Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

ΑΦΟΡΙΣΜΟΙ Schopenhauer

Arthur Schopenhauer

95

Όλοι μας βέβαια, όπως έλεγε ο Σίλλερ, έχουμε γεννηθεί στην Αρκαδία, δηλαδή βγαίνουμε στον κόσμο γεμάτοι αξιώσεις για ευτυχία και απόλαυση, κι ελπίζουμε ανοήτως ότι θα τις πραγματοποιήσουμε. Ωστόσο έρχεται, κατά κανόνα πολύ γρήγορα, η τύχη, μας αρπάζει χωρίς ιδιαίτερη ευγένεια από τον λαιμό και μας δίνει να καταλάβουμε ότι τίποτα δεν είναι δικό μας αλλά όλα δικά της, αφού έχει αδιαμφισβήτητα δικαιώματα όχι μόνο στην περιουσία και στα κτήματά μας, στη γυναίκα και στο παιδί μας αλλά ακόμη και στο χέρι και στο πόδι, στο μάτι και στο αυτί, ακόμη και στη μύτη μας καταμεσής του προσώπου...

21
Γενικά, θα έλεγε κανείς, ότι τα πρώτα σαράντα χρόνια της ζωής μας απαρτίζουν το κείμενο, τα επόμενα τριάντα το σχόλιο σε αυτό - σχόλιο που μόνον αυτό μας επιτρέπει να κατανοήσουμε σωστά το αληθινό νόημα και την αλληλουχία του κειμένου, κι ακόμη το ηθικό δίδαγμα και τα άλλα λεπτά σημεία του.

22
Όσο είμαστε νέοι νομίζουμε ότι τα γεγονότα και τα πρόσωπα, που θα αποβούν σημαντικά στη ζωή μας και θα επηρεάσουν την πορεία της, θα εμφανιστούν με ταμπούρλα και τρομπέτες. Στα γηρατειά ωστόσο, ανατρέχοντας προς τα πίσω, διαπιστώνουμε ότι όλα τους τρύπωσαν εντελώς αθόρυβα από την πίσω πόρτα και σχεδόν απαρατήρητα.

123
Είτε μουσική είναι ή φιλοσοφία, είτε ζωγραφική ή ποίηση - ένα έργο της μεγαλοφυίας δεν είναι κάτι προς χρήση. Ο χαρακτήρας του ανώφελου σημαδεύει τα έργα της μεγαλοφυίας: Είναι ο δικός τους τίτλος ευγενείας. Όλα τα υπόλοιπα ανθρώπινα έργα υπάρχουν για να διατηρούν ή να διευκολύνουν την ύπαρξή μας, όχι όμως κι αυτά για τα οποία μιλάμε εδώ. Αυτά είναι τα μόνα που υπάρχουν για χάρη του ίδιου του εαυτού τους, και με την έννοια αυτή πρέπει να τα θεωρήσουμε ως τον ανθό της ύπαρξης ή ως το καθαρό απόσταγμά της. Γι' αυτό κι ανασκιρτάει η καρδιά μας όταν τα απολαμβάνουμε: Με αυτά βγαίνουμε από τη βαρειά γήινη ατμόσφαιρα της ανάγκης.


97
Καμιά φορά πιστεύουμε ότι νοσταλγούμε έναν μακρινό τόπο, ενώ στην πραγματικότητα νοσταλγούμε μόνον τον χρόνο που ζήσαμε εκεί, τότε που ήμασταν πιο νέοι και πιο φρέσκοι. Έτσι λοιπόν μας ξεγελάει ο χρόνος: φορώντας τη μάσκα του χώρου. Αν ταξιδέψουμε ως εκεί, θα συνειδητοποιήσουμε την πλάνη μας.
 
Οι αφορισμοί είναι από τις εκδόσεις Στιγμή σε μετάφραση Ν. Μ. Σκουτερόπουλου και Κλάους Μπέτσεν.

http://alexis-chryssanthie.blogspot.com/