Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

PAUL VERLAINE

(1844-1896)
Chanson d'automne
Les sanglots longs
Des violons
De l'automne
Blessent mon coeur
D'une langueur
Monotone.

Tout suffocant
Et blême, quand
Sonne l'heure,
Je me souviens
Des jours anciens
Et je pleure

Et je m'en vais
Au vent mauvais
Qui m'emporte
Deçà, delà,
Pareil à la
Feuille morte

Τραγούδι του φθινοπώρου

Οι μακρόσυρτοι λυγμοί
των βιολών του φθινοπώρου
πληγώνουν την καρδιά μου
με μια χαύνωση μονότονη

Ασφυκτιώ ολόκληρος
χλωμιάζω, όταν
η ώρα σημάνει,
αναπολώ
τις παλιές μέρες
και κλαίω
 
Άνεμος κακός
μαζί του με παίρνει
στο πουθενά
με παρασέρνει εδώ κι εκεί
σαν πεθαμένο φύλλο

Θα δείξετε κατανόηση και επιείκεια για την απόπειρά μου να μεταφράσω αυτό το ποίημα!