Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010

LIEBESLIED - Rainer Maria Rilke

 

Wie soll ich meine Seele halten, daß
sie nicht an deine rührt? Wie soll ich sie
hinheben über dich zu andern Dingen?
Ach gerne möcht ich sie bei irgendwas
Verlorenem im Dunkel unterbringen
an einer fremden stillen Stelle, die
nicht weiterschwingt,wenn deineTiefen schwingen.
Doch alles, was uns anrührt, dich und mich,
nimmt uns zusammen wie ein Bogenstrich,
der aus zwei Saiten eine Stimme zieht.
Auf welches Instrument sind wir gespannt?
Und welcher Spieler hat uns in der Hand?
O süßes Lied.

How can I keep my soul in me, so that
it doesn't touch your soul? How can I raise
it high enough, past you, to other things?
I would like to shelter it, among remote
lost objects, in some dark and silent place
that doesn't resonate when your depths resound.
Yet everything that touches us, me and you,
takes us together like a violin's bow,
which draws one voice out of two separate strings.
Upon what instrument are we two spanned?
And what musician holds us in his hand?
Oh sweetest song...

(η μετάφραση από τα γερμανικά στα αγγλικά είναι δική μου γι' αυτό θα δείξετε κάποια επιείκεια!)

και θα συνεχίσω με ένα κείμενο που θεωρώ πως πρέπει να διαβάσετε και είναι ένα απόσπασμα από επιστολές του Ρίλκε, από το βιβλίο "Ο οδηγός του ποιητή για τη ζωή / Η σοφία του Ρίλκε" σε ανθολόγηση του Ulrich Baer και μετάφραση της Αλεξάνδρας Νικολακοπούλου
 
Όσο πιο ανθρώπινοι γινόμαστε, τόσο περισσότερο διαφέρουμε. Θαρρείς και οι ανθρώπινες υπάρξεις ξαφνικά πολλαπλασιάζονται χιλιάδες φορές. Ένα συλλογικό όνομα, που παλαιότερα κάλυπτε χιλιάδες, πολύ σύντομα δεν θα αρκεί ούτε για δέκα ανθρώπους και θα υποχρεωθούμε σε εντελώς ξεχωριστή αντιμετώπιση του καθενός. Σκεφτείτε: Αν κάποτε αντί για λαούς, έθνη, οικογένειες και κοινωνίες έχουμε ανθρώπους; Αν δεν μπορούμε πλέον να ομαδοποιήσουμε ούτε τρεις κάτω από ένα όνομα! Δεν θα υποχρεωθεί τότε ο κόσμος να διευρυνθεί;

το διάβασα στο: http://sobaresapopseis.blogspot.com/2010/08/blog-post_18.html