Σάββατο, 27 Φεβρουαρίου 2010

CHRIS & CARLA

Πριν από λίγο "έπεσα" πάνω σ'αυτό το τραγούδι που είχα πολύ καιρό να το ακούσω και το αγαπώ πολύ.
Μου στέλνει ένα μήνυμα μέσα από το κακοφωτισμένο τούνελ του μυαλού
και με παρασέρνει να μπω μέσα, να ψάξω για το θησαυρό!
Υπάρχει άραγε?
Αλλά και να μην υπάρχει, αξία έχει το ταξίδι και όχι ο προορισμός!

YOUKALI TANGO

Με την ευχή να βρούμε κάποτε και εμείς το Youkali μας!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ

(η φωτογραφία είναι από το genesis.ee.auth.gr) Σαν Σήμερα το...2000 είπαμε το στερνό αντίο στο Γιώργο Χειμωνά
(16/3/1936 - 27/2/2000)
«Γιατί αυτό το μέγα, αυτή η φαντασμαγορία, αυτό το μέγα του Ελύτη, του Αισχύλου, του Ηράκλειτου, αυτό το μέγα υπάρχει πραγματικά στη ζωή των ανθρώπων και η τέχνη είναι ακριβώς για να το βγάζει στο φως, να το αποκαλύπτει, να το καθαρίζει, να το παρουσιάζει, αργά, επιδεικτικά, στους ανθρώπους, εκθαμβωτικό, πελώριο, εκκωφαντικό»
Ας αφήσουμε τον ίδιο να μας ξεναγήσει στα μονοπάτια της ζωής και της σκέψης του μέσα από το βιβλίο:
Η ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΟΡΑΣΗΣ ΜΟΥ
Γεννήθηκα στην Καβάλα, μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Εκεί έζησα και εκεί τελείωσα την Ιατρική. Αργότερα, μετά τον στρατό, έφυγα στο Παρίσι, στη Γαλλία. Στη Γαλλία ειδικεύτηκα στην Ψυχιατρική και τη Νευροψυχολογία. Τώρα μένω μόνιμα στην Αθήνα και εργάζομαι στο «Αιγινήτειο Νοσοκομείο». Είμαι παντρεμένος κι έχω ένα γιο δώδεκα χρονών. Τα βιβλία μου είναι ο Πεισίστρατος (1960), Η εκδρομή (1964), Το μυθιστόρημα (1966), Ο γιατρός Ινεότης (στην χούντα, 1971), Ο γάμος (1975), Ο αδελφός (1976) και Οι χτίστες (1979). Στο τέλος του '83 θα βγει το τελευταίο μου βιβλίο που λέγεται Η φρουρά. Έχω δημοσιεύσει επιστημονικά άρθρα, έχω γράψει ένα βιβλίο για τον Λόγο σαν εγκεφαλική λειτουργία, που είναι μια περιοχή σχεδόν ανεξερεύνητη ακόμη και για τη Νευρολογία, ετοιμάζω ένα βιβλίο με εκλαϊκευτικά δοκίμια πάνω στον Λόγο, που ονομάζεται Επτά μαθήματα για τον Λόγο. Αυτή είναι η βιογραφία μου. Μα εγώ θέλω να μιλήσω για μια άλλη βιογραφία. Ξεκινά από έναν ανυπολόγιστο παιδικό χρόνο και είναι η βιογραφία της όρασής μου. Η ιδιότητά μου του συγγραφέα ζυμώθηκε μ’ αυτή την ιδιότητα, έγινε ένα με μια διαρκή, καθημερινή, αυθόρμητη προσοχή, να προσέχω συνέχεια τους ανθρώπους. Από παιδί έβλεπα, έβλεπα συνέχεια τους ανθρώπους. Την έσχατη λεπτομέρεια των σωμάτων, το πρόσωπό τους, το δέρμα τους, τα σκισίματά του, τη στάση τους, την ακινησία τους, την φυσιογνωμία τους, άκουγα την ηχώ των λόγων τους, περιφερόμουν στους στενούς λαϊκούς έρημους δρόμους της Καβάλας και της Θεσσαλονίκης. Γεμάτοι λάσπη, νερά της βροχής, σιωπή, ερημιά. Ξαφνικά ν' ανοίγει μια αυλόπορτα και να χυμάει έξω ολολύζοντας μια γυναίκα. Έβγαινε έξω στο δρόμο κι άρχιζε να θρηνεί. Ένας πατέρας κάτισχνος, κατάχλωμος, νεαρός, έβγαζε περίπατο το παιδί του στο δρόμο. Ένα παιδί τριών τεσσάρων ετών. Ξαφνικά αυτός ο νεαρός πατέρας να πέφτει κάτω σαν κεραυνοβολημένος. Το παιδί τον κοίταζε εμβρόντητο, δεν καταλάβαινε, δεν καταλάβαινα, έβλεπα τα πρόσωπα των ανθρώπων πίσω από τα τζάμια και μάντευα τη ζωή τους. Τέτοιες εικόνες μιας διάχυτης παντού λαϊκής δυστυχίας. Αισθανόμουν -και θα ήμουν παιδί όχι πάνω από δέκα χρονώ- αυτά τα περίεργα συναισθήματα που μονάχα τα παιδιά μπορούν και έχουν, που είναι αντιφατικά. Αισθανόμουν μαζί σαν κάτι πολύ ελκυστικό και κάτι πολύ αποτρόπαιο. Την ανάγκη και την επιθυμία αυτές τις εικόνες να τις αναδιπλώσω, να ελευθερώσω την σκοτεινή τους αγωνία. Αλλά εκείνο που από πολύ νωρίς έμαθα, είναι ότι το ανθρώπινο σώμα, ολόκληρο το ανθρώπινο σώμα, δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να μιλάει ακατάπαυστα για όλα τα πάθη των ανθρώπων. Δεν έχεις παρά να το δεις. Αργότερα οι ιατρικές εικόνες πλάτυναν αυτή την όραση, την έκαναν πιο βαθιά, πιο δραματική. Χρωστάω σαν συγγραφέας πάρα πολλά στην Ιατρική. Δεν χρωστάω τίποτε στην Ψυχιατρική. Απλά σαν γιατρός, να βλέπω τους συγγενείς των αρρώστων να συνωστίζονται στους διαδρόμους των νοσοκομείων, μπροστά στα κλειστά θυρωρεία των νοσοκομείων, να τριγυρίζουν τα κρεβάτια των αρρώστων τους, να παραστέκονται, να βλέπω το ίδιο το σώμα του αρρώστου. Πολλά μου έμαθαν όλα αυτά τα λόγια και όλα αυτά τα σώματα, γιατί η ιατρική σχέση είναι το ίδιο έντονη, το ίδιο αποκαλυπτική (με όλες τις σημασίες της λέξης), το ίδιο διαπεραστική όσο και η ερωτική σχέση. Πιστεύω πως ο σκοπός της Τέχνης είναι ένα πράγμα πάρα πολύ συγκεκριμένο. Η Τέχνη είναι για να παίρνει στα χέρια της το ανεκπλήρωτο όραμα του ανθρώπου, μια φυσική ίσως αθλιότητα, δεν είναι απλά κοινωνική ή περιπτωσιακή. Είναι και αυτά, αλλά μαζί είναι και κάτι άλλο πιο οριστικά αδικημένο. Η Τέχνη είναι για να παίρνει στα χέρια της αυτή την αθεράπευτη στέρηση του ανθρώπου, να τη δουλεύει και να την επιστρέφει πάλι στους ανθρώπους. Αλλά αυτή τη φορά να την παραδίδει μέσα σε μια λαμπερή φαντασμαγορία, τεντωμένη από ένα δίκαιο όσο και συγκινητικό μεγαλείο, μέσα σε μια απέραντη ευφορία. […] Όλα αυτά η Τέχνη δεν τα κάνει φιλάνθρωπα, παρηγορητικά. Γιατί χρωστάει αυτή τη δικαίωση του ανθρώπου. Γιατί κάποιος πρέπει να του την χρωστάει αυτή τη δικαίωση. Γιατί αυτό το μέγα, αυτή η φαντασμαγορία, αυτό το μέγα του Ελύτη, του Αισχύλου, του Ηράκλειτου, αυτό το μέγα υπάρχει πραγματικά στη ζωή των ανθρώπων και η Τέχνη είναι για να το βγάζει στο φως, να το αποκαλύπτει, να το καθαρίζει, να το παρουσιάζει, αργά, επιδεικτικά, στους ανθρώπους, εκθαμβωτικό, πελώριο, εκκωφαντικό. Οι ήρωές μου δεν έχουν καμία σχέση με τους ήρωες ενός κανονικού, συνηθισμένου μυθιστορήματος. Ήρωας είναι πάντοτε οι μάζες, τα πλήθη των ανθρώπων. Φαντάζομαι ένα νέο μυθιστόρημα που δεν θα μιλά πια για ξεχωριστά άτομα. Θα είναι ένας συμπερασματικός λόγος που θα μιλά για το γένος των ανθρώπων, όπως περίπου στην αρχαία τραγωδία. Αν κάποιο πρόσωπο κεντρικό φαίνεται να ξεχωρίζει στα κείμενά μου, αυτό δεν είναι άλλο παρά ένας θυμωμένος, απαρηγόρητος οδοιπόρος, χωμένος και αυτός μέσα στο πλήθος. Αλλά είναι ένας οδοιπόρος που έχει απάνω του τη μοίρα όλων των ανθρώπων. Δεν υπάρχει ένας αμετακίνητος χρόνος και χώρος. Όλα συμβαίνουν σα να γίνονταν πάντοτε, σα να γίνονται σήμερα, εδώ και παντού. Αλλά το πλήθος είναι Έλληνες. Ο οδοιπόρος είναι και αυτός Έλληνας. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού κι εγώ είμαι Έλληνας. Μοναχά στα ελληνικά μπορώ και καταλαβαίνω και μιλάω τη γλώσσα των ανθρώπων. Μιλώ πάντα για την πραγματικότητα των ανθρώπων.
[…]
Υπάρχουν παντού τα συναισθήματά τους, οι λύπες τους, η ομορφιά τους, η ασχήμια τους, οι παραμικρές λεπτομέρειες μιας ψηλαφητής, υλικής, ανθρώπινης ζωής. Μόνο που αυτό το άμορφο, το άτακτο ανθρώπινο υλικό ζυμώνεται, χωρίς καθόλου να εξαφανίζεται, μέσα σ’ ένα είδος γενικής απεικόνισης της ταραγμένης ανθρώπινης συνείδησης. Της ταραγμένης από θάνατο, από φόβο, από φτώχια, από σπαρακτική λύπη, από πόλεμο, από διωγμό, από ό,τι μπορεί να είναι η πραγματική ιστορία του καθενός μας, η πραγματική ιστορία όλων μας. Είπα κάποτε ότι η Τέχνη δεν είναι η πραγματικότητα. Πως η Τέχνη είναι ένα σχόλιο πάνω στην πραγματικότητα, πως η πραγματικότητα δεν μπορεί να νοηθεί ως τετελεσμένη, αν δεν δευτερολογηθεί από ένα τέτοιο σχόλιο τέχνης. Θεωρώ αυτό το σχόλιο της Τέχνης πολύ πιο πραγματικό από την ίδια την πραγματικότητα, γιατί ακριβώς αποκαλύπτει εκείνες τις κρυφές όσο και ουσιαστικές διεργασίες που αναπαράγουν συνεχώς την συγκινησιακή πραγματικότητα του ανθρώπου. Αυτή για την οποία μιλά κυρίως η Τέχνη. Αυτή με την οποία αποκλειστικά υπάρχει ο άνθρωπος. Θεωρώ τον λόγο σαν ένα χαρισματικό όργανο, περισσότερο από όλα τα άλλα. Γιατί ακριβώς ο λόγος έχει τη δυνατότητα να συλλαμβάνει και να φανερώνει όλες τις δυνατές νοηματικές και συναισθηματικές αντηχήσεις που γεννά μέσα στο νου και την ψυχή του ανθρώπου η εμπειρία της ζωής. Εννοώ κάτι σαν την εξαίσια ακινησία της ζωγραφικής, ή τη δαιμονική κινητικότητα της μουσικής. Εννοώ ακριβώς ένα λόγο που είναι και ζωγραφική και μουσική και όλα όσα μπορεί να εκφράσει ένας άνθρωπος. Κυρίως όσα δεν μπορεί. Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 63 (Μάιος-Ιούλιος 2001) του περιοδικού Η Λέξη, με την υποσημείωση: «Ανέκδοτο κείμενο, από την εκπομπή “Μονόγραμμα” της Ηρώς και του Γιώργου Σγουράκη (1983)».
ΕΡΓΑ ΤΟΥ Λογοτεχνία Πεισίστρατος, 1960 Η Εκδρομή, 1964 Μυθιστόρημα, 1966 Ο Γιατρός Ινεότης, 1971 Ο Γάμος, 1974 Ο Αδελφός, 1975 Οι Χτίστες, 1979 Τα Ταξίδια μου, 1984 Ο Εχθρός του Ποιητή, 1990 Δοκίμια και Μελέτες -Έξι Μαθήματα για τον Λόγο, 1984 -Ο Λόγος. Μάθημα Έβδομο και Τελευταίο: Ο Χρόνος και το Σύμβολο, 1985 -Η Δύσθυμη Αναγέννηση. Όγδοο Μάθημα για τον Λόγο, 1987 -Τα Όνειρα της Αϋπνίας. Το Ιερατείο του Ύπνου και η διά των Ονείρων Καύσις των Αιρετικών της Νύχτας, 1994 -Ποιον Φοβάται η Βιρτζίνια Γουλφ; Δημόσια Κείμενα, 1995 -Το Ένατο Μάθημα για τον Λόγο. Ομιλία-συζήτηση, 2001 Μεταφράσεις Σοφοκλή, Ηλέκτρα, 1984 Ευριπίδη, Βάκχες, 1985 Ουίλιαμ Σαίξπηρ, Άμλετ, πρίγκηπας της Δανίας, 1988

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2010

TOM WAITS

για το καληνύχτα διάλεξα ένα "πειρασμό" sonicdor στο χαρίζω έστω κι αν είσαι πιο rock!

H ανάρτηση του sonicdor

Ηταν ένας τύπος στην Αγγλία που έπαιζε με τον Jeffrey Lee Pierce τα τελευταία χρόνια πριν πεθάνει. Ηθελε να κάνει ένα tribute δίσκο για εκείνον και μάζεψε κομμάτια τα οποία δεν είχαν ηχογραφηθεί. Ηταν κομμάτια σε demo μορφή που ο Jeffrey είχε ξεκινήσει να δουλεύει. Με κάλεσαν γιατί ήξεραν ότι είμαι fan του και απλώς μου ζήτησαν να αναμιχθώ στη δημιουργία αυτού του album και είμαι χαρούμενος που το έκανα. Ηταν ωραία με τους Crippled Black Phoenix. Μου έστειλαν τη μουσική που είχαν ηχογραφήσει και μου άρεσε. Νομίζω ότι θα λειτουργήσει σωστά.

Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2010

JACQUES PREVER - CET AMOUR

για την αγάπη πολλά έχουν γραφεί, σας παραθέτω ένα από τα πιο αγαπημένα

CET AMOUR
Η αγάπη αυτή

Έτσι βίαιη
Έτσι εύθραυστη
Έτσι τρυφερή
Έτσι απελπισμένη
Η αγάπη αυτή
Όμορφη σαν τη μέρα
Κι άσκημη σαν τον καιρό
Όταν ο καιρός είναι άσκημος
Η αγάπη αυτή έτσι αληθινή
Ή αγάπη αυτή έτσι ωραία
Έτσι ευτυχισμένη
Έτσι χαρούμενη
Κι έτσι γελοία
Τρέμοντας από φόβο σαν παιδί μες στο σκοτάδι
Κι έτσι σίγουρη
Σαν έναν ήσυχο άνθρωπο στη μέση της νύχτας
Η αγάπη αυτή που φόβιζε τους άλλους
Που τους έκανε να μιλούν
Που τους έκανε να χλομιάζουν
Η αγάπη αυτή που την παραμονεύουν
Γιατί την παραμονεύαμε
Φοβισμένη πληγωμένη τσαλαπατημένη αφανισμένη
απαρνημένη ξεχασμένη
Γιατί τη φοβίσαμε την πληγώσαμε την τσαλαπατήσαμε
την αφανίσαμε την απαρνηθήκαμε και την ξεχάσαμε
Η αγάπη αυτή ολόκληρη
Τόσο ζωντανή ακόμα
Κι ηλιόλουστη
Είναι η δική σου
Είναι η δική μου
Αυτή που ήταν
Τούτο το πάντα καινούριο κάτι
Και που δεν άλλαξε
Έτσι αληθινό σα φυτό
Έτσι τρεμάμενο σαν πουλί
Έτσι ζωντανό έτσι ζεστό σαν καλοκαίρι
Οι δυο μας μπορούμε
Να πάμε και να ‘ρθουμε
Μπορούμε να ξεχάσουμε
Κι ύστερα να ξανακοιμηθούμε
Να σηκωθούμε να πονέσουμε να γεράσουμε
Να κοιμηθούμε κι άλλο
Να ονειρευτούμε το θάνατο
Να χαρούμε να χαμογελάσουμε να γελάσουμε

Και να ξαναβρούμε τη νιότη μας
Η αγάπη μας μένει εκεί
Πεισματάρα σα μουλάρι
Ζωντανή σαν τη λαχτάρα
Σκληρή σαν τη μνήμη
Κουτή σαν τη λύπη
Τρυφερή σαν ανάμνηση
Ψυχρή σαν το μάρμαρο
Όμορφη σαν τη μέρα
Εύθραυστη σαν παιδί
Μας κοιτάει χαμογελώντας
Και μας μιλάει χωρίς να πει λέξη
Κι εγώ την ακούω τρέμοντας
Και φωνάζω
Φωνάζω για σένα

Φωνάζω για μένα
Σε ικετεύω
Για σένα για μένα και για όλους που αγαπιούνται
Και που αγαπήθηκαν
Ναι της φωνάζω
Για σένα για μένα για όλους τους άλλους
Που δεν τους ξέρω
Μείν’ εκεί
Εκεί που είσαι
Εκεί που ήσουν άλλοτε
Μείν’ εκεί
Μην κουνηθείς
Μη φύγεις
Εμείς που αγαπηθήκαμε
Σε ξεχάσαμε
Εσύ μη μας ξεχνάς
Δεν είχαμε παρά εσένα στον κόσμο
Μη μας αφήνεις να ψυχραθούμε
Πάντα πολύ πιο μακριά
Και δεν ενδιαφέρει πού
Δως μας σημάδια πως υπάρχεις
Πολύ αργότερα
Μέσα στο δάσος της μνήμης
Ανάτειλε ξαφνικά στην άκρη
Πιάσε μας το χέρι
Και σώσε μας.

Jacques Prévert
(Επιλογή από τα Paroles σε μετάφραση του Δημήτρη Καλοκύρη, 1971)

OSCAR WILDE - Dorian Gray

Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι, Όσκαρ Γουάιλντ (Oscar Wilde)
Συγγραφέας: Όσκαρ Γουάιλντ (Oscar Wilde)
Εκδόσεις: Γκοβόστης 1990
Είδος: Μυθιστόρημα
Μετάφραση: ΄Αρης Αλεξάνδρου

Λίγα λόγια: Ένα έργο σταθμός για τη σύγχρονη πεζογραφία το μοναδικό μυθιστόρημα του Όσκαρ Ουάιλντ. Πρόκειται για ένα κείμενο πρωτοποριακό, το οποίο εκδόθηκε στην τελική του μορφή το 1891 και θεωρείται ότι περιέχει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα. Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι (1891) είναι το κατεξοχήν μανιφέστο του κινήματος του αισθητισμού, όπου κυριαρχεί το δόγμα 'η τέχνη για την τέχνη', ενώ η αναζήτηση του ωραίου και η επιδίωξη της ηδονής μέσω των αισθήσεων οφείλουν να είναι οι μοναδικές φιλοδοξίες του καλλιτέχνη...Ο Ιρλανδός συγγραφέας και ποιητής δημιούργησε στον κεντρικό του ήρωα ένα πρόσωπο εμβληματικό, τα βασικά στοιχεία του οποίου χαρακτηρίζουν πολλούς ανθρώπους της εποχής μας.
Θύμα της προσωπικής του ακτινοβολίας ο Ντόριαν Γκρέι, που ποζάρει ως μοντέλο σε ένα φημισμένο ζωγράφο, καταλήγει να ερωτευθεί την εικόνα του εαυτού του και την ομορφιά που εκπέμπει για τους άλλους. Συνειδητοποιώντας ότι η ομορφιά είναι κάτι παροδικό, αδυνατώντας να ωριμάσει, διότι η ωριμότητα προϋποθέτει εσωτερική καλλιέργεια, αγωνία και σε κάποιες περιπτώσεις οδύνη, τις οποίες ο ίδιος ούτε διαθέτει ούτε μπορεί να υποστεί, καταλήγει εν τέλει να κάνει συμφωνία με το διάβολο προκειμένου η ομορφιά του να διατηρηθεί για πάντα. Πράγματι, αυτό συμβαίνει, το πορτρέτο φέρει τα σημάδια της φθοράς του, σε αντίθεση με αυτόν που παραμένει αιώνια νέος και όμορφος. Αλλά ο Ντόριανσε παρά τον ακόλαστο τρόπο ζωής τον οποίο κρατά κρυφό από την υψηλή κοινωνία στα μάτια της οποίας παραμένει ένας τζέντλεμαν, από ένα πλάσμα γεμάτο γοητεία μετατρέπεται σε μια όμορφη σκιά.
Το Βιβλίο σκανδάλισε την συντηριτική κοινωνία της εποχής. Ο λόγος του είναι αιχμηρός και ταράξε τα λιμνάζοντα νερά της βικτωριανής Αγγλίας...
Οι υπαινιγμοί για τις ακατανόμαστες αμαρτίες στις οποίες επιδίδεται ο ήρωας προκάλεσαν σκάνδαλο χρησιμοποιήθηκε δε ως αποδεικτικό στοιχείο στη δίκη του Όσκαρ Ουάιλντ το 1895. Βέβαια, ούτε οι βρετανοί κριτικοί της εποχής επιφύλαξαν θερμή υποδοχή στο έργο αυτό, αν και τα λόγια του συγγραφέα του, "Αφήστε το βιβλίο μου, σας παρακαλώ, στην αθανασία που του αξίζει", αποδείχτηκαν μάλλον προφητικά.
Σήμερα, αν και έχουν μεσολαβήσει περισσότερα από εκατό χρόνια από τότε που πρωτοκυκλοφόρησε, η φαουστική ιστορία ηθικού ξεπεσμού του Όσκαρ Ουάιλντ εξακολουθεί να γοητεύει.
«Τα βιβλία που ο κόσμος αποκαλεί ανήθικα είναι τα βιβλία που δείχνουν στο κόσμο τη δική του αισχρότητα», Όσκαρ Γουάιλντ


Μικρό βιογραφικό: Ο Όσκαρ Ουάιλντ γεννήθηκε στο Δουβλίνο στις 16 Οκτωβρίου του 1854. Η μητέρα του, Τζέην Φραντσέσκα Έλτζι (Jane Francesca Elgee), ήταν επιτυχημένη συγγραφέας (γνωστή και με το ψευδώνυμο Speranza) ενώ ο πατέρας του, Σερ Ουίλλιαμ Ουάιλντ, ήταν επιτυχημένος ιατρός και χειρουργός. Μέχρι την ηλικία των εννέα ετών, λάμβανε μαθήματα κατ' οίκον ενώ την περίοδο 1864-1871 φοίτησε στο Portora Royal School, 160 χιλιόμετρα έξω από την πόλη του Δουβλίνου. Στη συνέχεια σπούδασε στο Trinity College μέχρι το 1874 όπου διακρίθηκε ως εξαιρετικός φοιτητής, κερδίζοντας για τις επιδόσεις του, το Χρυσό Μετάλιο Μπέρκλεϊ, το οποίο αποτελούσε την μεγαλύτερη τιμητική διάκριση για φοιτητή του κολεγίου. Του χορηγήθηκε επιπλέον υποτροφία για το Magdalen College της Οξφόρδης, όπου και συνέχισε τις σπουδές του μέχρι το 1878, λαμβάνοντας το βραβείο Newdigate για την ποιητική του σύνθεση με τίτλο Ραβέννα (Ravenna) και αποφοιτώντας με άριστα. Την ίδια περίοδο πρέπει να επηρεάστηκε από το ρεύμα του αισθητισμού και τις θεωρίες των John Ruskin και Walter Pater, οι οποίοι δίδασκαν στην Οξφόρδη κατά τη διάρκεια των σπουδών του. Μετά την αποφοίτησή του από το κολέγιο, ο Ουάιλντ εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο μαζί με τον φίλο του Φρανκ Μάιλς, γνωστό ζωγράφο της εποχής. Το 1881 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή (Poems), η οποία έλαβε θετικές κριτικές, ενώ το ίδιο έτος ταξίδεψε στη Νέα Υόρκη δίνοντας στο διάστημα αυτό συνολικά 140 διαλέξεις (αρχικά είχαν προγραμματίσει 50). Το 1884 γνώρισε την Κόνστανς Λόυντ, κόρη εύπορης Ιρλανδικής οικογένειας, την οποία παντρεύτηκε και μαζί απέκτησαν δύο γιούς τον Cyril και τον Vyvyan. Το 1888 εκδόθηκε ένα από τα πιο γνωστά έργα του, Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας και άλλα παραμύθια (The Happy Prince and Other Tales). Το μοναδικό μυθιστόρημα του, Το Πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέη, εκδόθηκε στην τελική του μορφή το 1891, ενώ από το 1890 είχε παρουσιαστεί στο περιοδικό Lippincott's Magazine. Αρκετοί κριτικοί αναγνωρίζουν σε αυτό, αυτοβιογραφικά στοιχεία και παραλληλισμούς ανάμεσα στον κεντρικό ήρωα και τον συγγραφέα. Το ίδιο βιβλίο χρησιμοποιήθηκε εναντίον του κατά την διάρκεια της μεταγενέστερης δίκης του, κατηγορούμενος για ομοφυλοφιλία. Το Δεκέμβριο του 1892 παρουσιάστηκε η θεατρική του κωμωδία Η Βεντάλια της λαίδης Ουίντερμηρ (Lady's Windermere's Fan), η οποία έτυχε θερμής υποδοχής, ακολούθησαν τα Μία γυναίκα χωρίς σημασία (A Woman of No Importance 1893, Ένας ιδανικός σύζυγος (An Ideal Husband και The Importance of Being Earnest 1895.Το 1891 συνδέθηκε με τον ποιητή Λόρδο Άλφρεντ Ντάγκλας, γνωστό και με το ψευδώνυμο Bosie. Πατέρας του, ήταν ο 9ος Μαρκήσιος του Κουίνσμπερυ, τον οποίο ο Ουάιλντ μήνυσε τον Απρίλιο του 1895, μετά από προσωπικές επιθέσεις του μαρκήσιου και κατηγορίες περί ομοφυλοφιλίας του. Η πράξη του Ουάιλντ να κινηθεί νομικά κατά του μαρκήσιου, στράφηκε τελικά εναντίον του, καθώς βρέθηκε ο ίδιος κατηγορούμενος για ομοφυλοφιλία και τελικά καταδικάστηκε στις 25 Μαίου του 1895 σε καταναγκαστικά έργα δύο ετών, αφού είχε νωρίτερα συλληφθεί, στις 6 Απριλίου. Η περίοδος της φυλάκισης επέδρασε στην υγεία του Όσκαρ Ουάιλντ, ο οποίος μετά την αποφυλάκισή του στις 19 Μαίου του 1897, πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του απομονωμένος από τον κοινωνικό του περίγυρο. Οι εμπειρίες του στη φυλακή καταγράφτηκαν στο ποίημα Η Μπαλάντα της φυλακής του Ρήντιγκ (The Ballad of Reading Gaol). Στη φυλακή, ο Ουάιλντ έγραψε επίσης ένα γράμμα προς τον Άλφρεντ Ντάγκλας, το οποίο παρέδωσε αργότερα στον Γκρος. Εκείνος δημοσίευσε ένα μέρος του (περίπου το 30% του περιεχομένου του) το 1905 μετά το θάνατο του Όσκαρ Ουάιλντ, υπό τον τίτλο De Profundis (Εκ βαθέων). Το 1908 αποτέλεσε τμήμα μιας συλλεκτικής έκδοσης έργων του Ουάιλντ και στη συνέχεια παραχωρήθηκε στο Βρετανικό Μουσείο με την συμφωνία να μην δημοσιοποιηθεί στο σύνολό του πριν το 1960. Το 1949 ο γιος του Ουάιλντ, Vyvyan Holland, δημοσίευσε εκ νέου το κείμενο, περιέχοντας και αποσπάσματα που δεν είχαν δημοσιευτεί παλαιότερα. Το βιβλίο εκδόθηκε τελικά στην πλήρη του μορφή το 1962. Ο Ουάιλντ θεωρείται ένας από τους κύριους εκπροσώπους του ρεύματος του αισθητισμού το οποίο αναπτύχθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στη Βρετανία και αποτέλεσε σε ένα βαθμό προέκταση του συμβολισμού στη Γαλλία. Πέθανε στις 30 Νοεμβρίου του 1900. Ο τάφος του βρίσκεται σήμερα στο Παρίσι.

Βιβλία του στα ελληνικά (επιλογή):
-Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι, Γκοβόστης 1990
-Ένας ιδανικός σύζυγος, Ύψιλον 2007
-Η ψυχή του ανθρώπου στο σοσιαλισμό, Στοχαστής 200
-Η σημασία να είσαι σοβαρός, Ηριδανός 2006
-Ο ευτυχισμένος πρίγκιπας, Μπιλιέτο
-Η Δούκισσα της Πάδουας, Ηριδανός 2007
-Ο σοβαρότατος κύριος Ερνέστος, Ύψιλον 2007
-Η σημασία να είσαι σοβαρός, Ηριδανός 2006
-Ένας ιδανικός σύζυγος, Ηριδανός 2006
-Η βεντάλια της λαίδης Ουίντερμηρ, Ύψιλον 2006
-Η σπουδαία ρουκέτα, Μπιλιέτο 2005
-Μια ζωή επιστολές, Ηλέκτρα 2005
-Τέλενυ ή η άλλη όψη του νομίσματος, Ερατώ 1998
-Η παρακμή του ψεύδους, Στοχαστής 1999
-Σαλώμη - Αγία εταίρα, Γκοβόστης 1990
-Ο κήπος με τις ροδιές, Στοχαστής 1995
-De profundis, Γκοβόστης 1990
-Η μπαλάντα της φυλακής του Ρήντινγκ, Εκάτη 1999
-Το πορτραίτο του κυρίου W.H. και 12 ποιήματα, Οδός Πανός – Σιγαρέτα 1982
-Το έγκλημα του λόρδου Αρθουρ Σάβιλ, Γκοβόστης 1989
-Το μοντέλο εκατομμυριούχος, Στοχαστής 1993
-Φλωρεντινή τραγωδία, Γκοβόστης 1990
-Ιστορίες για παιδιά, Παπαδόπουλος 1997
-Ο Ψαράς και η ψυχή του, Ηριδανός 1990

Το διάβασα στο: http://koinotopia.gr/site/index.php?option=com_content&view=article&id=70:2009-10-26-23-01-03&catid=8:2009-10-18-20-48-00&Itemid=9

Bach's cello suites on viola


Ακούγοντας αυτή την υπέροχη μουσική
σκέφτομαι πως η ζωή είναι όμορφη
και ποτέ δεν πρέπει να υποτιμάμαι τη δύναμη που κρύβεται μέσα μας.
Βλέπουμε γύρω μας τη δυστυχία και έχουμε πάθει ανοσία
από την αλόγιστη προβολή της.
Ας κάνουμε κάτι λοιπόν κι εμείς
για να γίνει λιγότερη.
Ό,τι μπορούμε φυσικά,
μόνο να μη γυρνάμε την πλάτη και να κάνουμε
ότι δε συμβαίνει τίποτα.
Αυτό προσπαθεί η σημερινή κοινωνία να κάνει.
Έχω βαρεθεί πια τον "ωχ αδερφισμό"
ΔΕ ΖΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ Σ' ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2010

ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ - ΑΠΑΝΤΑ ΠΕΖΑ

Χόρχε Λουίς Μπόρχες - Άπαντα Πεζά
Όλοι μας νομίζουμε πως η ζωή των άλλων είναι πάντα καλύτερη από αυτήν που η μοίρα έχει επιφυλάξει σ' εμάς... Φαντάζομαι πως, εν τοις ουρανοίς, οι Μακάριοι πρέπει να σκέφτονται ότι τα πλεονεκτήματα του παραδείσου υπερτονίστηκαν από τους θεολόγους που δεν είχαν πατήσει ποτέ εκεί το πόδι τους. Ίσως ούτε και στην κόλαση οι άσωτοι είναι πάντα ευτυχείς. ("Η Μονομαχία", σ. 392)


Οι εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα εξέδωσαν τρεις τόμους. Ο πρώτος συγκεντρώνει τα Άπαντα Πεζά και αποτελείται από δύο μέρη.Τα Αφηγήματα: Παγκόσμια ιστορία της ατιμίας (1935), Ιστορία της αιωνιότητας (1936), Μυθοπλασίες (1944), Το Άλεφ (1949), Η αναφορά του Μπρόουντι (1970), Το βιβλίο από άμμο (1975), Η μνήμη του Σαίξπηρ (1977-1983) και τα Μικρά πεζά - Όνειρα, παραβολές και de profundis, από τις συλλογές Ο ποιητής (1960), Εγκώμιο της σκιάς (1969), Το χρυσάφι των τίγρεων (1972), Το σιδερένιο νόμισμα (1976), Ιστορία της νύχτας (1977), Ο αριθμός (1981), Οι συνωμότες (1985)). Στην ουσία τα πάντα βρίσκονται εδώ, με εξαίρεση τις συνεργασίες με τον Αδόλφο Μπιόυ Κασάρες, είτε με τα άλλα του ονόματα είτε ως Μπούστος Ντομέκ.

Rhys Hughes - Νέα Παγκόσμια Ιστορία της Ατιμίας

Αν κάποιες από τις φουσκωμένες ιστορίες που λέγονται γι’ αυτόν είναι αληθινές, τότε ήταν αρκετά πλούσιος για να αγοράσει κάθε ιστορικό της ατιμίας…

Προσωπικό ημερολόγιο: Η Παγκόσμια ιστορία της ατιμίας (Historia universal de la infamia) (1935) αποτελεί ένα από τα απολαυστικότερα βιβλία του Χόρχε Λουίς Μπόρχες. Το διάβασα πριν αρκετά χρόνια και με στοίχειωσαν καιρό οι απίστευτες ιστορίες που μαεστρικά ενορχήστρωνε ο καλλιγράφος συγγραφέας του. Επρόκειτο για επτά κείμενα αρχικώς δημοσιευμένα σε εφημερίδα της εποχής που λογοτεχνούσαν τη ζωή και τις αδιανόητες πράξεις επτά σπανίων ατίμων. Το βιβλίο εκείνο συμπληρωνόταν με ένα κλασικό διήγημα του συγγραφέα συν οκτώ μικρότερα κομμάτια που αποδίδονταν είτε ψεύτικα σε υπαρκτούς συγγραφείς, είτε ορθά σε ανύπαρκτους, σύμφωνα με την προσφιλή τακτική του Χόρχε Λουίς Μπόρχες να μας δουλεύει κανονικώς και με την πένα.

Πλοκή: 71 χρόνια μετά, ο Rhys Hughes διατυπώνει την επιθυμία του, να ψυχαγωγήσει, όπως λέει, το φάντασμα του Μπόρχες περισσότερο από ποτέ. Επιλέγει άλλους 7 διαβόητους “τελευταίους” της κοινωνίας και τους εικονογραφεί με άψογη λογοτεχνικότητα. Ταυτόχρονα, αντικαθρεφτίζοντας το βιβλίο εκείνο προσθέτει μια παρωδία του διηγήματος και άλλα οκτώ κομμάτια ακριβώς στο κλίμα και το πνεύμα του. Αν τον είχα μπροστά μου θα τον ρωτούσα πώς φαντάζεται να αντιδρούσε ο ίδιος ο Μπόρχες σε αυτόν τον φόρο τιμής. Με πρόλαβε μια πορτογαλική εφημερίδα και της απάντησε: υποψιάζομαι δεν θα τον ενέκρινε. Αλλά εφόσον, προσθέτει, ο ίδιος στο “διήγημά” του Η Βιβλιοθήκη της Βαβέλ προεικάζει κάθε νοητό κείμενο, θεωρεί πως έχει ήδη συνεργαστεί με κάθε συγγραφέα που αποπειράται να τον μιμηθεί.
Οι Έλληνες αναγνώστες της εν λόγω έκδοσης είμαστε προνομιούχοι για 2 πρόσθετους λόγους:
α) Μεταφραστής ανέλαβε ο Αχιλλέας Κυριακίδης, κατεξοχήν μπορχεσιανός μεταφραστής και επιδέξιος χειριστής γλωσσών και γλωσσών. Στον πρόλογό του παραδέχεται ευθέως πόσο τον ταλαιπώρησε η γραφή του συγγραφέα, πόσο χάρηκε που τουλάχιστον δεν είναι ανύπαρκτος συγγραφέας (εδώ που φτάσαμε…) και πως φρόντισε να τον βρει προσωπικά ώστε να βγει τούτο το αποτέλεσμα, προς δόξα του ιλίγγου που χαρίζει καμιά φορά η λογοτεχνία.
β) Ο συγγραφέας δηλώνει στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εισαγωγή πως η αγάπη του για τον ίδιο τον Μπόρχες τον οδήγησε στις επιρροές του μεγάλου Αργεντινού, συνεπώς στα βάθη ελληνικών γραμματειών και ομηρικών ηπείρων. Μας διαβεβαιώνει: Δεν υπάρχει καμία άλλη γλώσσα στην οποία ήθελα περισσότερο να μεταφραστώ. Και έμπρακτα το αποδεικνύει, γράφοντας ένα κομμάτι εδώ αποκλειστικά για εμάς, το Σχήματα αεί Κρήτες.

Ήρωες: Σκλάβοι του κινδύνου και της μανίας, ακραιφνείς θρησκευόμενοι που σφάζουν ανθρώπους, πιστεύοντας πως εφόσον εκείνοι αδυνατούσαν να προστατευτούν, αυτό σήμαινε πως ήταν αδύναμοι κι είχαν κακό κάρμα (άρα με το θάνατό τους βελτίωναν τη θέση τους στην κοσμική κλίμακα!). Ιερείς του Βόρνεο που είναι τόσο πλούσιοι, ώστε ο παράδεισος στον οποίο πίστευαν, ήταν ένας τόπος σκληρής φτώχειας και επίμοχθης εργασίας. Σιαμαίοι που κάποτε γίνονται θύματα μιας αμοιβαίας ληστείας (!). Μέγιστοι άτιμοι που ποτέ δεν αφήνουν τις αντιφάσεις και τις αδυνατότητες να τους προβληματίσουν και άλλοι που πρέπει διαρκώς να φυλάσσουν τα νώτα τους: Μετά το ηλιοβασίλεμα, κάτι φανάρια στερεωμένα σε μακριά κοντάρια που τα κρατούσαν άνθρωποι ανεβασμένοι σε ξυλοπόδαρα, τρεμόπαιζαν πάνω στα στάσιμα νερά. Τον έψαχναν κυνηγοί επικηρυγμένων. Μέσα σ’ ένα μήνα, είχε μαζέψει τόσα φαναράκια, που θα μπορούσε ν’ ανοίξει μαγαζί.

SUNNY



sunny makes me smile
sunny makes me feel the warmth
sunny makes me see the truth
Goodmorning!!!

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2010

Chopin - Vivaldi

΄Ενα υπέροχο κομμάτι του Chopin για καλημέρα.
Μια μουσική που ταξιδεύει τη σκέψη κι ελευθερώνει την ψυχή.
Chopin - Waltz 

και για τη συνέχεια...

Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2010

ΧΟΥΛΙΟ ΓΙΑΜΑΘΑΡΕΣ – Στη μέση του πουθενά

LLAMAZARES JULIO
Για μας που θέλουμε λογοτεχνικούς ήρωες καθημερινούς και συνηθισμένους, έστω κάτι σαν κι εμάς, το διήγημα αποτελεί την προσφορότερη δεξαμενή. Εκεί, συνήθως, αποκαθίσταται η ισορροπία ανάμεσα στους αφανείς “αντι-ήρωές” τους και στους ιδιόμορφους πρωταγωνιστές πολλών μυθιστορημάτων.
Τα επτά σύντομα διηγήματα του Χ.Γ. τιμούν τέτοια οικεία σε μας πρόσωπα, Ο συγγραφέας ρίχνει κι άλλο φως στη χαρακτηροθήκη του:Έχω επιλέξει τόσο στη λογοτεχνία όσο και στη ζωή να βρίσκομαι κοντά στους πιο αδύναμους, σε αυτούς που δεν έχουν φωνή, σε εκείνους που δεν ακούει κανείς.
Οι ισχυροί δεν έχουν ανάγκη, έχουν πολλούς υπηρέτες.
Όμως αυτή η αναγνωρισιμότητα των φιγούρων εδώ δεν είναι παρά η αρχή: αυτό που μας κάνει να απολαμβάνουμε τις περιπέτειές τους είναι το γεγονός πως τους πετυχαίνουμε σε μια οριακή τους στιγμή, στη μέση του πουθενά: το μέρος που, σύμφωνα με τον ίδιο, βρίσκεσαι όταν νοιώθεις ή είσαι εκτός τόπου και χρόνου. Μέχρι να κλείσουμε το βιβλίο έχουν φάει τα μούτρα τους, έχουν ταπεινωθεί, έχουν παίξει κρυφτό με την ησυχία τους (κι αδύνατο να την βρούν), έχουμε ξεκαρδιστεί (τουλάχιστο δύο φορές σε κάθε διήγημα), έχουμε κρυφά ψιθυρίσει “υπομονή, μαζί σου είμαι εγώ”!
Πρόκειται, όπως μας αποκαλύπτει ο Γιαμαθάρες στην εισαγωγή, για φίλους του ή πρόσωπα που γνωρίζει και, αντί να τους αφιερώσει ένα διήγημα όπως συνηθίζεται, τους μετατρέπει σε πρωταγωνιστές των δικών τους ιστοριών, εν αγνοία τους, χωρίς να ξέρει αν θα τους άρεσε, ελπίζοντας όμως να τον συγχωρήσουν. Δεν πρόκειται αποκλειστικά για ιστορίες που έχουν ζήσει αλλά θα μπορούσαν κάλλιστα να τις έχουν ζήσει! Άνθρωποι χωρίς απαντήσεις, χωρίς συγκεκριμένο προορισμό.
Όσα δε φέρνει η ώρα τα φέρνει η στιγμή, φταίει “η κακιά η ώρα”, το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο, τι καντεμιά κι αυτή που σε δέρνει. Όσοι έχετε ακούσει διψήφιες φορές τις παραπάνω φράσεις και θέλετε να τις ξορκίσετε από τη ζωή σας, εδώ θα το ξανασκεφτείτε. Είναι πολύ εύκολο να βρεθείς έξω από τον κύκλο, μερικές φορές αρκεί ένα ελάχιστο βήμα για να πάψεις να είσαι “κανονικός”. Κι αν παλαιότερα ήσουν αυτός που κοιτούσε περίεργα τον άτυχο ξένο, τώρα μπορεί να είσαι εσύ αυτός που τον κοιτάζουν μαζεμένοι περίεργοι με οίκτο, θλίψη ή απλά αδιαφορία.
Προσέξτε, γιατί θα μπορούσατε εσείς να είστε ο σταθμάρχης που βασιλεύει σε ράγες χωρίς περαστικούς συρμούς ή ο μποέμ τύπος που δεν μιλάει χρόνια με τη γυναίκα του και τα πίνει με μια γαλοπούλα ανοίγοντάς της την καρδιά του. Όσο για μένα, με είδα σίγουρα στη θέση των ηρώων στα δύο μαργαριτάρια της συλλογής, τα Πιλότος Καμικάζι και Το Άφθαρτο Μυθιστόρημα. Ως συγγραφέα, δηλαδή, που δεν έχει εκδώσει ποτέ τίποτα κι ετοιμάζει ένα μυθιστόρημα εδώ και δεκαπέντε χρόνια, αλλά δεν φύλαξε τα νώτα του: δεν είχε τη σύνεση να αλλάξει τα ονόματα των πρωταγωνιστών της ιστορίας (δηλαδή των συγχωριανών του!) – κι αυτή έμελε να είναι η συμφορά του… Ή ως έναν τραπεζικό υπάλληλο που επιχειρεί να μετακινήσει ένα αυτοκίνητο που τον εμποδίζει και οι λεπτές συγκυρίες που λέγαμε τον οδηγούν στο να το οδηγεί απεγνωσμένα κάθε λίγο και μακρύτερα με σπαρταριστά επακόλουθα.

Είναι αξιοθαύμαστος ο τρόπος με τον οποίο ο Χ.Γ. μεταπηδά από το ένα είδος γραφής στο άλλο. Από τους επιμήκεις στίχους επικών ποιημάτων ή το ζοφερό μυθιστορηματικό κλίμα της Κίτρινης Βροχής (για πολλούς η κορυφαία του στιγμή), εδώ έχουμε σύντομες ιστορίες ρεαλιστικού ύφους και άνετης γραφής σε ένα γλυκύτατο, περιπετειώδες, αγγιχτικό εκατοντασέλιδο. Αν πιστέψουμε τις κραυγές των καιρών, δεν υπάρχει καμία πατρίδα για τους μελλοθάνατους αλλά υπάρχει πατρίδα για τους ηττημένους, κι αυτή είναι η λογοτεχνία – και, στην προκείμενη περίπτωση, η διηγηματογραφία του Γιαμαθάρες!

Φάκελος φιλοξενούμενου: Μπεγκαμιάν, Λεόν, Ισπανία, 1955. Μυθιστορήματα, διηγήματα, ποίηση, ταξιδιωτικά αφηγήματα, κινηματογραφικό σενάριο, άρθρα στην Ελ Παΐς. Στα ελληνικά κυκλοφορούν: Το φεγγάρι των λύκων, Η κίτρινη βροχή και Η τέχνη του ψεύδεσθαι [δοκίμιο] αλλά και διηγήματά του σε λογοτεχνικά περιοδικά.
Συντεταγμένες: Julio Llamazares, En mitad de ninguna parte, 1994. Στα ελληνικά: μετάφραση Νάντια Γιαννούλια, Δώρα Δημητρίου, Θεώνη Κάμπρα, Κωνσταντίνος Παλαιολόγος. Πρόλογος-επιμέλεια: Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 2007, σελ. 101.
Πρώτη δημοσίευση σε: http://www.mic.gr/books.asp?id=14956
 
Πληροφορίες για τον συγγραφέα:
O Χούλιο Γιαμαθάρες γεννήθηκε στο χωριό Μπεγκαμιάν της Λεόν (Ισπανία) το 1955. Έχει καταπιαστεί με όλα σχεδόν τα λογοτεχνικά είδη: μυθιστόρημα, διήγημα, ποίηση, δοκίμιο, κινηματογραφικό σενάριο, ενώ εργάζεται και ως αρθρογράφος στην εφημερίδα "El Pais". Κυριότερα έργα του είναι, τα μυθιστορήματα "Το φεγγάρι των λύκων" και "Η κίτρινη βροχή", η ποιητική συλλογή "Memoria de la nieve" και το ταξιδιωτικό αφήγημα "El rio del olvido".
Άλλα έργα του συγγραφέα (μεταφρασμένα στα ελληνικά):

Σιδηροδρομικώς Μπουένος Άιρες-Μαδρίτη με τρένο: Διηγήματα
Συγγραφέας: Συλλογικό έργο, Julio Cortázar, Julio Llamazares, Juan José Arreola, Carlos Castán, José Antonio Muñoz Rojas, Héctor Tizón, Gonzalo Torrente Ballester
Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Χριστάκης
Το φεγγάρι των λύκων
Συγγραφέας: Julio Llamazares
Εκδότης: Ζαχαρόπουλος Σ. Ι.

Η τέχνη του ψεύδεσθαι
Συγγραφέας: Llamazares, Julio
Εκδότης: Instituto Cervantes
Μεταφραστής: Παλαιολόγος, Κωνσταντίνος

Η κίτρινη βροχή
Συγγραφέας: Llamazares, Julio
Εκδότης: Σέλας
Μεταφραστής: Παλαιολόγος Κ.

Η κίτρινη βροχή είναι ο μονόλογος του τελευταίου εναπομείναντα κατοίκου ενός εγκαταλειμμένου χωριού στα ισπανικά Πυρηναία μετά τη λήξη του εμφυλίου.

COLOURS OF LIFE

Τα χρώματα της ζωής είναι γιορτή χαρούμενα, φωτεινά, κινητικά, μυστηριώδη, σκοτεινά ζούνε κι αυτά τη δική τους ζωή. Στο τέλος ξεθωριάζουν γιατί είναι φθαρτά και χρειάζονται μιαν απόδειξη ότι έζησαν...

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2010

PINK MARTINI - AMADO MIO

Σκέφτηκα κάθε βράδυ να σας καληνυχτίζω με κάποιες από τις αγαπημένες μου μουσικές. Έτσι γι'απόψε διάλεξα αυτή:

...και όνειρα γλυκά

Pedro Juan Gutiérrez (part one)

Πέδρο Χουάν Γκουτιέρες: «Δε θέλω να γράφω βλακείες για χαζούς αναγνώστες»
http://lakisf3.blogspot.com/2010/02/blog-post.html
Ο Πέδρο Χουάν Γκουτιέρες είναι το πιο «καυτό» ίσως όνομα της σύγχρονης κουβανικής λογοτεχνίας. Γράφοντας απλά και με πολύ άμεσο τρόπο ζωγραφίζει τη σύγχρονη κουβανική πραγματικότητα, περιγράφοντας με συχνά ωμή γλώσσα πράγματα και καταστάσεις, που ίσως σοκάρουν τον αδαή δυτικό αναγνώστη.
Η Αβάνα είναι ο τόπος όπου συνήθως κόβουν βόλτες, συναντιούνται και χάνονται οι ήρωές του, μια πόλη όπως όλες τις άλλες της Λατινικής Αμερικής, αλλά και διαφορετική, μια πόλη σκληρή και πολύχρωμη, γεμάτη μουσικές και σιωπές, ερωτική κι απελπισμένη, που παρά τις όποιες δυσκολίες παραμένει ζωντανή, ακροβατώντας στο σκοινί που ενώνει το σήμερα με το χθες.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί ο συγγραφέας μας μιλά -με τη βοήθεια της μεταφράστριας των βιβλίων του στην Ελλάδα, Κλεοπάτρας Ελαιοτριβιάρη- για την πόλη του και τους ανθρώπους της, για το σεξ, τα βιβλία και την ευτυχία.

Είναι η Αβάνα η απόλυτη «πόλης της αμαρτίας» που περιγράφετε στα βιβλία σας;
Η Αβάνα, όπως κάθε πόλη, έχει πολλές διαφορετικές περιοχές και γειτονιές. Κάποιες πιο έντονες από άλλες. Κάποιες πιο διαβολικές κι άλλες πιο ήρεμες. Εγώ ζω σε ένα πιο «καυτό» κομμάτι της πόλης, γι' αυτό και γράφω με τον τρόπο που γράφω, δεν ξέρω πώς να γράψω πιο «light».
Θα μπορούσαν στ’ αλήθεια να υπάρχουν ήρωες όπως ο Ρέι στον «Βασιλιά της Αβάνας;»
Ναι, φυσικά, όχι μόνο στην Αβάνα, αλλά και στην Πόλη του Μεξικού, στο Σάο Πάολο κ.λπ. Σε οποιαδήποτε μεγαλούπολη υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που ζουν στο δρόμο και μοιάζουν πολύ στον Ρέι της Αβάνας.
Αυτά που περιγράφετε συμβαίνουν μόνο στην Κούβα ή και στην υπόλοιπη Λατινική Αμερική; Ποιες οι ομοιότητες και ποιες οι διαφορές;
Συμβαίνουν σε όλη τη Λατινική Αμερική, σε οποιαδήποτε φτωχή χώρα όπου υπάρχει έντονη ανάμειξη με μαύρο πληθυσμό από την Αφρική. Στις περιοχές όπου η μείξη έγινε με τους ιθαγενείς πληθυσμούς, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά.
Μέσα από τα γραπτά σας η Αβάνα αναδύεται σα μια βρόμικη αλλά αισθησιακή γυναίκα. Εσείς πώς στ’ αλήθεια τη βλέπετε;
Μια καλή περιγραφή θα μπορούσε να είναι αυτή: μια γυναίκα βρόμικη, φωνακλού, ανήθικη, πουτάνα, τρελάρα, μεθυσμένη, αλλά αισθησιακή.
Τελικά είναι το σεξ αυτό που βοηθά τους ανθρώπους, όταν τα βρίσκουν μπαστούνι, να επιβιώσουν;
Ναι, ο άνθρωπος μετατρέπεται σε απλό ζώο: φαγητό, ποτό, πολύ σεξ και τίποτα περισσότερο. Και με τον τρόπο αυτό καταφέρνει να επιβιώσει μέχρι να περάσει η καταιγίδα.
Παίζει η μαγεία τόσο μεγάλο ρόλο στις ζωές των κουβανών όσο αφήνετε να εννοηθεί;
Αυτό που εσείς ονομάζετε μαγεία είναι στην πραγματικότητα μια "αφροκουβανέζικη" θρησκεία, όπως συμβαίνει και στη Βραζιλία, το Πουέρτο Ρίκο, τον Άγιο Δομήνικο κ.λπ. Ναι, είναι θεμελιώδες κομμάτι της ζωής.
Γράφετε για να προκαλέσετε ή απλά γράφετε προκλητικά; Ή, μήπως, δε θέλετε να γράψετε διαφορετικά;
Ναι, μου αρέσει να προκαλώ, να ενοχλώ, να φέρνω τον αναγνώστη αντιμέτωπο με τη σκοτεινή, τη βρόμικη, τη δυσάρεστη πλευρά των ηρώων μου. Δεν θέλω να γράφω σαχλαμάρες και βλακείες για να βγάζω χρήματα απευθυνόμενος σε χαζούς αναγνώστες. Οι αναγνώστες μου πρέπει να είναι έξυπνοι και απροκατάληπτοι, ανοιχτόμυαλοι. Αλλιώς, ας πάνε να διαβάσουν Stephen King.
Αν σας ρωτούσαν ποιο είναι το καλύτερό σας βιβλίο τι θα απαντούσατε και γιατί;
Ίσως η Βρόμικη τριλογία της Αβάνας, είναι ένα βιβλίο θεότρελο, το έγραψα μεθυσμένος και ορισμένοι ηλίθιοι εκδότες περίμεναν το δεύτερο μέρος. Δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Το μόνο που θέλουν είναι να βγάλουν λεφτά.
Ποιοι είναι οι συγγραφείς με τους οποίους νιώθετε να επικοινωνείτε «ψυχικά»; Ίσως με τον σκοτεινό Κάφκα; Με ποιους άλλους;
Κάφκα, Κορτάσαρ και οι αμερικανοί Τρούμαν Καπότε, Χέμινγουεη, Άντερσον, Γκρέις Πέιλεϊ κ.λπ.
Ποια είναι για σας τα καλύτερα βιβλία που γράφτηκαν ποτέ; Ή, αν προτιμάτε, ποια βιβλία σας επηρέασαν;
Το Πρόγευμα στο Τίφανυς του Τρούμαν Καπότε, τα διηγήματα του Χέμινγουεη, τα διηγήματα του Τσέχοφ.
Πώς βλέπετε τις πολιτικές εξελίξεις στην περιοχή σας με την άνοδο των αριστερών ηγετών στη νότιο Αμερική και την εκλογή του Ομπάμα στις ΗΠΑ;
Κανένα σχόλιο.
Έχετε ανακαλύψει το μυστικό της ευτυχίας; Της δυστυχίας;
Η ευτυχία βρίσκεται στη διαδρομή. Δεν τη φτάνεις ποτέ επειδή δεν υπάρχει κάπου μια μεγάλη πηγή ευτυχίας. Υπάρχουν μόνο στιγμές. Και το ίδιο ισχύει και για τη δυστυχία.
Ποιο θα μπορούσε να είναι το μότο της ζωής σας;
Κόψε τις κόντρες. Παίξε το παιχνίδι.
(Από την συνέντευξη στον Λάκη Φουρουκλά)
Δημοσιεύθηκε το Σάββατο 13 Φεβρουαρίου στην κυπριακή εφημερίδα "Αλήθεια"

Pedro Juan Gutiérrez (part two)

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο που διάβασα στο :
http://www.havana-cultura.com/el/1916.html#/1916
Ποιος φοβάται τον Pedro Juan Gutiérrez;
Κλασσικά ο δημοσιογράφος που του έχει κλείσει συνέντευξη στο διαμέρισμά του στο κέντρο της Αβάνας. Ακολουθώντας την ιδιότυπη επιθυμία του Gutiérrez, ο ίδιος δημοσιογράφος πρώτα εξοικειώθηκε πλήρως με το έργο του καλλιτέχνη μέσα από την μεθοδική παρουσίαση στον προσωπικό του ιστότοπο και βυθίστηκε στη λογοτεχνική του δημιουργία. Σε όλα του τα έργα. Η βρώμικη τριλογία της Αβάνας (Dirty Havana Trilogy), Tropical Animal και The Insatiable Spider Man, όπου πρωταγωνιστεί ο γνωστός αντι-ήρωας του Gutiérrez, ο Pedro Juan, ένας χαρακτήρας που έχει "διδάξει τον εαυτό να μην παίρνει τίποτα στα σοβαρά" και που περιφέρεται στους δρόμους στο κέντρο της Αβάνας, στην περιοχή Centro Habana, μία συνοικία που θεωρείται μία από τις πιο άθλιες της πόλης. Ο λόγος του Gutiérrez - άλλοτε τραχύς, επιβλητικός, και πότε πότε με χιούμορ - περιγράφει αριστοτεχνικά αυτή την πραγματικότητα και όσο ο δημοσιογράφος βυθίζεται στη διήγηση, τόσο μεγαλώνει το αίσθημα της αναμονής καθώς πλησιάζει η συνέντευξη.
Ο δημοσιογράφος μας άδικα ανησυχούσε. Ο Pedro Juan Gutiérrez φαίνεται άνετος και ήρεμος, και μας συνοδεύει στο άδυτο της ταράτσας του, όπου παράγει τα περισσότερα έργα του, γραπτά και πίνακες ζωγραφικής. Μπορεί κάποτε να ήταν πυγμάχος, (όπως επίσης και παγωτατζής, εργάτης στα χωράφια, εργάτης οικοδομών, ειδικός κατεδαφίσεων, συνδικαλιστής ηγέτης, ηθοποιός του ραδιοφώνου και δημοσιογράφος) αλλά τη σημερινή ημέρα φαίνεται αγαθός σαν καλόγερος, και το μόνο που θέλει είναι να μας φτιάξει τσάι. Τον πετύχαμε μάλλον σε καλή στιγμή.
"Θα ήθελα να σταματήσω το γράψιμο για λίγο," μας ανακοινώνει. "Θέλω κάποιο χρόνο για να ηρεμήσω, κάτι σαν μια παρατεταμένη άδεια. Από το 1994 μέχρι σήμερα έχω γράψει 10 μυθιστορήματα και πέντε ποιητικές συλλογές. Έγραψα πολύ και τώρα θέλω να κάνω ένα διάλλειμα."

Εύκολα θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε ότι, καθώς πλησιάζει την ηλικία των 59, ο πιο περιβόητος εν ζωή λογοτέχνης της Κούβας έγινε πιο συγκαταβατικός. Την μεγαλύτερη φήμη του την οφείλει στις ιδιαίτερες (και πολυάριθμες) ερωτικές  περιπέτειες που με τόση μαεστρία εξιστορεί στα βιβλία του, που έχουν εκδοθεί σε περισσότερες από 20 χώρες αλλά μόνο αραιά και πού στην Κούβα. Ίσως μία ένδειξη για το τι μελέσθαι να είναι το πιο πρόσφατο βιβλίο του με τίτλο Corazón Mestizo, ένα ταξιδιωτικό ημερολόγιο με θέμα την Κούβα.

Από την άλλη ο Gutiérrez δεν σκοπεύει να αλλάξει συνοικία, γι'αυτό είναι εντελώς πιθανό να μην έχει τελειώσει με τη θεματική της επιβίωσης στον επικίνδυνο κόσμο της Centro Habana.

"Όταν πρωτοήρθα εδώ πριν από 20 χρόνια, έμεινα κατάπληκτος με το μέγεθος της βίας αλλά επίσης και με το δυναμισμό των ανθρώπων που ζουν στην Centro Habana," μας λέει. "Στο κέντρο της κάθε συγγραφικής δραστηριότητας, στην αφετηρία  της λογοτεχνικής παραγωγής, βρίσκεται το αίσθημα της έκπληξης. Συνήθως δεν γράφει κανείς για συνηθισμένα και μονότονα πράγματα, αλλά για περίεργα, ασυνήθιστα πράγματα που σε εκπλήσσουν. Και αυτό βιώνω εδώ σ'αυτή την συνοικία.

"Εδώ στο κέντρο της πόλης μπορεί να βγεις έξω στις 11 το βράδυ και μπορούν να σου συμβούν πολλά. Γυρίζεις πίσω στις 2 το πρωί χωρίς να ξέρεις κανείς τι έκανες. Μπορεί να ζήσεις έναν ιδιόρυθμο τρόπο ζωής, σαν τον αδέσποτο σκύλο που γυρνάει δεξιά και αριστερά μέχρι να πεθάνει, ή σαν τον κεραμιδόγατο που πηδάει από σκεπή σε σκεπή."

Ο Gutiérrez μεγάλωσε στο Pinar del Rio, και μετά κατέβηκε στην Αβάνα το 1978 για να σπουδάσει δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο, προτού βρει δουλειά στο περιοδικό Bohemia. "Μετακόμισα στη συνοικία Centro Habana όταν ήμουν 37 ετών. Στα 44 μου άρχισα να γράφω το βιβλίο Η βρώμικη τριλογία της Αβάνας. Χρειάστηκαν να περάσουν πέντε ή έξι χρόνια μέχρι να νιώσω πραγματικά αυτή τη συνοικία. Με ενδιαφέρουν τα ανθρώπινα όντα στις πιο σκοτεινές τους καταστάσεις. Το αντίθετο δεν με ελκύει, και ούτε ποτέ με ενδιέφερε. Με ενδιαφέρει το πιο σκοτεινό σημείο της ανθρώπινης ύπαρξης. Πιστεύω ότι η ανθρώπινη φύση ξεγυμνώνεται καλύτερα μέσα από όσα προσπαθούμε να κρύψουμε."

Κάποτε είχε δηλώσει σε έναν δημοσιογράφο "το κύριο θέμα στα βιβλία μου είναι η φτώχεια περισσότερο παρά το σεξ." Και δεν φαίνεται να λυπάται καθόλου για την επιλογή του: "Το σεξ έχει έναν πολύ σημαντικό κοινωνικό χαρακτήρα στη ζωή των Κουβανών. Είμαστε ένα μείγμα από φυλές. Λευκοί και Μαύροι, και πιστεύω πως αυτό το μείγμα, αν συνδυαστεί με το ζεστό κλίμα της Κούβας, όπου όλοι φορούν λίγα ρούχα, ενθαρρύνει την ανάλαφρη διάθεση. Είμαστε πολύ εκδηλωτικοί σαν λαός, εκφραζόμαστε παίζοντας με τις λέξεις, με το χορό, με τη μουσική, με τις κινήσεις μας. Συνεχώς εφευρίσκουμε νέα χορευτικά βήματα. Και θεωρώ ότι το σεξ αποτελεί έκφραση αυτής της διάθεσης."

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο που χαρακτηρίζει το έργο του Gutiérrez είναι η αδράνεια. "Η βρώμικη τριλογία της Αβάνας είναι ένα βιβλίο που προήλθε από αδράνεια," όπως ο ίδιο εξηγεί. "Δούλευα σαν δημοσιογράφος, δούλευα πολύ. Μετά ξαφνικά η χώρα έπεσε σε φοβερή οικονομική κρίση το 1990-91. Το περιοδικό στο οποίο δούλευα, το Bohemia, ήταν εβδομαδιαίας κυκλοφορίας και αναγκάστηκε να κυκλοφορεί μόνο μία φορά το μήνα. Σαν αποτέλεσμα δούλευα μόνο δύο  μέρες το μήνα και τις υπόλοιπες 28 δεν είχα να ασχοληθώ με τίποτα. Σιγά σιγά, χωρίς να το καταλάβω καλά, άρχισα να γράφω τις ιστορίες για το βιβλίο. Συνήθιζα να περνώ τα βράδυα πίνοντας στη συντροφιά γυναικών της Malecón. Την επομένη έγραφα τις εμπειρίες μου σαν ένα είδος μαρτυρίας, σαν ένα ημερολόγιο. Για μερικούς το έργο μου είναι μία ανθρωπολογική μελέτη με θέμα την Centro Habana. Δεν ξέρω ακριβώς... Ίσως να είναι και κάτι από αυτό."

Jοan Miró



Ένα από τα όμορφα πράγματα που συμβαίνουν σ’ αυτή την άσχημη πόλη που ζούμε, είναι και η έκθεση "O Mirο της Μαγιόρκα" που έρχεται και στην Αθήνα.

H έκθεση, θα παρουσιαστεί από τις 22/2 έως τις 30/2 στο "Θέατρον" του Κέντρου Πολιτισμού Ελληνικός Κόσμος, Πειραιώς 254, 177 78 Ταύρος (δίπλα από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) Τηλέφωνο: 212 254 0000, http://www.hellenic-cosmos.gr/
Θα περιλαμβάνει λάδια της περιόδου 1976 - 1981,
47 πρωτότυπα χαρακτικά έργα από τις σειρές «Els Gossos» (τα σκυλιά), «Gens de la mer» (άνθρωποι της θάλασσας) και τη σειρά «Fundacio Palma» καθώς και φωτογραφίες των Jean-Marie del Moral και Francesc Catala-Roca από το εργαστήρι του Mirο. Επίσης, θα προβάλλεται και το ντοκιμαντέρ «Τα φωσφορίζοντα ίχνη των σαλιγκαριών».
Επιμελητής της έκθεσης είναι ο Μάριος Ελευθεριάδης ο οποίος έχει δουλέψει στα εργαστήρια του Mirο.

Η έκθεση, πραγματοποιείται σε συνεργασία με το Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών του ΑΠΘ και το Ίδρυμα Pilar i Joan Μiro της Μαγιόρκα απ' όπου προέρχεται και όλο το υλικό της.
Μια έκθεση που πιστεύω πως αξίζει πραγματικά να πάμε να τη δούμε.

ΚΑΛΗ ΘΕΑΣΗ!!!

GOLDFRAPP



is it a dream?
is it freedom?
is it happiness?
what I almost feel
at the edge of time?

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010

AMELIE



Ένα βαλς σαν κι αυτό
είναι ικανό
να φωτίσει περισσότερο
τις σκέψεις και τις στιγμές μας.
Σας το αφιερώνω

Silena

LUZ CASAL "HISTORIA DE UN AMOR"

Για καληνύχτα διάλεξα ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια.
Η ευχή μου?
Όνειρα όμορφα
Όνειρα τρυφερά
Όνειρα Όνειρα Όνειρα...

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2010

Έντγκαρ Άλλαν Πόε, περιοδικό «Ποιητική»

Όνειρο μέσα σε όνειρο Δέξου, λοιπόν, ένα φιλί και μια παραδοχή, τώρα –ιδίως- που φεύγω. Δεν είχες λάθος: όνειρο ήτανε η ζωή μου. Έχει, ωστόσο, σημασία αν ήταν μέρα ή νύχτα, ψευδαίσθηση ή όχι, η πτώση των ελπίδων μου; Όνειρο μέσα σε όνειρο είναι ό,τι ζούμε. Αυτό! Στέκομαι. Ακούω κύματα να ωρύονται το μαρτύριο κάποιας ακτής. Κοιτάζω το χέρι μου: κρατάω μια φούχτα άμμο χρυσή… ασήμαντο απόκτημα! Και πώς γλιστράει ανάμεσα στα δάχτυλα, πώς χάνεται. Βουλιάζει κι εγώ θρηνώ. Θρηνώ. Βουλιάζει! Θεέ μου, αν έσφιγγα γερά το χέρι, θα την έσωζα; Θα την κρατούσα μακριά απ’ τ’ ανελέητο κύμα; Όνειρο μέσα σε όνειρο είναι ό,τι ζούμε; Αυτό; (Έντγκαρ Άλλαν Πόε, περιοδικό «Ποιητική» τ. 1, μετάφραση Γιώργος Μπλάνας)

Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2010

BERTHOLD BRECHT


ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ: ΤΟ ΄ΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ
(Andere die Welt: sie braucht es)

Με ποιόν δε θα καθόταν ο Δίκαιος
Αν ήτανε να βοηθήσει έτσι το Δίκιο?
Ποιο γιατρικό θα ΄ταν πολύ πικρό
Για τον ετοιμοθάνατο?
Τι βρωμιά δε θα ΄κανες
Τη βρωμιά για να τσακίσεις?
Αν επιτέλους μπορούσες τον κόσμο ν΄αλλάξεις, δεν θα
Καταδεχόσουν να το κάνεις?
Ποιος είσαι?
Βυθίσου στο βούρκο
αγκάλιασε το φονιά, όμως
άλλαξε τον κόσμο: το ΄χει ανάγκη.

(Στο τέλος του έργου, ο Χορός συμπληρώνει: )

Χρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν΄αλλάξεις:
Οργή κι επιμονή. Γνώση κι αγανάχτηση.
Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά.
Ψυχρή υπομονή, κι ατέλειωτη καρτερία.
Κατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου.
Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς
την πραγματικότητα ν΄αλλάξουμε

(Από το θεατρικό έργο «Η απόφαση» - Die Massnahme – Berthold Brecht, 1930)

Βιβλίο: “ΠΟΙΗΜΑΤΑ” του BERTHOLD BRECHT,
Μετάφραση ΜΑΡΙΟΥ ΠΛΩΡΙΤΗ, Εκδόσεις ΘΕΜΕΛΙΟ

ΑΝΤΡΕΙ ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ

Αντι-ποίηση εικόνων


Αυτός κι ο Αϊζενστάιν θεωρούνται οι στυλοβάτες του ρώσικου αλλά και του παγκόσμιου κινηματογράφου. Η δουλειά του έντονα προσωπική, συχνά προκλητική και γεμάτη αντιφάσεις, αλλά πάντα γοητευτική κι ενδιαφέρουσα. Κατά βάση τον απασχολεί η αναζήτηση της ψυχής από το άτομο, σε μια κοινωνία με μεγάλο έλλειμμα πνευματικότητας, και η μερική ανικανότητα του ανθρώπου ν' αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της γοργά αναπτυσσόμενης τεχνολογίας. Βασανιστικά ερωτήματα που ακόμα και σήμερα - στην εποχή της άκρατης τεχνολατρείας - έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα.

Σκεπτικός και ρεαλιστής από μια μεταφυσική σκοπιά. "Είμαι εχθρός των συμβόλων. Είναι μια πολύ στενή έννοια από την άποψη ότι ένα σύμβολο υπάρχει με σκοπό την αποκρυπτογράφησή του. Από την άλλη πλευρά, μια καλλιτεχνική εικόνα δεν χρειάζεται αποκρυπτογράφηση, είναι ένα ισοδύναμο του κόσμου που μας περιβάλλει. Η βροχή στο Σολάρις δεν είναι σύμβολο, είναι απλά μια βροχή που στην συγκεκριμένη στιγμή έχει μια ιδιαίτερη σημασία για τον ήρωα. Δεν συμβολίζει τίποτε, απλά εκφράζει. Είναι μια καλλιτεχνική αλληλουχία εικόνων. Το σύμβολο κατ' εμέ, είναι κάτι πολύ περίπλοκο".

Ο Ταρκόφσκι δεν θεωρούσε τα έργα του ποιητικό σινεμά και τσαντιζόταν πολύ όταν τα χαρακτήριζαν έτσι. Παρά τις φανερές επιρροές του από τη λογοτεχνία και την ζωγραφική, δεν πίστευε ότι ο κινηματογράφος είναι ένας συνδυασμός των άλλων τεχνών. Εκεί εντοπίζονται και η διαφορετική του αισθητική προσέγγιση ως προς τους Παζολίνι και Φελίνι. Ο Παζολίνι αντλεί τη φιλμική του γλώσσα από τη λογοτεχνία, το γράψιμο, το συντακτικό του, την σημειολογία κ.ο.κ. Ο Φελίνι πάλι, συνταιριάζει τις εικόνες σαν να ζωγραφίζει σε καμβά, κάτι που ο Ταρκόφσκι θεωρεί απαράδεκτο. Τι θα είχαμε αν στην θέση μια σκιτσαρισμένης φιγούρας βάζαμε έναν ηθοποιό; Κάπως έτσι υποκαθιστούσε τη ζωγραφική με μια 'ζωντανή εικόνα' ο Φεντερίκο.

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Τέχνη
Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά,
τάδα ύστερα να μαραίνονται
και να σβήνουν,
και μ' όλο που ξέφευγα απόνα κίνδυνο,
έκλαψα γι' αυτό το τέλος που υπάρχει σε όλα.
Δόθηκα στα πιο μεγάλα ιδανικά, μετά τ' απαρνήθηκα,
και τους ξαναδόθηκα ακόμα πιο ασυγκράτητα.
Ένοιωσα ντροπή μπροστά στους καλοντυμένους,
και θανάσιμη ενοχή για όλους τους ταπεινωμένους
και τους φτωχούς,
είδα τη νεότητα να φεύγει, να σαπίζουν τα δόντια,
θέλησα να σκοτωθώ, από δειλία ή ματαιοδοξία,
συχώρεσα εκείνους που με σύντριψαν,
έγλυψα εκεί που έφτυσα,
έζησα την απάνθρωπη στιγμή, όταν ανακαλύπτεις,
πλέον αργά, ότι είσαι ένας άλλος
από κείνον που ονειρευόσουνα, ντρόπιασα τ' όνομά μου
για να μη μείνει ούτε κηλίδα εγωισμού απάνω μου
κι ήταν ο πιο φριχτός εγωισμός.
Tις νύχτες έκλαψα, συνθηκολόγησα τις μέρες,
αδιάκοπη πάλη μ' αυτόν τον δαίμονα μέσα μου
που τα ήθελε όλα, τούδωσα τις πιο γενναίες μου πράξεις,
τα πιο καθάρια μου όνειρα
και πείναγε,
τούδωσα αμαρτίες βαρειές, τον πότισα αλκοόλ,
χρέη, εξευτελισμούς,
και πείναγε.
Bούλιαξα σε μικροζητήματα
φιλονίκησα για μιας σπιθαμής θέση, κατηγόρησα,
έκανα το χρέος μου από υπολογισμό, και την άλλη στιγμή,
χωρίς κανείς να μου το ζητήσει
έκοψα μικρά-μικρά κομάτια τον εαυτό μου και τον μοίρασα
στα σκυλιά.
Tώρα, κάθομαι μες στη νύχτα και σκέφτομαι, πως ίσως πια
μπορώ να γράψω ένα στίχο, αληθινό.

Πίνακας αγνώστου ζωγράφου
Kι έζησα πάντα με τον εαυτό μου, σαν δυο ακροβάτες που
μισούνται θανάσιμα
που όλη τη μέρα βρίζονται και ραδιουργούν κι ετοιμάζει το
θάνατο ο ένας του άλλου,
μα όταν έρθει η ώρα κι ανάψουν τα φώτα και το θέατρο
ξεχειλίσει απ' την πελώρια αναμονή
ορθοί κι οι δυο πάνω στο απέραντο, μοιραίο σκοινί
νά, που βρίσκονται κιόλας πάνω απ' το μίσος και τον κίνδυνο
και το θαυμασμό
και τον χρόνο ― αδερφωμένοι ξαφνικά
μες στην παμμέγιστη αρετή της Tέχνης.

(από την Ποίηση. Tόμος Πρώτος 1950-1966, Kέδρος 1985)

Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΦΟΒΟΣ (Μ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ)

Δε μπόρεσα ν'αντισταθώ στον πειρασμό να αναρτήσω ένα ποίημα του
Μανόλη Αναγνωστάκη.

Τίτλος του?
Η αγάπη είναι ο φόβος
Από τη συλλογή Εποχές 3 (1951)

Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους
Όταν υπόταξαν τις μέρες μας και τις κρεμάσανε σα δάκρυα
Όταν μαζί τους πεθάνανε σε μιαν οικτρή παραμόρφωση
Τα τελευταία μας σχήματα των παιδικών αισθημάτων
Και τι κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;
Ξέρει να σφίγγει γερά εκεί που ο λογισμός μας ξεγελά
Την ώρα που ο χρόνος σταμάτησε και η μνήμη ξεριζώθηκε
Σα μιαν εκζήτηση παράλογη πέρα από κάθε νόημα;
(κι αυτοί γυρίζουν πίσω μια μέρα χωρίς στο μυαλό μια ρυτίδα
βρίσκουνε τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους μεγάλωσαν
πηγαίνουνε στα μικρομάγαζα και στα καφενεία της συνοικίας
διαβάζουνε κάθε πρωί την εποποιία της καθημερινότητας.)
Πεθαίνουμε τάχα για τους άλλους ή γιατί έτσι νικούμε τη ζωή
Ή γιατί έτσι φτύνουμε ένα-ένα τα τιποτένια ομοιώματα
Και μια στιγμή στο στεγνωμένο νου τους περνά μιαν ηλιαχτίδα
Κάτι σα μια θαμπή ανάμνηση μιας ζωικής προϊστορίας.
Φτάνουμε μέρες που δεν έχεις πια τι να λογαριάσεις
Συμβάντα ερωτικά και χρηματιστηριακές επιχειρήσεις
Δε βρίσκεις καθρέφτες να φωνάξεις τ' όνομά σου
Απλές προθέσεις ζωής διασφαλίζουν μιαν επικαιρότητα
Ανία, πόθοι, όνειρα, συναλλαγές, εξαπατήσεις
Κι αν σκέφτομαι είναι
γιατί η συνήθεια είναι πιο προσιτή από την τύψη.
Μα ποιός θα' ρθει να κρατήσει την ορμή μιας μπόρας που πέφτει;
Ποιος θα μετρήσει μια-μια τις σταγόνες πριν σβήσουν στο χώμα;
Πριν γίνουν ένα με τη λάσπη σαν τις φωνές των ποιητών;
Επαίτες μιας άλλης ζωής της Στιγμής λιποτάχτες
Ζητούνε μια ώρα απρόσιτη τα σάπια τους όνειρα.
Γιατί η σιωπή μας είναι ο δισταγμός για τη ζωή και το θάνατο.

Andrei Tarkovsky - Nostalgia



Ποιος πρόγονος ξυπνάει μέσα μου;
Δεν μπορώ να ζω ταυτόχρονα στο μυαλό και το σώμα μου.
Γι' αυτό δεν καταφέρνω να είμαι ένα ενιαίο πρόσωπο. Μπορώ να νιώθω άπειρα πράγματα ταυτοχρόνως. Το κακό σήμερα είναι ότι δεν υπάρχουν πια μεγάλοι διδάσκαλοι. Ο δρόμος της καρδιάς μας σκεπάστηκε από σκιά.

Πρέπει ν' ακούμε τις φωνές που μοιάζουν άχρηστες! Πρέπει στο μυαλό μας μέσα από αγωγούς υπονόμων, μέσα από σχολικούς τοίχους και οδικές αρτηρίες να εισχωρήσει ο βόμβος των εντόμων! Να γεμίσουμε τ' αυτιά μας και τα μάτια μας μ' όλα αυτά που συνιστούν την ύπαρξη ενός μεγάλου ονείρου!

Κάποιος να φωνάξει ότι θα χτίσουμε πυραμίδες κι αν δεν χτιστούν αρκεί να τροφοδοτούν την επιθυμία. Πρέπει να τεντώσουμε την ψυχή μας απ' άκρη σ' άκρη, σαν σεντόνι που διαστέλλεται στο άπειρο.

Αν θέλετε ο κόσμος να πάει μπροστά ας πιαστούμε απ' το χέρι ανάκατα "υγιείς" και "ασθενείς" μαζί. Εσείς οι "υγιείς", έχει νόημα για σας αυτή η "υγιής";
Τα μάτια της ανθρωπότητας είναι καρφωμένα στο χάος, όπου όλοι ορμάμε να γκρεμιστούμε.
Σε τι χρησιμεύει η ελευθερία εάν δεν τολμάτε να μας κοιτάξετε κατάματα;
Σε τι χρησιμεύει η ελευθερία εάν δεν τολμάτε να φάτε, να πιείτε και να κοιμηθείτε μαζί μας;
Οι λεγόμενοι "υγιείς" οδήγησαν τον κόσμο στο χείλος της καταστροφής.
΄Ανθρωπε άκου. Μέσα σου είναι το νερό και η φωτιά, η τέφρα και τα κόκαλα που αναδύονται από τη τέφρα.
Τέφρα και κόκαλα.
Πού βρίσκομαι αφού δεν ζω ούτε στην πραγματικότητα ούτε στη φαντασία μου.
Κλείνω νέα συμφωνία με τον κόσμο. Να βγαίνει ο ήλιος τη νύχτα και να χιονίζει τον αύγουστο!
Όλα τα μεγάλα τελειώνουν, μόνο τα μικρά διαρκούν. Η κοινωνία πρέπει να ενωθεί κι όχι να διασπάται.
Από τη φύση φαίνεται πόσο απλή είναι η ζωή και ότι χρειάζεται να επιστρέψουμε στο αρχικό σημείο απ' όπου εσείς πήρατε λάθος δρόμο.
ΝΑ επιστρέψουμε στις απαρχές της ζωής χωρίς να βρωμίσουμε το νερό.
Τι σόι κόσμος είναι αυτός που αφήνει ένα τρελό να σας φωνάζει:

"ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ"!
(ήταν ένα απόσπασμα από τη Νοσταλγία του Andrei Tarkovsky)




Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2010

ORFEU NEGRO

Πάρτε και μια ιδέα από το φιλμ μαζί με την καληνύχτα μου...

Orfeu Negro (Black Orpheus), Manha de carnaval

Θυμήθηκα μια καταπληκτική ταινία που είχα δει πολλά χρόνια πριν, σε μια κινηματογραφική λέσχη, και η ιστορία της βασίζεται στο μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης.
Στο μύθο του Ορφέα και της Ευριδίκης οι θεοί επιτρέπουν τελικά στον Ορφέα να πάρει την αγαπημένη του από τον Άδη. Μόνος όρος είναι, στο δρόμο της επιστροφής στον κόσμο των ζωντανών να μη γυρίσει να την κοιτάξει. Ο Ορφέας, ανίκανος να αντισταθεί, γυρίζει για να την δει και την χάνει για δεύτερη φορά.


Μια πτυχή του μύθου είναι αυτή της βασανιστικής επανάληψης της απώλειας:
Ο Ορφέας ουσιαστικά δεν είναι ερωτευτεμένος με την Ευρυδίκη, αλλά με το θάνατό της, με την απουσία της, την οποία επιδιώκει να βιώνει ξανά και ξανά.
Ο Ορφέας βρίσκει γαλήνη μόνο βιώνοντας το δεύτερο χαμό της Ευριδίκης.

Μια άλλη πτυχή του μύθου είναι η σημασία του βλέμματος στον έρωτα.

Η όραση είναι η πιο ερωτική αίσθηση, αφού η απαγόρευσή της επιβάλλεται ως το μόνο ισάξιο αντίτιμο της παράβασης του πιο αμετάκλητου κανόνα όλων: του θανάτου. Ο Ορφέας θα μπορούσε να αγγίξει την Ευριδική αν ήθελε, να την ακούσει, να τη μυρίσει, να την φιλήσει, αλλά δεν έπρεπε να απλώσει το βλέμμα του πάνω της. Και αυτό ήταν το μόνο που ήθελε να κάνει. Και ήθελε τόσο πολύ να το κάνει, που άφησε μια ολόκληρη ζωή μαζί με την Ευριδίκη για μια ματιά που διήρκεσε μια στιγμή. Το αντικείμενο του πόθου είναι το αντικείμενο που θέλουμε να ατενίζουμε, που εποφθαλμιούμε ακόμα κι όταν είναι δικό μας.

Στη συγκεκριμένη ταινία βρισκόμαστε  στο Rio de Janeiro.
Χρόνος 1950, καρναβάλι.
Ο Ορφέας παίζει το νέο του τραγούδι ενώ η Ευρυδίκη χορεύει....
 

ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ

Εν τω μέσω του καρναβαλιού είμαστε, αλλά δε βλέπω ιδιαίτερο κέφι.
Όμως ας μη μας ρίχνει αυτό τη διάθεση.
Η βραζιλιάνικη μουσική, που έτσι κι αλλιώς είναι στενά δεμένη με το καρναβάλι, είναι ό,τι πρέπει για να μας ανεβάσει και να μας κάνει να νιώσουμε ξανά, αυτούς τους υπέροχους ρυθμούς που κάνουν το κορμί να λικνίζεται από μόνο του.
Εύχομαι να διασκεδάσετε, να χορέψετε, να γελάσετε με την ψυχή σας και την καθαρή δευτέρα ο χαρταετός σας μαζί με τα όνειρά σας, να φθάσουν ψηλά, πολύ ψηλά, μέχρι τα σύννεφα.

Luis Sepulveda - ΤΟ ΛΥΧΝΑΡΙ ΤΟΥ ΑΛΑΝΤΙΝ

Η ζούγκλα των αισθημάτων
ΕΡΩΤΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ, ΒΑΘΙΕΣ , ΦΙΛΙΕΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΔΕΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΒΑΦΙΚΗ , ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ , ΔΙΑΠΕΡΝΟΥΝ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΩΝ , ΔΙΗΓΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ 60ΧΡΟΝΟΥ ΧΙΛΙΑΝΟΥ , ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΛΟΥΙΣ ΣΕΠΟΥΛΒΕΔΑ, του Μανώλη Πιμπλή από:
http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&enthDate=11072009

Η Παταγονία και το Αμβούργο. Η φιλία και ο έρωτας. Μοιραίες γυναίκες και γοητευτικοί, πολυμήχανοι, ηλικιωμένοι άντρες. Η πόλη και η ζούγκλα. Ο Αμαζόνιος και οι άγριες θάλασσες του Νότου και του Βορρά. Εμπόλεμες δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής και δυτικές δημοκρατίες- καταφύγια αντιστασιακών. Αλλά και η Αλεξάνδρεια του Καβάφη. Τέτοιοι είναι οι χώροι και τα τοπία του Λουίς Σεπούλβεδα, στο "Λυχνάρι του Αλαντίν".

Ο Χιλιανός συγγραφέας καταθέτει εδώ μια συλλογή διηγημάτων ευρηματική, γεμάτη χιούμορ, φαντασία, γνώση, όνειρο και ρομαντισμό. Έναν ρομαντισμό μοντέρνο, βέβαια, που προϋποθέτει ένα μείγμα τρέλας και ιδεολογίας καθαρά λατινοαμερικανικής. Το υπόστρωμα στο οποίο πατάνε τα όνειρα του Σεπούλβεδα είναι βασισμένο στο πνεύμα του ΄68: αποθέωση της- ανδρικής- φιλίας, κρασί, παθιασμένος έρωτας, ξεπέρασμα του φόβου της σύγκρουσης. Αλλά αυτό είναι μόνο το υπόστρωμα. Εκείνο που διώχνει τις υποψίες μιας ελευθεριάζουσας ρηχότητας και αναδεικνύει έναν συγγραφέα σημαντικό, είναι ότι το αίσθημα της κατακτημένης ελευθερίας- γιατί περί αυτού πρόκειται-, σήμα κατατεθέν μιας συγκεκριμένης, εξαιρετικά πολιτικοποιημένης γενιάς, μπορεί να το βαθύνει και να το διοχετεύσει σε μια πλούσια μεν, χαλιναγωγημένη δε φαντασία, να το μετουσιώσει δηλαδή σε κατασταλαγμένη εμπειρία, ιδίως δε σε κομψότητα.

Το θεματικό νήμα που συνδέει τα πολύ διαφορετικά διηγήματα της συλλογής είναι εν τέλει τα κρυφά σύνορα, κυριολεκτικά και μεταφορικά, και η οριακή προσπάθεια των ανθρώπων να συνυπάρξουν, να προσαρμοστούν ή να επιβιώσουν σε ακραίες συνθήκες. Σε ένα διήγημα, ένας γέρος σε κάποια απόμακρη περιοχή της Παταγονίας, όπου «κανείς δεν ρωτάει από πού έρχεται ο οδοιπόρος», γιατί «αυτό που ενδιαφέρει είναι ότι έφτασε», έχει βρει στην καλύβα που κατέλαβε για να μείνει τον θησαυρό παλιών γκρίνγκο ληστών. Και για να μπορέσει να πουλήσει τα χρυσά νομίσματα χωρίς να του τα αρπάξουν στον δρόμο, τα έδινε στον σκύλο του να τα τρώει για να τα αποβάλει αργότερα μέσω των εντέρων. Σε άλλο εντυπωσιακό διήγημα, χωρικοί εν καιρώ πολέμου προσπαθούν να επιστρέψουν στο χωριό τους στην καρδιά της ζούγκλας, από όπου έφυγαν κυνηγημένοι, χωρίς να ξέρουν αν αυτό πλέον ανήκει στο Περού ή στο Εκουαδόρ.

Σε άλλο, πολιτικο-ερωτικό διήγημα, ο αφηγητής διηγείται την ιστορία τού ρομαντικού έρωτά του με μια κοπέλα που πρωτοσυνάντησε στα δεκατέσσερά του χρόνια και την ξαναβρήκε ως φοιτητής, στη φλόγα του αγώνα που οδήγησε στην κυβέρνηση των χιλίων ημερών του Σαλβαδόρ Αλιέντε, πριν από τη δικτατορία του Πινοσέτ. Ο φοιτητής φυλακίστηκε, η κοπέλα που είχε ήδη εξαφανιστεί ξανά τον επισκέφθηκε στη φυλακή αλλά δεν ολοκλήρωσαν τον έρωτά τους παρά στα 39 τους χρόνια.
Αυτό που, εν τέλει, θαυμάζει κανείς στον Λουίς Σεπούλβεδα είναι ότι στις λίγες σελίδες ενός διηγήματος δημιουργεί έναν ολόκληρο κόσμο, για τον οποίο η πλειονότητα των συγγραφέων θα χρειαζόταν τη φόρμα του μυθιστορήματος.

«Τότε ο σκύλος ξυπνούσε, τεντωνόταν, κύρτωνε τη ράχη, κουλούριαζε τη λεπτή και μακριά ουρά του, κι έμπαινε στην καλύβα με κραυγές και γρυλίσματα ασυνήθιστης αγριότητας.

Έναν έναν ξυπνούσε τους γιους και τους γαμπρούς που κοιμόνταν αφού είχαν πιει άθλιο κρασί, τους ταρακουνούσε από τα πόδια, έσκιζε παντελόνια, κάπου κάπου διέκοπτε καμιά πράξη που θα κατέληγε να δώσει στον γέρο κι άλλα εγγόνια, κι έτσι, μέσα σε βρισιές, έβγαιναν έξω για να φέρουν τα τσιμπλιασμένα μάτια τους μπροστά στη γκρίζα φωτεινότητα της στέπας.
"Κωλόσκυλο!" τολμούσε να πει μέσα απ' τα δόντια του κάποιος συγγενής.»

Η Αλεξάνδρεια του Καβάφη, το καρναβάλι του Ρίο, το κρύο και βροχερό Αμβούργο, η Παταγονία, το Σαντιάγο της Χιλής τη δεκαετία του '60, συνθέτουν τη γεωγραφία τού Λυχναριού.

Μέσα σ’ αυτά τα δώδεκα διηγήματα -που το καθένα μοιάζει ένα μικρό μυθιστόρημα- ο Σεπούλβεδα δίνει πνοή σε αξέχαστους ήρωες της πρώτης νιότης, ήρωες μοναδικούς ή καθημερινούς που ζουν ή πέθαναν, θυμούνται ή αφηγούνται...
Ιστορίες ερωτικές που χάνονται μέσα στο χρόνο, πολλά υποσχόμενα ραντεβού που μένουν απραγματοποίητα, παμπάλαια ξενοδοχεία χαμένα στις εσχατιές του πλανήτη που προσελκύουν τους πιο παράξενους ταξιδιώτες, άνδρες που κουβαλούν στην πλάτη συναρπαστικές ζωές, παλιούς και ανομολόγητους έρωτες, ή κρύβουν μυστικές σχέσεις με ήμερα και άγρια ζώα... καθώς και μία συνάντηση με τους ήρωες του διάσημου μυθιστορήματος "Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης".
(Περιγραφή από το οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Μετάφραση : KYPIAKIΔHΣ AXIΛΛEAΣ
Εκδόσεις : OPERA