Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2010

ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ

Πόσο ρισκάρουμε αλήθεια να "εκτεθούμε"? να δείξουμε τί νιώθουμε, να αφεθούμε να αποκαλύψουμε το πόσο ευάλωτοι είμαστε?
Σας παραθέτω ένα απόσπασμα από το καταπληκτικό βιβλίο του Aldo Carotenuto
"ΕΡΩΣ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ" εκδ. ίταμος

Το θάρρος ή ο φόβος να ανοίξω την καρδιά μου εκφράζουν το θάρρος ή το φόβο να γνωρίσω περισσότερο τον εαυτό μου. Το να ομολογήσω την αγάπη που νιώθω σημαίνει ότι η επιθυμία μου γίνεται πραγματικότητα και κάθε δήλωση - που μετά συνοψίζεται στις λέξεις "σ' αγαπώ" - γίνεται επαναλαμβανόμεη επιβεβαίωση που δεν αφορά μόνο στην έναρξη αλλά και στη συνέχιση της σχέσης. Κάθε στιγμή συνύπαρξης είναι μια αλληλοεπιβεβαίωση. Βρισκόμαστε επομένως μπροστά σε μια συνεχή εκδήλωση της αγάπης, αλλά και σε μια συνεχή απαίτηση για αγάπη. Μέσα στην κυκλικότητα της ερωτικής σχέσης, οι φαντασιώσεις μου ενσαρκώνονται στον άνθρωπο που αγαπώ. Έχω καταφέρει να ξυπνήσω έναν κόσμο άγνωστο και σε κείνον και σε μένα, που έγινε ο χώρος όπου διαρκώς αποκαλύπτουμε τους εαυτούς μας. Και φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως υπάρχει και η αναγνώριση, η ανταμοιβή. Όταν ο ερωτευμένος είναι έτοιμος να φανερώσει τα αισθήματά του, αναγνωρίζει σιωπηρά ότι ο εσωτερικός του κόσμος που ενσαρκώθηκε στο πρόσωπο του άλλου, οι φαντασιώσεις και οι προσδοκίες του είναι μοναδικές γι' αυτόν κι ότι για να τις ζωντανέψει χρειάζεται την αποδοχή του. Να για ποιό λόγο εκτίθεται, να γιατί φανερώνει τον εύθραυστο κόσμο των συναισθημάτων σε κάποιον που μπορεί και να αρνηθεί την πραγμάτωσή του. Αξίζει όμως τον κόπο. Ο Σταντάλ λέει: "Στα σαράντα μου έμελλε να μετανιώσω που πέρασα την ηλικία του έρωτα χωρίς ούτε ένα μεγάλο πάθος. Έμελλε να νιώσω πίκρα και απογοήτευση που τόσο αργά ανακάλυψα ότι άφησα να περάσει η ζωή χωρίς να τη ζήσω".