Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010

ΚΕΝΟ



Ανοίγω με δυσκολία τα μάτια μου. Γύρω μου, ένα ψυχρό λευκό φως. Νιώθω να κρυώνω πολύ και κάνω να τυλιχτώ με κάτι, οτιδήποτε, μα δεν έχω δύναμη να κουνήσω τα χέρια μου. Κλείνω τα μάτια.
Με όση ενέργεια έχω ξανανοίγω τα μάτια, κοιτάζω γύρω μου. Κανείς. Προσπαθώ να φωνάξω, μα δεν έχω φωνή. Πανικός με πλημμυρίζει. Πού βρίσκομαι? Γιατί το σώμα μου δεν αντιδρά, σε καμιά εντολή! Τι μου συμβαίνει. Κάποιος να με βοηθήσει! Να μου πει τι έχω πάθει! Ακούω θόρυβο, πόρτες ανοίγουν και κλείνουν. Δυο δυνατά χέρια με σηκώνουν αγκαλιά και με ακουμπάνε κάπου. Σ' ένα κρεβάτι? όχι, σε κάτι που κινείται, κάπου με πάνε, κρυώνω. Με σκεπάζουν, αχ πόσο γλυκειά μου φαίνεται αυτή η ζέστη. Κι άλλες πόρτες ανοίγουν και κλείνουν. Δε μπορώ πια να ανοίξω τα μάτια, νυστάζω τόσο πολύ.
Κενό.
Έχω χάσει το χρόνο. Κι άλλη προσπάθεια να σηκώσω τα βλέφαρά μου. Σκοτάδι. Είμαι μόνη σ' ένα δωμάτιο, άγνωστο. Χωρίς να μπορώ να κουνηθώ. Μόνο τα μάτια υπακούνε στις εντολές μου, κάνω να γυρίσω το κεφάλι, να δω όλο το χώρο. Αδύνατον! Να μιλήσω, να φωνάξω, να ζητήσω βοήθεια... Πανικός, με πιάνει πανικός.
Κενό.
Διαδοχή τρομακτικών συναισθημάτων. Νιώθω το αίμα να φεύγει απ' το σώμα μου, έχω μια απαίσια γεύση κι αυτό το ψυχρό φως με τρομάζει ακόμα πιο πολύ.
Σωληνάκια και μηχανήματα διατρέχουν το σώμα μου.
Πάλι φωνές, πλησιάζουν, να φωνάξω! Τίποτα. Η φωνή δεν βγαίνει. Οι φωνές είναι δίπλα μου. Ποιοί είναι όλοι αυτοί, τι θέλουν από μένα, πού βρίσκομαι!
Κενό.
Βυθίζομαι, δεν έχω όνειρα, μόνο την αίσθηση οτι βουλιάζω, σ' ένα βρεγμένο σφουγγάρι, κόκκινο. Βουλιάζω κι άλλο, δε μπορώ να θυμηθώ τίποτα. Οι σκέψεις πετάνε ασυνάρτητα, άτακτα παντού. Με τρομοκρατεί αυτή η αταξία, με πανικοβάλλει αυτή η απουσία μνήμης. Και οι φωνές. Πάλι φωνές, πάλι πόρτες, ανοίγουν, κλείνουν.
Κενό.
Σα να πέρασε πολύς καιρός. Ακούω μια φωνή. Γνωστή, άγνωστη? δεν ξέρω. Θέλω να μιλήσω, να ρωτήσω, να ξεδιαλύνω τι μου συμβαίνει. Να μάθω.
Τώρα μια τρυφερή γυναικεία φωνή φτάνει στ' αυτιά μου, την ακούω καθαρά να λέει "κοριτσάκι μου, μίλησέ μου!" από πού έρχεται αυτή η φωνή! Τρομάζω, μοιάζει, μοιάζει πολύ. Είναι η φωνή της...
μα δε μπορεί! Μήπως έχω πεθάνει? μήπως ονειρεύομαι ? Νιώθω αδύναμη, θέλω να κοιμηθώ για πάντα.
Κενό.

Τις μέρες διαδέχονται οι νύχτες, δεν ξέρω πόσες, πολλές.
Μα πού είναι όλοι. Θέλω να φωνάξω, να ουρλιάξω ΒΟΗΘΕΙΑ....
Τα δυνατά χέρια, πάλι αυτά, τα βλέπω. Σηκώνουν τα πόδια μου. Τα βλέπω, βλέπω τα πόδια μου να κινούνται μα δε τα νιώθω. Τα πόδια μου, είναι νεκρά.
Μια γυναίκα, φοράει άσπρα ρούχα, έρχεται κάθε πρωί και κάθε βράδυ. Σήμερα μου χάιδεψε τα μαλλιά. Με περιποιείται δίχως να μιλά. Με πλένει, με σκεπάζει μα δε μου μιλά!
Κάποιες στιγμές νιώθω σα να βγαίνω απ' το σώμα μου κι έτσι στα κλεφτά, ρίχνω μια ματιά, σε μένα. Έχω αδυνατίσει πολύ.
Ο χρόνος δεν έχει πια καμιά σημασία, δεν έχει μέτρο γιατί δε μπορώ να τον μετρήσω. Κι εγώ εκεί αφημένη στο έλεος της άγνοιάς μου να περιμένω. Τι? δεν ξέρω. Μια απάντηση, πρέπει να μάθω. Προσπαθώ να σηκώσω το κεφάλι μου. Αδύνατον.
Κενό.
Σήμερα είναι αλλιώς. Νιώθω πιο δυνατή, κουνάω τα δάχτυλα των χεριών. Κάνω δειλές προσπάθειες να σηκώσω το κεφάλι. Κάπως τα καταφέρνω, δίπλα μου μηχανήματα πολλά. Να μετράνε τους χτύπους, την αναπνοή, τη ζωή μου, δευτερόλεπτο το δευτερόλεπτο.
Η γυναίκα με τα άσπρα ρούχα είναι εδώ. Την κοιτάζω στα μάτια για πρώτη φορά, ύστερα από...πόσο καιρό? Κι αυτή για πρώτη φορά μου μιλάει, ακούω τον ήχο της φωνής της. Δε μπορώ να διακρίνω τι λέει. Κι άλλοι άνθρωποι με άσπρα ρούχα έρχονται από πάνω μου. Ένας απ' αυτούς πλησιάζει κοντά και μου ψιθυρίζει "είσαι πολύ καλύτερα". Δε μπορώ να καταλάβω το νόημα των λέξεων.
Το φως, έσβησε. Το ενοχλητικό λευκό φως δεν υπάρχει πια. Σηκώνομαι σαν υπνοβάτης, περπατάω, κινούμαι, μπορώ!!
Κάνω μια βόλτα στο δωμάτιο. Είναι ένα δωμάτιο, με παράθυρο. Είναι μέρα, βλέπω τον ήλιο να τρυπώνει, νιώθω τις αχτίνες του να με ζεσταίνουν. Γυρνάω το βλέμμα στο κρεβάτι. Και με βλέπω εκεί. Να κοιμάμαι αθόρυβα, σ' έναν βαθύ ύπνο δίχως όνειρα. Με βλέπω. Απλώνω το χέρι μου να με αγγίξω μα...εξαφανίζομαι.
Κενό.
Δε θα μιλήσω ποτέ γι' αυτό.
Σήμερα που γράφω αυτές τις λέξεις όλα μου τα μέλη με υπακούνε, με ακούνε προσεκτικά. Ο φόβος έχει διαλυθεί, σύννεφο που το παρέσυρε ο αγέρας. Ίσως να ήταν μόνο ένα παιχνίδι της φαντασίας ίσως πάλι και όχι. Το σημάδι που υπάρχει στο στήθος μου με περιγελά. Με αφήνει να πιστέψω πως η φαντασία δεν ήταν εκεί όταν έχασα το χρόνο.
Κενό.

Silena 6/12/2010