Πέμπτη, 3 Ιουνίου 2010

Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ

Henry Miller
...........................
αν είναι αλήθεια, όπως το είπε ο Λωτρεαμόν, πως "η ποίηση πρέπει να γίνεται απ΄όλους", τότε οφείλουμε ν' ανακαλύψουμε μια καινούργια γλώσσα, που χάρη σ' αυτήν οι καρδιές θα συνεννοούνται δίχως μεσολαβητές. Η έλξη για το διπλανό μας πρέπει να 'ναι τόσο ξαφνική και άμεση, όσο εκείνη που δοκιμάζει για το θεό ο άνθρωπος που του αφιερώνεται.
Ο σημερινός ποιητής είναι υποχρεωμένος ν' αρνηθεί το ταλέντο του γιατί φανέρωσε ήδη την απελπισία του , γιατί αναγνώρισε ήδη την αδυναμία του για διάλογο. Το να είσαι ποιητής ήταν άλλοτε η ύψιστη κλίση, σήμερα είναι η πιο τιποτένια. Και αυτό, όχι γιατί ο κόσμος δεν είναι πια ευαίσθητος στο λόγο του ποιητή, αλλά γιατί ο ίδιος ο ποιητής δεν πιστεύει πια στη θεία αποστολή του. Τραγούδησε παράφωνα πάνω από μισό αιώνα. Τελικά κοπήκανε οι γέφυρες της επικοινωνίας μαζί του. Ο κρότος απ' την έκρηξη της βόμβας σημαίνει ακόμα κάτι για μας, αλλά οι περιπλανήσεις του ποιητή μας φαίνονται ακατανόητες.
.............................
Η ελευθερία είναι δεμένη με τη διαφοροποίηση. Εδώ η σωτηρία έγκειται μονάχα στο να προφυλάξουμε την ιδιαίτερη ταυτότητά μας μέσα σ' ένα κόσμο που τείνει να κάνει ομοιόμορφους τους πάντες και τον καθένα. Αυτό το πράγμα είναι η ρίζα του φόβου. Ο Ρεμπώ επέμενε στο γεγονός πως ήθελε την ελευθερία μέσα στη σωτηρία. Αλλά δε μπορούμε να έχουμε σωτηρία παρά με το να παραιτηθούμε απ' αυτή τη χιμαιρική ανεξαρτησία. Η ελευθερία που ζητούσε δεν ήταν παρά άδεια για το εγώ του, να επαληθευτεί χωρίς όρια. Δεν είναι η ελευθερία. Κάτω από την εξουσία αυτής της ψευδαίσθησης, μπορούμε, αν ζήσουμε αρκετά, να προκαλέσουμε την αντανάκλαση του εγώ μας κι όμως να νιώθουμε παραπονεμένοι, επαναστατημένοι. Είναι ένα είδος ελευθερίας που μας δίνει το δικαίωμα της άρνησης, και, αν είναι απαραίτητο του σχίσματος.
...........................
ένα εκπληκτικό βιβλίο του Henry Miller "ο καιρός των δολοφόνων" που διάβασα πρόσφατα

όπως έγραψαν και οι μεταφραστές του, Α. Φωστιέρης και Θ. Νιάρχος

"Καιρός των δολοφόνων είναι ίσως ένα άλλο όνομα της "Εποχής στην Κόλαση". Αυτός ο Καιρός, αυτή η Εποχή, είναι βέβαια ολόκληρη η ανθρώπινη ιστορία - κι ακόμα ένα μεγάλο κομμάτι μέλλοντος, όσο μπορούμε να το συλλάβουμε και να το προβιώσουμε από τώρα. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει θύτης και θύμα, ο δολοφόνος είναι η πίσω όψη του θύματος, καθώς αυτός που αιμορραγεί ως το θάνατο είναι ο άνθρωπος στην ολότητά του, και η προδοσία έχει συντελεστεί εκ των έσω. Ο ποιητής, ο καλλιτέχνης - που εδώ παίρνει την αντιπροσωπευτική μορφή του Ρεμπώ - είναι ο κολασμένος που, μ' όλη τη γνώση της τελικής ήττας, σαλπίζει γενικό προσκλητήριο για μια συντονισμένη επίθεση ενάντια στο πνεύμα του αληθινά κακού. Μοναδικό του αμάρτημα είναι ακριβώς το ότι τόλμησε να συνειδητοποιήσει την ύπαρξη της Κόλασης. Καταδίκη του είναι να μείνει εκεί, σ' ένα κόσμο τερατικό, με τα οράματα μιας ανύπαρχτης και ακατόρθωτης ζωής να τον τριβελίζουν αλύπητα. Η ποίηση, από τη στιγμή που θα επιχειρήσει να το σκάσει από τα κελιά της φαντασίας και να σαρκωθεί σε καθημερινή πράξη, περνάει στην παρανομία. Κανένας μηχανισμός δεν την ανέχεται, καμιά κοινωνική ομάδα δεν μπαίνει στο πλευρό της. Οι έρημοι του Χαρράρ, όπου αυτοεξορίστηκε ο Ρεμπώ, εικονογραφούν χαρακτηριστικά τη μόνωση που περιμένει όποιον θελήσει να ζ ή σ ε ι την ποίηση στην ουσία της, πέρα από λεκτικές ακροβασίες και διανοητικές κατασκευές."