Τρίτη, 1 Ιουνίου 2010

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΑΛΙΩΤΗΣ

       Η Μνηστή της Κορίνθου


Θλιμμένη να σε βρίσκει αυτό το ποίημα
μέσα στη νύχτα δάκρυα να σου πάρει.
Ένα παιδί στην όχθη το φεγγάρι
κι είναι η καρδιά του πια της θλίψης κτήμα.

Στην Κόρινθο εκεί που ασπρίζει ο τοίχος
γινόμαστε σκιές μες στο φιλί τους
χέρια που σκίζουν ρούχα στην ορμή τους
χείλη που σκάζουνε σε δέρμα ο ήχος. . .

Απ’ το φιλί κρατιέσαι κι αποκάτου
περνά όλου του πόνου η θητεία
στον έρωτα που είπαν μαθητεία
απ’ το κορμί στο χώρο του αοράτου. . .

Πάρε το ποίημα αντίδωρο ενός κόσμου
που πολικός είσαι κι αστερισμός μου