Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

HERBERTO PADILLA

Η ΥΠΟΣΧΕΣΗ
Εδώ και χρόνια σου είχα υποσχεθεί πολλά
ερωτικά ποιήματα και – όπως βλέπεις – δεν μπορούσα να τα γράψω.
Βρισκόσουν δίπλα μου
κι είναι αδύνατον να γράφεις γι’ αυτά που έχεις.
Αυτό που έχεις είναι πάντα ποίηση.
Άρχισαν όμως να μας ενώνουν
οριστικά γεγονότα: ζήσαμε την ίδια μοναξιά
σε ξεχωριστά δωμάτια
– χωρίς νέα ο ένας του άλλου –
προσπαθώντας – ο καθένας στη γωνιά του – να θυμηθούμε
πώς ήταν οι μορφασμοί από τα πρόσωπά μας
που άξαφνα συναντούν εκείνα
που θεωρούσαμε χαμένα, σβησμένα,
από τα πρώτα χρόνια.
Εγώ θυμόμουν τα χτυπήματα στην πόρτα
και την αναστατωμένη σου φωνή
κι εσύ τα ουδέτερά μου μάτια
ακόμα κοιμισμένα.
Για πολλά χρόνια με ρωτούσες
τι πράγμα είναι η Ιστορία.
Εγώ τα μπέρδευα, σου ‘δινα αόριστες εξηγήσεις.
Ποτέ δεν τελείωσα να σου δώσω ένα συντριπτικό παράδειγμα.

Heberto PadillaΑπό τη συλλογή “El hombre junto al mar, Βαρκελώνη, 1981
Μτφ: Γιώργος Ρούβαλης