Τετάρτη, 28 Απριλίου 2010

Ο ΓΛΑΡΟΣ - Anton Tšehov

ΤΡΙΓΚΟΡΙΝ: Μόλις έχω τελειώσει ένα μυθιστόρημα, δεν ξέρω γιατί, πρέπει ν΄αρχίσω αμέσως να γράφω ένα άλλο. Ύστερα ένα τρίτο, κι ύστερα ένα τέταρτο. Γράφω αδιάκοπα χωρίς ανάσα! Τι λαμπρό και ωραίο βρίσκετε εδώ; Σας ρωτώ! Ω, είναι μια ζωή ελεεινή! Και τώρα, που βρίσκομαι δω, μαζί σας, είμαι ανήσυχος. Ούτε στιγμή δε φεύγει από το νου μου πως το ατέλειωτο μυθιστόρημά μου με περιμένει. Τυχαίνει να δω ένα σύννεφο που μοιάζει σαν ένα μεγάλο πιάνο. Σκέφτομαι αμέσως πως κάπου στο μυθιστόρημά μου πρέπει να βάλω ότι ένα σύννεφο που αρμένιζε στον ουρανό έμοιαζε σαν ένα μεγάλο πιάνο. Μυρίζει ηλιοτρόπιο!... Ευθύς το αποτυπώνω! "Άρωμα βαρύ... Μεθυστικό... Να μνημονευτεί στην περιγραφή καλοκαιρινής βραδιάς".  Πιάνω τον εαυτό μου, πιάνω εσάς, σε κάθε λέξη, σε κάθε φράση και βιάζομαι να γράψω αυτές τις λέξεις και τις φράσεις μέσα στο φιλολογικό μου θησαυροφυλάκιο - μπορεί να μου χρειαστούν. Όταν τελειώνω μια δουλειά, τρέχω στο θέατρο ή στο ψάρεμα, μήπως μπορέσω να ξεκουραστώ, μήπως μπορέσω να ξεχάσω, μα δε βαριέσαι! Κάποιο νέο θέμα θα στριφογυρίζει στο κεφάλι μου σαν μια βαριά σιδερένια μπάλα και θα με σέρνει πάλι στο γραφείο και θα πρέπει να βιαστώ να γράψω... να γράψω... Κι αυτό γίνεται πάντα, πάντα! Ο εαυτός μου ο ίδιος δε μ΄αφήνει σε ησυχία. Και νιώθω πως φθείρω τη ζωή μου και πως για να προσφέρω λίγο μέλι σε κάποιον μέσα στο σύμπαν σκορπίζω τη γύρη των καλύτερών μου λουλουδιών, ξεριζώνοντάς τα και τσαλαπατώντας τις ρίζες τους. Δε νομίζετε πως είμαι τρελός; Μήπως οι φίλοι μου και οι γνωστοί μου με μεταχειρίζονται σαν αν ήμουν στα συγκαλά μου; "Τι γράφετε; Τι θα μας δώσετε;" Η ίδια ερώτηση ξανά και ξανά, και μου φαίνεται πως των φίλων μου το ενδιαφέρον, οι έπαινοί τους, οι ενθουσιασμοί τους, είναι όλα μια απάτη.
.........
από το Γλάρο του Αντον Τσέχωφ

η αλήθεια στην πιο αυτούσια μορφή της χωρίς τίποτα φτιαχτό!