestra,



ακούστε κι αυτό... και sweet dreams!

Léo Ferré

ΠΟΙΗΤΙΚΗ

Federico García Lorca: ΠΟΙΗΤΙΚΗ (Προφορικά στον Gerardo Diego)

                                        Emily Tarleton: Lorca
Αλλά τί μπορώ να πω εγώ για την Ποίηση; Τί μπορώ να πω γι αυτά τα σύννεφα, αυτού του ουρανού; Κοιτώ, κοιτώ, τα κοιτώ, τον κοιτώ και τίποτα περισσότερο. Θα καταλάβεις πως ένας ποιητής δεν μπορεί να πει τίποτα για την Ποίηση. Αυτό άστο για τους κριτικούς και τους καθηγητές. Αλλά ούτε συ, ούτε 'γω, ούτε κανένας ποιητής γνωρίζουμε αυτό που είναι η Ποίηση.

Εδώ είναι· κοίτα. Έχω τη φωτιά στα χέρια. Την καταλαβαίνω και δουλεύω μ' αυτήν τέλεια, αλλά δεν μπορώ να μιλήσω γι αυτήν χωρίς λογοτεχνία. Καταλαβαίνω όλες τις ποιητικές· θα μπορούσα να μιλήσω γι αυτές αν δεν άλλαζα γνώμη κάθε πέντε λεπτά. Δεν ξέρω. Μπορεί κάποια μέρα να μου αρέσει η κακή ποίηση πολύ, όπως μου αρέσει(μας αρέσει) σήμερα η κακή μουσική με τρέλα. Θα καίω τον Παρθενώνα τη νύχτα, για ν' αρχίζω να τον υψώνω την ημέρα και να μην τον τελειώνω ποτέ.

Στις διαλέξεις μου έχω μιλήσει μερικές φορές για την Ποίηση, αλλά για το μόνο που δεν μπορώ να μιλήσω είναι η δική μου ποίηση. Και όχι γιατί δεν έχω συναίσθηση αυτού το οποίο κάνω. Αντιθέτως. Αν είν' αλήθεια ότι είμαι ποιητής χάρις στον Θεό -ή τον διάβολο-, επίσης αυτό που είμαι, είμαι και χάρις στην τεχνική και στην προσπάθεια, και γιατί κατανοώ απολύτως αυτό που είναι ένα ποίημα.
Μετάφραση: Μαριάννα Τζανάκη

Federico García Lorca: POÉTICA (De viva voz a Gerardo Diego)
Pero ¿qué voy a decir yo de la Poesía? ¿Qué voy a decir de esas nubes, de ese cielo? Mirar, mirar, mirarlas, mirarle, y nada más. Comprenderás que un poeta no puede decir nada de la Poesía. Eso déjaselo a los críticos y profesores. Pero ni tú ni yo ni ningún poeta sabemos lo que es la Poesía.

Aquí está; mira. Yo tengo el fuego en mis manos. Yo lo entiendo y trabajo con él perfectamente, pero no puedo hablar de él sin literatura. Yo comprendo todas las poéticas; podría hablar de ellas si no cambiara de opinión cada cinco minutos. No sé. Puede que algún día me guste la poesía mala muchísimo, como me gusta (nos gusta) hoy la música mala con locura. Quemaré el Partenón por la noche, para empezar a levantarlo por la mañana y no terminarlo nunca.

En mis conferencias he hablado a veces de la Poesía, pero de lo único que no puedo hablar es de mi poesía. Y no porque sea un inconsciente de lo que hago. Al contrario, si es verdad que soy poeta por la gracia de Dios —o del demonio—, también lo es que lo soy por la gracia de la técnica y del esfuerzo, y de darme cuenta en absoluto de lo que es un poema.

Πηγή: http://uperaspisitispoiisis.blogspot.com/

Παρασκευή, 14 Μαΐου 2010

NICK CAVE

we are only riders ... of infinity

PAUL MORAND - L' homme presse


Έμαθα πως η ορμή μου είναι μέσα μου, και μόνον μέσα μου, και πως είναι μια θαυμάσια δυνητική δύναμη, που βρίσκεται πάντοτε στη διάθεσή μου.

Ήρωας: Ο Πιερ Νοξ είναι ένας πάρα πολύ βιαστικός άνθρωπος, που ζει με το μάτι καρφωμένο στον καρπό όπου βρίσκεται το ρολόι του. Η ακαριαία δράση είναι το δόγμα του κι η βιασύνη η δεύτερη φύση του. Όταν όλοι βρίσκονται στο σήμερα, αυτός βρίσκεται πάντα στο αύριο. Έχει την αρχή “δύο πράγματα ταυτόχρονα αν είναι δυνατόν” κι εύχεται να τυπώνονταν οι εφημερίδες σε χαρτί υγείας. Του είναι αδύνατο να σταθεί σε μια θέση κι είναι διάσημος μεταξύ των φίλων του για την ταχύτητα με την οποία ξυρίζεται: 2 λεπτά και 28 δευτερόλεπτα!

Θέλω να αισθάνομαι ότι ορμώ μπροστά με τη θέληση μου, θέλω τρένα του τρόμου, κομμένη ανάσα, κενό στο στομάχι, θέλω να πίνω τη ζωή μονορούφι.

Αναρωτιέται τι νόημα έχει να ταξιδεύει κανείς, όταν περνά τις περισσότερες ώρες σε αίθουσες αναμονής. Πηδάει έξω απ’ το ταξί χωρίς να περιμένει το φρενάρισμα του οδηγού κι εξοργίζεται όταν αργεί να έρθει ο σερβιτόρος. Διαθέτει έναν ολόκληρο μηχανισμό κατά των ανεπιθύμητων επισκέψεων: κρύβει τα καθίσματα, ανοίγει τα παράθυρα να μπει κρύο, βάζει καπέλο και γάντια σαν έτοιμος να φύγει! Μεγαλώνει τα φυτά με χημικούς επιταχυντές ανάπτυξης και μονολογεί: Όταν κοιμάμαι, μου κλέβουν τις ακριβές μου ώρες. Ο ύπνος είναι αδικαιολόγητος.

Με τις γυναίκες; Μπερδεύει το πρώτο ραντεβού με το τελευταίο, τις καταπίνει “σαν να ‘πινε απ’ το μπουκάλι χωρίς ν’ ακουμπά τα χείλη του”, τις καταβροχθίζει χωρίς να τις αφομοιώνει και εξαφανίζεται προτού καν εκείνες προλάβουν να πουν ουφ. Δεν υπάρχει λόγος ένα τρένο του έρωτα να μην είναι εξπρές.


Αυτό που μας κατατρώει, δεν είναι τόσο η επιβεβλημένη, παρατεταμένη αναμονή, όσο αυτές οι αδιόρατες παύσεις κι αυτές οι αυτοματικές χειρονομίες, που αφήνουν την ημέρα διάτρητη σαν να’ ταν ξαφριστήρι: να μασάς τις τροφές, να ξύνεις το μολύβι, να ψάχνεις ψηλαφιστά τα κουμπιά του ασανσέρ, να βάζεις νερό στο σώμα του καλοριφέρ, να περιμένεις το σκύλο να κάνει τα κακά του, να παρηγορείς μια γυναίκα… (σ. 61-62)

Ο Μοράν, μετρ της νουβέλας ως λογοτεχνικού είδους, εδώ δεν επιλέγει απλώς ένα πρωτότυπο θέμα αλλά και το βγάζει εις πέρας με απολαυστική γραφή. Από την αρχή μας κάνει να κατασυμπαθήσουμε αυτόν τον “φιλόσοφο του μισού δευτερολέπτου” που μας παίρνει παραμάζωμα στην δονκιχωτική του προσπάθεια να δαμάσει το χρόνο, ελαχιστοποιώντας κάθε χρονοβόρα διαδικασία, σχεδόν εξαφανίζοντας τον εαυτό του για χάρη της συνεχούς κίνησης.

Δεν περιορίζεται στην απόδοση αυτής της πυρετικής καρικατούρας, αλλά ως πρώιμος μοντερνιστής και κομψότατος στυλίστας της γραφής σμιλεύει ένα – προφανώς – χιλιοδουλεμένο λογοτεχνικό κομψοτέχνημα, με πλούτο λέξεων, εκφράσεων και ποιητικών εικόνων. Από την άλλη, οικοδομεί ενδιαφέρουσα πλοκή, με τον Νοξ να εργάζεται ως …συλλέκτης αρχαίων αντικειμένων, να αγοράζει ένα ερειπωμένο μοναστήρι με σκοπό την ανακαίνισή του, να εισχωρεί στους κόλπους μιας γυναικοκρατούμενης εστίας, να παντρεύεται μια γυναίκα που του προσφέρει όλες τις απολαύσεις αλλά αδυνατεί μέσα στην μανιώδη του παραφορά να τις ζήσει. Πού θα καταλήξει όλη αυτή η φρενήρης πορεία;

Ο Μοράν εδώ εμφανίζεται ως πνευματικό τέκνο του Ανρί Μπερξόν και του έργου του Χρόνος και Ελεύθερη Βούληση.
Σύμφωνα με τον Μπερξόν, η εσωτερική ζωή της ανθρώπινης συνείδησης έχει το δικό της ιδιόρρυθμο ρολόι, που καμία σχέση δεν έχει με τον καθιερωμένο μετρητή του καθημερινού ιστορικού χρόνου.
Αυτή η παραφορά για την οποία είμαι υπερήφανος είναι άραγε η ταχύτητα; Ή μήπως μια μεταμφιεσμένη αργοπορία, ένα μέσο… να αναβάλλω το μεγάλο άλμα που κάθε άνθρωπος οφείλει να κάνει στο άγνωστο; (σ. 98 )

Paul Morand: 1888-1976. Γέννημα Παρισίων, διπλωμάτης, κοσμοπολίτης, λάτρης των αυτοκινητιστικών αγώνων και της τζαζ, ταξιδευτής και πάνω απ’ όλα ένας παραγωγικός λογοτέχνης αλλά και μια ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη μορφή της γαλλικής κουλτούρας.

Η δυστυχία μου είναι πως είμαι ακριβής. Περνώ τη ζωή μου αναμένοντας. // Διαπιστώνω μια ασυμφωνία ανάμεσα στο ρυθμό μου και στο ρυθμό του περιβάλλοντός μου. // Αυτό που μας καθυστερεί τόσο είναι πως κάνουμε μόνο ένα πράγμα τη φορά. // Την ημέρα που η βραδύτητα θα είναι πιο δυνατή από μένα, θα πεθάνω από ασφυξία.
................................................
Ποιός ξέρει; Ίσως εκεί ψηλά υπάρχει ανταμοιβή γι’ αυτούς που τόσο ταλανίστηκαν περιμένοντας τους άλλους, ένας παράδεισος όπου τα λεωφορεία φεύγουν και οι γυναίκες φτάνουν στην ώρα τους, όπου τα λόγια χωρούν σε δέκα λέξεις, όπου τα αποτελέσματα και οι αιτίες πηγαίνουν χέρι χέρι… (σ. 44).

Eκδόσεις: Ίνδικτος 2005
Μετάφραση: Ολυμπία Γλυκιώτη
Πηγή: http://www.mic.gr/books.asp?id=15225

ROBERT DESNOS

ΤΑ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΥΠΝΟΥ
Μέσα στη νύχτα υπάρχουν φυσικά τα επτά θαύματα του κόσμου και το μεγαλείο και το τραγικό και η γοητεία.
Τα δάση εκεί σκοντάφτουν συγκεχυμένα με πλάσματα απʼ το θρύλο κρυμμένα μέσα στʼ άβατα.
Υπάρχεις εσύ.
Μέσα στη νύχτα υπάρχει το βήμα του περιπατητή και το βήμα του δολοφόνου και το βήμα του αστυφύλακα και το φως του φαναριού του δρόμου και το φως του φαναριού του ρακοσυλλέκτη.
Υπάρχεις εσύ.
Μέσα στη νύχτα περνούν τα τρένα και τα καράβια και η οπτασία των τόπων που έχουν πάντα μέρα. Οι τελευταίες πνοές απʼ το λυκόφως και τα πρώτα ρίγη της αυγής.
Υπάρχεις εσύ.
Ένας σκoπός από πιάνο, ένας πάταγος φωνών.
Μια πόρτα χτυπά. Ένα ρολόι.
Και όχι μόνο τα όντα και τα πράγματα και οι θόρυβοι απʼτʼάψυχα
Μα ακόμα κι εγώ που διώκομαι και χωρίς σταματημό ξεπερνιέμαι.
Υπάρχεις εσύ η σφαγιασμένη, εσύ που περιμένω.
Καμιά φορά ξένες μορφές γεννιούνται στις στιγμές του ύπνου κι εξαφανίζονται.
Όταν κλείνω τα μάτια, ανθίσματα φωσφορικά εμφανίζονται και μαραίνονται και ξαναγεννιούνται σαν εύσαρκα πυροτεχνήματα.
Χώρες άγνωστες που τις διατρέχω με συντροφιά μου πλάσματα.
Υπάρχεις σίγουρα εσύ, ω όμορφη κι εχέμυθη κατασκοπίνα.
Και η χειροπιαστή ψυχή του εύρους.
Και τα αρώματα του ουρανού και τα αστέρια και το τραγούδι του κόκορα εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια και η κραυγή του παγωνιού μέσα σε πάρκα φλεγόμενα και φιλιά.
Χέρια που σφίγγονται σκυθρωπά μέσα σʼένα χλωμό φως και άξονες τροχών που τρίζουν πάνω σε τρομαγμένους δρόμους.
Υπάρχεις εσύ ασφαλώς που δε σε γνωρίζω, που σε γνωρίζω αντίθετα.
Αλλά, παρούσα στα όνειρά μου, επιμένεις νʼαφήνεσαι να σε μαντεύω χωρίς να εμφανίζεσαι.
Εσύ που παραμένεις άπιαστη μες στην πραγματικότητα και μέσα στο όνειρο.
Εσύ που μου ανήκεις από τη θέληση μου να σε κατέχω μέσα στην αυταπάτη αλλά δεν πλησιάζεις το πρόσωπό σου στο δικό μου στα μάτια μου που είναι το ίδιο κλειστά στο όνειρο και στην πραγματικότητα.
Εσύ που είσαι η βάση των ονείρων μου και τραντάζεις το πνεύμα μου το γεμάτο μεταμορφώσεις και μου αφήνεις το γάντι σου όταν σου φιλώ το χέρι.
Μέσα στη νύχτα υπάρχουν τα άστρα και η σκοτεινή κίνηση της θάλασσας, ποτάμια, δάση, πολιτείες, χορτάρια, πνευμόνια εκατομμυρίων όντων.
Μέσα στη νύχτα υπάρχουν τα θαύματα του κόσμου.
Μέσα στη νύχτα δεν υπάρχουν φύλακες άγγελοι, όμως υπάρχει ο ύπνος.
Μέσα στη νύχτα υπάρχεις εσύ.
Μέσα στη μέρα το ίδιο.

Robert Desnos (1900-1945), “Σώμα κι Αγαθά”, μετφρ.: Κώστας Ριτσώνης

Ανείπωτα

Λοιπόν, θέλεις αλήθεια να σου πω;
Νομίζω πια πως δεν μπορώ
Είναι κι εκείνο το κενό
Ήρθε ξανά και κοροϊδεύει
-Δεν σε πιστεύει-
Φορά τα ρούχα σου και συνεχώς χορεύει
Και όσο γελάει
μου τραγουδάει
Ένα ρεφραίν και σιωπώ:
Αυτά τα ανείπωτα μας φέραν ως εδώ.
 
της Χαράς Κοκκίνου από την ενότητα "Ερωτικά"

Πέμπτη, 13 Μαΐου 2010

ΝΥΧΤΑ



γλυκιά, μελωδική, μαγική νύχτα
κάνω ευχή στο αστέρι που πέφτει
ν' αρχίσει ο άνθρωπος να βλέπει,
να αισθάνεται και να τον αισθάνονται
ν' ακούει και ν' ακούγεται
ν' αγαπάει και ν' αγαπιέται
γι΄αυτό "don't panic"
έκανα ευχή στο αστέρι που έπεσε στη γη

music and music and...

René Aubry, Carolyn Carlson



Λατρεύω το χορό και τη μουσική και η μουσική του René Aubry μαζί την υπέροχη Carolyn Carlson πιστεύω ότι είναι ο τέλειος συνδυασμός!
Χαρισμένο σε όλους σας και ιδιαίτερα στον Ιπτάμενο Ολλανδό που έχει ιδιαίτερη αδυναμία στη μουσική του René Aubry, όπως κι εγώ.

Τετάρτη, 12 Μαΐου 2010

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ
Σαν ένα γράμμα έγινε η ζωή μας με κάποιο μήνυμα πολύ σπουδαίο,
που χάθηκε μέσα στα κύματα, τους πρόσφυγες,
κι ο αποστολέας του κι ο παραλήπτης...

Όμως το γράμμα δε χάθηκε'
πηγαινόρχεται από ταχυδρομείο σε ταχυδρομείο
χωρίς ποτέ κανείς να τ' ανοίξει, χωρίς ποτέ να το πετάξει,

πάντα με την επιγραφή στο φάκελλο επείγον
και τα ξεθωριασμένα ονόματά μας στις δυο πλευρές,
που μόνο οι ταxυδρομικοί τα λένε πια
όπως προφέρουν οι σοφοί στα εργαστήρια
ονόματα οργανισμών που εξαφανίστηκαν...

Από την Ανθολογία της Νεοελληνικής Γραμματείας του Ρένου Ηρακλή Αποστολίδη

Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

WILHELM REICH

ΑΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ 
"Θα σου πω γιατί γελούν μαζί σου, ανθρωπάκο: επειδή σε παίρνω στα σοβαρά, πολύ στα σοβαρά.To σκεπτικό σου πάντα χάνει την ουσία. Μου θυμίζεις δεινό σκοπευτή που σκόπιμα χάνει το κέντρο του στόχου, από καπρίτσιο. Διαφωνείς; Θα σου το αποδείξω. Αν η σκέψη σου επικεντρωνόταν στην ουσία, θα 'χες γίνει κύριος της ζωής σου από καιρό.
Θα σου δώσω ένα παράδειγμα της σκέψης σου: «Για όλα φταίνε οι Εβραίοι», λες. «Τι είναι ο Εβραίος;» σε ρωτώ. «Κάποιος που στις φλέβες του κυλάει εβραϊκό αίμα», απαντάς. «Και πώς ξεχωρίζεις το εβραϊκό αίμα από το αίμα των άλλων;»
Η ερώτηση σου προκαλεί σύγχυση. Μπερδεύεσαι, κομπιάζεις. Ύστερα λες, «Εννοούσα ότι ανήκει στην εβραϊκή φυλή». «Τι είναι η φυλή;» σε ρωτώ. «Η φυλή; Αυτό είναι προφανές. Όπως υπάρχει γερμανική φυλή, έτσι υπάρχει κι εβραϊκή». «Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά της εβραϊκής φυλής;» «Ο Εβραίος έχει μαύρα μαλλιά, μακριά, γαμψή μύτη και δια-περαστικό βλέμμα. Οι Εβραίοι είναι άπληστοι και κεφαλαιοκράτες».
«Αν δεις ένα Γάλλο της Μεσογείου ή έναν Ιταλό δίπλα σ' έναν Εβραίο, θα τον ξεχωρίσεις;» «Ε, όχι, για να είμαι ειλικρινής...» «Τότε, λοιπόν, τι είναι ο Εβραίος; To αίμα του δε διαφέρει από το αίμα των άλλων. Η εμφάνισή του δε διαφέρει από εκείνη ενός Γάλλου ή ενός Ιταλού. Και μια και το 'φερε η συζήτηση, έχεις δει Γερμανοεβραίους;» «Μοιάζουν με τους Γερμανούς». «Τι είναι ο Γερμανός;» «Ο Γερμανός ανήκει σιη βόρεια φυλή των Αρίων». «Οι Ινδοί είναι Άριοι;» «Ναι». «Είναι βόρειοι;» «Όχι». «Είναι ξανθοί;» «Όχι». «Βλέπεις; Δεν ξέρεις καν ποιος είναι ο Εβραίος και τι ο Γερμανός». «Μα, υπάρχουν Εβραίοι!» «Ασφαλώς και υπάρχουν. Όπως υπάρχουν Χριστιανοί και Μωαμεθανοί». «Σωστά! Να, αυτό εννοούσα, την εβραϊκή θρησκεία». «Ήταν Ολλανδός ο Ρούσβελτ;» «Όχι». «Και γιατί ονομάζεις τον Εβραίο απόγονο του Δαβίδ κι όχι τον Ρούσβελτ Ολλανδό;» «Με τον Εβραίο είναι διαφορετικό». «Σε τι διαφέρει;» «Δεν ξέρω». Τέτοιες κουταμάρες λες, ανθρωπάκο.
Και με τέτοιες κουταμάρες, συγκροτείς ένοπλες συμμορίες που σκοτώνουν δέκα εκατομμύρια ανθρώπους επειδή είναι Εβραίοι κι ας μην ξέρεις να μου πεις τι είναι ο Εβραίος. Να γιατί γελάνε μαζί σου. Να γιατί όποιος θέλει να κάνει κάτι σοβαρό σε αποφεύγει. Να γιατί είσαι χωμένος στο βούρκο μέχρι το λαιμό. Όταν αποκαλείς κάποιον «Εβραίο», αισθάνεσαι ανώτερος. Αισθάνεσαι ανώτερος, επειδή νιώθεις κατώτερος. Νιώθεις κατώτερος, επειδή εκείνο που θέλεις να εξοντώσεις στους ανθρώπους που αποκαλείς Εβραίους, είναι ο ίδιος σου ο εαυτός. Και τούτο είναι απλά ένα δείγμα του τι είσαι στ' αλήθεια, ανθρωπάκο. Όταν αποκαλείς κάποιον περιφρονητικά «Εβραίο», η αίσθηση της μηδαμινότητάς σου ξαλαφρώνει. Αυτό το ανακάλυψα μόλις πρόσφατα. Αποκαλείς Εβραίο όποιον σου εμπνέει είτε υπερβολικό, είτε ελάχιστο σεβασμό. Σαν να 'σαι αντιπρόσωπος κάποιας ανώτερης δύναμης επί της γης, ανέλαβες να αποφασίζεις ποιος είναι και ποιος δεν είναι Εβραίος. Αμφισβητώ το δικαίωμά σου να το κρίνεις αυτό, είτε είσαι τιποτένιος Άριος, είτε τιποτένιος Εβραίος. Μόνο εγώ έχω το δικαίωμα να πω τι είμαι. Είμαι βιολογικός και πολιτισμικός μιγάς κι είμαι περήφανος γι' αυτό. ούτε σωβινιστής όπως εσύ, ασήμαντε φασίστα, όποια κι αν είναι η εθνικότητά σου, η φυλή και η τάξη σου."

PHOTOS & MUSIC



καταπληκτικές φωτογραφίες και μουσική...
μπράβο στην ηλιαχτίδα http://www.youtube.com/user/iliaxtida1973#p/f

Κυριακή, 9 Μαΐου 2010

LEONARD COHEN

ένας ταπεινός, μουσικός, τραγουδιστής, ποιητής..
Η πρώτη του επαφή με τη συγγραφή έγινε μόλις στα εννιά του χρόνια, μετά το χαμό του πατέρα του, γεγονός που τον σημάδεψε. Η πρώτη ολοκληρωμένη συλλογή ποιημάτων με όνομα "Let Us Compare Mythologies" ήρθε το 1956, ενώ ακολούθησε το "The Spice Box Of Earth" (1961).




Κατάλευκη η σελίδα μου
Το μελάνι μου αραιό πολύ
Η μέρα αντιστεκόταν στην γραφή
Όσων η νύχτα επινοεί

ALBERT CAMUS

"Μην περπατάς μπροστά μου, μπορεί να μην σε ακολουθήσω..
  Μην περπατάς πίσω μου μπορεί να μην σε οδηγήσω.. .
  Απλώς περπάτα δίπλα μου και γίνε φίλος μου"
  Albert Camus

Σας παραθέτω ένα απόσπασμα από το λόγο του κατά την τελετή απονομής βραβείου που είχε ως θέμα την αποστολή του διανοούμενου:

"Ο ρόλος του συγγραφέα δεν διαχωρίζεται από τα δύσκολα καθήκοντα. Εξ ορισμού δεν μπορεί σήμερα να τεθεί στην υπηρεσία εκείνων που δημιουργούν την ιστορία, αλλά μόνο στην υπηρεσία εκείνων που την υφίστανται. Διαφορετικά, βρίσκεται μόνος και χωρίς την τέχνη του. Ούτε όλοι οι στρατοί των τυραννικών καθεστώτων δεν μπορούν να τον βγάλουν από τη μοναξιά του, ακόμη κι αν, και κυρίως αν, συμφωνήσει να τους ακολουθήσει. Ομως η σιωπή ενός αγνώστου φυλακισμένου, αφημένου στις ταπεινώσεις, στην άλλη άκρη του κόσμου, αρκεί για να επαναφέρει τον συγγραφέα από την εξορία, κάθε φορά τουλάχιστον που καταφέρνει, μέσα από τα προνόμια της ελευθερίας του, να μη λησμονεί αυτή τη σιωπή και να τη συγκρατεί μέσα από την τέχνη του.

Κανείς από εμάς δεν είναι αρκετά σημαντικός για κάτι τέτοιο. Αλλά σε κάθε περίσταση της ζωής του, σκοτεινής ή πρόσκαιρα λαμπερής, δεμένος χειροπόδαρα από την τυραννία ή ελεύθερος για κάποιο χρόνο να εκφραστεί, ο συγγραφέας μπορεί να ξαναβρεί την αίσθηση μιας ζωντανής κοινότητας η οποία θα τον δικαιώσει, με μόνη προϋπόθεση να αποδεχτεί , όσο μπορεί, τα δύο φορτία που διαμορφώνουν το μεγαλείο του επαγγέλματός του: την υπηρεσία της αλήθειας και της ελευθερίας. Αφού η φιλοδοξία του είναι να συνενώσει τον μεγαλύτερο δυνατό αριθμό ανθρώπων, δεν μπορεί να βολευτεί με το ψεύδος και την υποταγή, τα οποία, όπου βασιλεύουν, αυξάνουν τη μοναξιά. Οποιες κι αν είναι οι προσωπικές μας αδυναμίες, η ευγένεια του επαγγέλματός μας, θα ριζώνει πάντα σε δύο σκοπούς δύσκολους να υπηρετήσεις: την άρνηση να ψεύδεσαι για όσα γνωρίζεις και την αντίσταση στον καταναγκασμό. (…)
Κάθε γενιά, αναμφίβολα, πιστεύει ότι θα αλλάξει τον κόσμο. Η δική μου γνωρίζει όμως ότι δεν πρόκειται να το κάνει. Ωστόσο, ο ρόλος της είναι ίσως μεγαλύτερος. Πρέπει να εμποδίσει τον κόσμο να φθαρεί. Κληρονόμος μιας διεφθαρμένης ιστορίας όπου εμπλέκονται αποτυχημένες επαναστάσεις, τεχνικές που ξεστράτισαν, πεθαμένοι θεοί και παρωχημένες ιδεολογίες, όπου μέτρια καθεστώτα μπορούν σήμερα να καταστρέψουν τα πάντα, χωρίς να γνωρίζουν πώς να πείσουν, όπου το πνεύμα ταπεινώθηκε μέχρι που έγινε η υπηρέτρια του μίσους και του καταναγκασμού, αυτή η γενιά όφειλε, στην ίδια και γύρω της, να επανορθώσει, ξεκινώντας από τις δικές της αρνήσεις , κάτι από αυτό που κάνει να ζεις και να πεθαίνεις αξιοπρεπώς".

Σάββατο, 8 Μαΐου 2010

Johnny Thunders

είμαι πάνω σ΄ένα snowboard και τρέχω με 100km/h, ο ίλιγγος τρομερός, απερίγραπτος, κάτι σαν αυτό το τραγούδι που ακολουθεί, ....

TRIFFIDS



Just for the weekend!

Παρασκευή, 7 Μαΐου 2010

JOHN LURIE


τέχνη, μουσική και ευχές για ένα καλό καλό Σαββατοκύριακο!

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

TANGUERA FROM BUENOS AIRES

Tο πρώτο tango-musical στην ιστορία του tango έρχεται στην Ελλάδα. Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, http://www.megaron.gr/

To Tanguera έκανε πρεμιέρα το 2002 στο Μπουένος Άιρες, σημειώνοντας ρεκόρ παραστάσεων (18 μήνες), κι έχοντας αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές.

 Οι ενθουσιώδεις κριτικές και η ανταπόκριση του κοινού, με τις sold out παραστάσεις, ακολούθησαν την «Tanguera» και στην παγκόσμια περιοδεία.
Τριάντα βιρτουόζοι χορευτές και χορεύτριες, με εξαιρετική τεχνική και πάθος, εκτελούν τη βραβευμένη χορογραφία που εξιστορεί μία φλογερή ερωτική ιστορία.

Η μελαγχολία και το πάθος του tango συμπυκνώνονται στην «αφήγηση» της «Tanguera», γίνονται χορογραφημένα βήματα, άλματα, στροφές, χειρονομίες, παύσεις, βλέμματα, φως, σκοτάδι και, βέβαια, μουσική.

Η ιστορία εκτυλίσσεται στις αρχές του 20ου αιώνα στην Μπόκα, μια κακόφημη συνοικία του λιμανιού του Μπουένος Άιρες, γενέτειρα του tango, αλλά και καταφύγιο για χιλιάδες μετανάστες που αναζητούν τον δρόμο τους σε ένα νέο κόσμο. Εκεί όπου ο νόμος της επιβίωσης είναι σκληρός και η αγάπη υπηρεσία προς πώληση. Κεντρική ηρωίδα η νεαρή μετανάστρια Giselle που, προσπαθώντας να επιβιώσει, γίνεται «tanguera» σε καμπαρέ. Η Giselle γοητεύεται από τον μαστροπό Gaudenzio, την ίδια στιγμή που ο θαρραλέος λιμενεργάτης Lorenzo διεκδικεί την αγάπη της. Το τρίγωνο του πάθους οδηγείται σε μονομαχία.

Τη χορογραφία υπογράφει η σταρ του tango, Mora Godoy, πρώτη χορεύτρια και χορογράφος, με διεθνή βραβεία και διακρίσεις, η οποία θεωρείται ανανεώτρια των τεχνικών του κλασικού tango.

Συντελεστές της παράστασης
Χορογραφία: Mora Godoy
Μουσική διεύθυνση: Lisandro Adrover
Μουσική: Gerardo Gardelin
Σενάριο: Dolores Espeja
Στίχοι: Eladia Blazquez
Σκηνικά: Valeria Ambrosio
Κοστούμια: Cecilia Monti
Φωτισμοί: Ariel Del Mastro
Σκηνοθεσία: Omar Pacheco
Παραγωγή: Diego Romay

Πηγή: http://www.elculture.gr/Events/Theater/tango-musical/fullstory.php?id=36852

MARGUERITE YOURCENAR

Απόσπασμα από το βιβλίο της "Η σμίλη του χρόνου"

...τα γούνινα παλτά που εκτίθενται στις βιτρίνες των καταστημάτων φαίνονται να απέχουν πολύ από τη φώκια που θανατώνεται με χτύπημα ροπάλου πάνω στο παγόβουνο. Η καλλονή που φτιασιδώνεται αγνοεί ότι τα καλλυντικά της έχουν δοκιμαστεί πάνω σε σκοτωμένα ή τυφλά κουνέλια και ινδικά χοιρίδια.
Η ασυναισθησία και, κατά συνέπεια, η ήσυχη συνείδηση του αγοραστή είναι πλήρης, όπως πλήρης είναι και η αθωότητα εκείνων που, από άγνοια του αντικειμένου για το οποίο μιλούν και από έλλειψη φαντασίας, μπαίνουν στον κόπο να δικαιολογήσουν τα "γκουλάγκ" των διαφόρων ειδών ή εκθειάζουν τη χρήση της ατομικής βόμβας.

Ένας πολιτισμός που απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από την πραγματικότητα δημιουργεί ολοένα και περισσότερα θύματα, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου.

Δεν θα βασανίζεις τα ζώα ή τουλάχιστον θα περιορίζεις τον πόνο τους στο ελάχιστο δυνατόν. Έχουν τα δικαιώματά τους και την αξιοπρέπειά τους, όπως κι εσύ.
Μια τέτοια παραίνεση με την κρατούσα νοοτροπία είναι, αλίμονο, σχεδόν ανατρεπτική.
Ας είμαστε ανατρεπτικοί.
Ας εξεγερθούμε κατά της άγνοιας, της αδιαφορίας και της βαναυσότητας., που δρουν τόσο συχνά σε βάρος του ανθρώπου, επειδή πρώτα ασκήθηκαν πάνω σε ζώα.
Ας αναλογιστούμε, αφού όλα πρέπει να τα ανάγουμε σ΄ εμάς τους ίδιους, ότι θα υπήρχαν λιγότερα τυραννισμένα παιδιά, αν υπήρχαν λιγότερα βασανισμένα ζώα, λιγότερα σφραγισμένα βαγόνια που οδηγούν στο θάνατο τα θύματα κάθε λογής δικτατορικών καθεστώτων, αν δεν είχαμε εξοικειωθεί με τις σκευοφόρους όπου ζώα ατάϊστα και απότιστα ψυχορραγούν καθ΄ οδόν προς το σφαγείο, λιγότερο ανθρώπινο θήραμα που ξεπαστρεύεται μ΄ έναν πυροβολισμό, αν η τέρψη και η έξη του φόνου δεν ήταν το χαρακτηριστικό γνώρισμα των κυνηγών.
Και στο ταπεινό μέτρο του δυνατού, ας αλλάξουμε, που πάει να πει ας βελτιώσουμε αν γίνεται, τη ζωή.

KAHLIL GIBRAN - το μαργαριτάρι

την καλημέρα μου, μαζί με ένα απόσπασμα από τον "Περιπλανώμενο" του
Kahlil Gibran
ΕΝΑ ΟΣΤΡΑΚΟ ΕΙΠΕ ΣΤΟ ΓΕΙΤΟΝΙΚΟ ΤΟΥ ΟΣΤΡΑΚΟ,
«Εχω μέσα μου ένα μεγάλο πόνο. Είναι βαρύς και σφαιρικός και μ’ έχει πολύ καταπονήσει».
Και το άλλο όστρακο απάντησε με αλαζονική αδιαφορία. «Δοξασμένοι να είναι οι ουρανοί κι οι θάλασσες, εγώ δεν έχω κανέναν πόνο. Νιώθω ακμαίο και πλήρες, παντού, μέσα και έξω».
Εκείνη τη στιγμή περνούσε ένα καβούρι, άκουσε τα δύο όστρακα κι είπε σ’ εκείνο που ένιωθε ακμαίο και πλήρες, παντού, μέσα κι έξω, «Ναι, εσύ νιώθεις ακμαίο και πλήρες, ο πόνος όμως, που υποφέρει ο γείτονάς σου είναι ένα μαργαριτάρι ανυπέρβλητης ομορφιάς».

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗ



η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία...

ΡΟΖΑ ΡΟΖΑΛΙΑ



ίσως κάποτε ανθίσει και για μας μια ροζ μεγάλη βυσσινιά....
στο όνειρο δε θα αντισταθώ ποτέ!

Τρίτη, 4 Μαΐου 2010

ΕΥΦΥΪΑ

...............
Το να είσαι φτωχή, άσχημη κι επιπλέον έξυπνη σε καταδικάζει, στις κοινωνίες μας, σε σκοτεινές και απογοητευτικές διαδρομές, στις οποίες είναι καλύτερο να συνηθίσεις από νωρίς.
Στην ομορφιά συγχωρούνται τα πάντα, ακόμη και η χυδαιότητα.
Η ευφυΐα δε φαίνεται να είναι ένα δίκαιο αντιστάθμισμα των πραγμάτων, σαν μια εξισορρόπηση που προσφέρει η φύση στα λιγότερο ευνοημένα παιδιά της, αλλά ένα στολίδι περιττό, το οποίο ανεβάζει απλώς την αξία του κοσμήματος.
............
από το βιβλίο της Μιριέλ Μπαρμπερί "η κομψότητα του σκαντζόχοιρου"

Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010

TRIFFIDS - Raining Pleasure



Trail through the wilderness
Dryest season known to us
Think about you all the time
Think about you all the time

Trail through the sinfulness
Dryest season known to us
Dreamed I saw it all come down
Dreamed I saw my pleasure raining down

Salty lips to taste skin to touch
Nothing matters very much
In your arms its a raining pleasure
I believe its raining pleasure...

Too little cash too much time to kill
Buried alive in a shack on the side of a hill
Hasn't rained for fifteen years
Hasn't rained for fifteen years

Been three weeks I can't get through
Phone is dead. Baby is that you?
Been three weeks I can't get through
Phone is dead. Baby is that you?
Baby is that you?

Salty lips to taste skin to touch
Nothing matters very much
In your arms its a raining pleasure

I believe its raining pleasure

GENEVIEVE PFEIFFER - The Most Triumphant Bird

This work is inspired by the poem by Emily Dickinson which reads:

The most triumphant Bird I ever knew or met

Embarked upon a twig today

And till Dominion set

I famish to behold so eminent a sight

And sang for nothing scrutable

But intimate delight.

ON THE OTHER SIDE OF THE WORLD

ANCIENT FUTURE

να πώς είναι η ομορφιά...

STAND UP

KAHLIL GIBRAN - Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας

από τον "Προφήτη" του Kahlil Gibran


Τα παιδιά σας δεν είναι παιδιά σας.

Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τη ζωή.

Έρχονται στη ζωή με τη βοήθειά σας, αλλά όχι από σας και μ’ όλο που είναι μαζί σας, δεν ανήκουν σε σας.

Μπορείτε να τα δώσετε την αγάπη σας, όχι όμως και τις ιδέες σας, γιατί αυτά έχουν τις δικές τους ιδέες.

Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, όχι όμως και την ψυχή τους, γιατί η ψυχή τους κατοικεί στο σπίτι τού αύριο, που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφθείτε ούτε στα όνειρά σας.

Μπορείτε να προσπαθήσετε να τα μοιάσετε, αλλά μην γυρεύετε να κάνετε αυτά να σας μοιάσουν, γιατί η ζωή δεν πηγαίνει προς τα πίσω και δεν σταματά στο χθες.

Εσείς είστε τα τόξα, απ’ όπου τα παιδιά σαν ζωντανά βέλη θα τιναχτούν μπροστά.

Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

ΧΑΤΖΙΔΑΚΗΣ ξανά

κι επειδή απόψε έχω "καταληφθεί" από την ονειρική μουσική του Χατζιδάκη θα σας καληνυχτήσω με το "χάρτινο φεγγαράκι" του.

ΧΑΤΖΙΔΑΚΗΣ - ΚΕΜΑΛ

νόμισε ότι μπορούσε ν΄αλλάξει τον κόσμο...

ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΗΣ

μέσα στη ζωή
ποτέ μη ζητάς να βρεις
ποιός είναι ο δικαστής...

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΣΜΟΠΟΥΛΟΣ

ΟΦΗΛΙΑ
Στον καναπέ κουρνιάζοντας και μισομουδιασμένη
με το χέρι να λιγοθυμά απ’ το τηλεκοντρόλ
δεν θα τον δεις.
Όμορφη και κρυστάλλινη σαν τα νερά του καταρράχτη
έσκαβε μέχρι να σ’ ελευθερώσει,
στην θάλασσα να περπατάς του αληθινού σου χρόνου.
Έσκαβε μες στο ψέμμα των εικόνων.
Κόλλα το αυτί στο μαξιλάρι
στον βρύα γιομάτο της βελανιδιάς
εκατόχρονο κορμό.
Άκουσε την ανάσα του.
Φωνούλες παιδικές κυλιούνται στο χορτάρι,
τα χρόνια, τα κουρέλια της ψυχής.
Και θα συναντηθείτε. Στο φέγγος του κεριού.
Στου μαρτυρίου το σέλας.


από τη συλλογή του Δημήτρη Κοσμόπουλου "Ανάστασις του Ανδρέα Ταρκόφσκι"

Μια από τις σημαντικότερες σύγχρονες ποιητικές φωνές, ο Δημήτρης Κοσμόπουλος, παρουσίασε πρόσφατα το νέο βιβλίο του, με τον φαινομενικά παράδοξο τίτλο «Ανάστασις του Ανδρέα Ταρκόφσκι».

Χρησιμοποιώντας ως προσωπείο τον γνωστό Ρώσο σκηνοθέτη και με βάση τις τελευταίες ημερολογιακές καταγραφές του που έχουν εκδοθεί με τον τίτλο «Μαρτυρολόγιο», ο ποιητής ανανεώνει τα εκφραστικά του μέσα εμβαθύνοντας σε σταθερά μοτίβα της παλαιότερης θεματολογίας του τα οποία, ωστόσο, εδώ παίρνουν έναν επιτακτικότερο και μεταφυσικότερο χαρακτήρα, υποτασσόμενα στην βασανιστική αναμονή και μελέτη ενός επερχόμενου θανάτου.
Παρά τις πικρές αναμνήσεις (λ.χ. «Νερό, βροχή, ποτάμια, χιόνι, άνεμος απ’ τα δάση της πατρίδας, σαπίζει εντός μου») και τον αναπόφευκτο σ’ αυτές τις περιπτώσεις αγωνιώδη απολογισμό της ζωής (λ.χ. στο «Κύλισμα»), δεν πρόκειται για ένα βιολογικό τέλος που αναμένεται με φόβο και εγκόσμια λύπη, αλλά ένα προσδοκώμενο γεγονός που στάζει αναστάσιμο φως, αξιολογείται ως λύτρωση οριστική απ’ τις δυσβάστακτες καθημερινές μέριμνες και ερμηνεύεται με όρους ευαγγελικούς, της Θηβαΐδας του Βορρά.
Η μνήμη του (επικείμενου) θανάτου και η προσμονή της συνάντησης με το Θεό(«Ευχαριστώ, γιατί στο φως αυτού του σκοταδιού/θα δω το προσωπό σου») δεν χαρακτηρίζονται από κανενός είδους αβεβαιότητα ή αγνωστικισμό, αφού το προσδοκώμενο παραδείσιο αλλού λαμβάνει τη μορφή γυρισμού στην αγία ρωσική γη, δηλαδή στον γενέθλιο τόπο. Νοείται, δηλαδή, ως επιστροφή της καταστατικής ανθρώπινης ανεστιότητας και απόθεση της παρουσίας στον δωρεοδότη της.

Έτσι εκπληρώνεται ξεκάθαρα το όνειρο του προπατορικού νόστου: η ξενιτιά του ποιητή από την πατρώα γη για λόγους βιοποριστικούς βρίσκει το ανάλογό της στην υποχρεωτική εξορία του σκηνοθέτη από τον τόπο του (επειδή θεωρούνταν ανεπιθύμητος από το σοβιετικό καθεστώς), στην καταδίωξή του από τον υπουργό της κινηματογραφίας Γερμάς, στην περιπλάνησή του σε ξένα τοπία όπου ο αντικειμενικό χρόνος της φύσης (η μαγευτική Τοσκάνη της ταινίας «Νοσταλγία») συγκρούεται με τον υποκειμενικό χρόνο της ψυχής, στην σταυρική εντέλει πορεία του («Σείσμα») η οποία όμως βρίσκει «έξοδο» στην Ανάσταση που του προσφέρει ο Χριστός ως «φωτερή σαγήνη».

Μια πράξη πίστεως είναι η ποίηση του Κοσμόπουλου, ένα θαρραλέο αντίκρυσμα του θανάτου με πόνο προσευχόμενης ψυχής. Και γι’ αυτό στάζει αίμα.