Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ



"Πάνω απ’ όλα η ψυχή", φώναζες δυνατά

"Πάνω απ’ όλα η ελπίδα", διατυμπάνιζες κουνώντας νευρικά τα χέρια σου

Κι εγώ ανάμεσα στο πλήθος ν’ ακούω τις ιαχές τα χειροκροτήματα και να απορώ πόσο πολύ έχει ο άνθρωπος την ανάγκη ν’ακούσει με λέξεις τις ψευδαισθήσεις του!
Πολλές φορές ήρθα κι εγώ στις περίφημες διαλέξεις σου περί ψυχής, πολλές φορές άκουσα τις επαναλήψεις της απελπισμένης σου προσπάθειας για επιβεβαίωση.
Όμως, κουράστηκα πια, να ακούω από χείλη στεγνά, την ελπίδα να πουλιέται τόσο φτηνά! Κουράστηκα πια να σ' ακούω να μιλάς για τα αδιέξοδα του νου και για την δυνατότητα του ανθρώπου, όταν εσύ ο ίδιος είχες πετάξει από πολύ καιρό τη ζωή σου στα σκουπίδια.
Βαρέθηκα τις ψεύτικες «πολύτιμες» συμβουλές για κάθε περίπτωση!
Βαρέθηκα το σκοτάδι σου, βαρέθηκα το θάνατο.

Θα προτιμήσω τη ζωή, το φως, τον αέρα. Θα προτιμήσω την αέναη κίνηση της θάλασσας αντί της στατικότητας και της επανάληψης των ίδιων κενών εκφράσεων. Πομπώδης ήσουν πάντα, πεινασμένος για το χειροκρότημα ενός τσούρμου ανίδεων που θέλουν να παραδοθούν άνευ όρων στη νύχτα που εφηύρες για να μοιάζεις πιο συγκλονιστικός, μυστικιστικός, άρρητος!

Όλες αυτές τις σκέψεις μου’ φερε η βροχή που με ανακούφιση δεχόμουν πάνω στο πρόσωπό μου. Την άφηνα να ποτίσει το βαθύ λαβύρινθο του νου και να ξεπλύνει την αλμύρα από τα δάκρυα.
Δε θέλω πια δάκρυα, σου το’ πα?
Θέλω χαμόγελο στα χείλη, αληθινό χαμόγελο. Θέλω φως στο μυαλό μου, θέλω ήλιο, ζεστασιά. Θέλω ελπίδα στο βλέμμα μου, θέλω ζωή. Όχι θάνατο. Μια αγκαλιά τρυφερή, μα πάνω απ’ όλα αληθινή.
Μου μοιάζεις με κρεμασμένο που αφού κρεμάστηκε εκλιπαρεί την παρουσία του σωτήρα που θα κόψει το σκοινί.
Η ζωή όσο σκληρή και αποτρόπαια κι αν φαντάζει πολλές φορές, είναι φωτεινή. Δε μπορεί να τη μεταδώσει τη ζωή ο κρεμασμένος που έκανε πράξη την απελπισία. Που έκανε κήρυγμα το τέλος, που βούτηξε μέσα στο αίμα της απόγνωσης και προσπαθεί τώρα να αποδράσει μέσω των λόγων του, των πυρωμένων…

Ναι, είμαι θυμωμένη με τα ψεύδη ανθρώπων που δεν ονειρεύτηκαν ποτέ κι όμως συνεχίζουν να σμιλεύουν όνειρα πάνω στα πτώματα των αδαών που πίστεψαν τα λόγια τα ωραία πλην όμως θεωρητικά!

Ναι, υπάρχουν τόσα και τόσα που με θυμώνουν όταν ο όχλος ζητωκραυγάζει τον πόνο, τη μιζέρια, την εγκατάλειψη, τη δυστυχία. Δε μπορεί να ζητωκραυγάζεις τη δυστυχία γιατί αυτό ένα πράγμα μπορεί να σημαίνει. Το Τέλος!

Γι’ αυτό περπατάω τόσες ώρες στη θάλασσα. Γιατί κρύβει μέσα της ζωή. Κινείται συνεχώς, δε μένει ποτέ στατική, δεν επιτρέπει ποτέ στο όνειρο ν’ αναπαυθεί, γιατί τα όνειρα δεν ξεκουράζονται. Έχουν έργο μπροστά τους. Έχουν δουλειά, να δημιουργούν όνειρα, να καθαρίζουν τη σκέψη, να δίνουν την ελπίδα που κάποιοι σαν εσένα, που μόνο για θάνατο μιλούν, στέρησαν από τους ανθρώπους. Μείνε εκεί να απολαμβάνεις το χειροκρότημα του όχλου των αδαών που έκαναν το θάνατο όνειρο!

Προτιμώ την τύφλωση. Σε βοηθάει να στρέφεσαι προς τα ενδότερα, να ξεδιαλύνεις τα ψεύτικα λόγια από τις αλήθειες. Σε βοηθάει να χορεύεις καλύτερα, αυτό το βαλς των...ματιών με το καθαρό βλέμμα.
Προτιμώ τους ήχους που με παρασέρνουν στα ταξίδια τους χωρίς να ματώνουν τη συνείδηση, τα χέρια, τα κορμιά.
Προτιμώ τη γαλήνη, την αρμονία την ομορφιά από το παντοτινό σου σκοτάδι.

Silena 10/11/2010