Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

MARGUERITE YOURCENAR

Απόσπασμα από το βιβλίο της "Η σμίλη του χρόνου"

...τα γούνινα παλτά που εκτίθενται στις βιτρίνες των καταστημάτων φαίνονται να απέχουν πολύ από τη φώκια που θανατώνεται με χτύπημα ροπάλου πάνω στο παγόβουνο. Η καλλονή που φτιασιδώνεται αγνοεί ότι τα καλλυντικά της έχουν δοκιμαστεί πάνω σε σκοτωμένα ή τυφλά κουνέλια και ινδικά χοιρίδια.
Η ασυναισθησία και, κατά συνέπεια, η ήσυχη συνείδηση του αγοραστή είναι πλήρης, όπως πλήρης είναι και η αθωότητα εκείνων που, από άγνοια του αντικειμένου για το οποίο μιλούν και από έλλειψη φαντασίας, μπαίνουν στον κόπο να δικαιολογήσουν τα "γκουλάγκ" των διαφόρων ειδών ή εκθειάζουν τη χρήση της ατομικής βόμβας.

Ένας πολιτισμός που απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από την πραγματικότητα δημιουργεί ολοένα και περισσότερα θύματα, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου.

Δεν θα βασανίζεις τα ζώα ή τουλάχιστον θα περιορίζεις τον πόνο τους στο ελάχιστο δυνατόν. Έχουν τα δικαιώματά τους και την αξιοπρέπειά τους, όπως κι εσύ.
Μια τέτοια παραίνεση με την κρατούσα νοοτροπία είναι, αλίμονο, σχεδόν ανατρεπτική.
Ας είμαστε ανατρεπτικοί.
Ας εξεγερθούμε κατά της άγνοιας, της αδιαφορίας και της βαναυσότητας., που δρουν τόσο συχνά σε βάρος του ανθρώπου, επειδή πρώτα ασκήθηκαν πάνω σε ζώα.
Ας αναλογιστούμε, αφού όλα πρέπει να τα ανάγουμε σ΄ εμάς τους ίδιους, ότι θα υπήρχαν λιγότερα τυραννισμένα παιδιά, αν υπήρχαν λιγότερα βασανισμένα ζώα, λιγότερα σφραγισμένα βαγόνια που οδηγούν στο θάνατο τα θύματα κάθε λογής δικτατορικών καθεστώτων, αν δεν είχαμε εξοικειωθεί με τις σκευοφόρους όπου ζώα ατάϊστα και απότιστα ψυχορραγούν καθ΄ οδόν προς το σφαγείο, λιγότερο ανθρώπινο θήραμα που ξεπαστρεύεται μ΄ έναν πυροβολισμό, αν η τέρψη και η έξη του φόνου δεν ήταν το χαρακτηριστικό γνώρισμα των κυνηγών.
Και στο ταπεινό μέτρο του δυνατού, ας αλλάξουμε, που πάει να πει ας βελτιώσουμε αν γίνεται, τη ζωή.