Παρασκευή, 26 Μαρτίου 2010

Το Κοντραμπάσο


....................................................
Όχι, δεν υπάρχουν άνθρωποι γεννημένοι για το κοντραμπάσο. Δεν υπάρχουν άνθρωποι που να νιώθουν φυσική κλίση γι' αυτό. Ο δρομος προς τα κει, περνάει από παρακαμπτήριους, συμπτώσεις και απογοητεύσεις. Σας λέω υπεύθυνα ότι από τους οχτώ κοντραμπασίστες που είμαστε τώρα στην Κρατική Ορχήστρα δεν υπάρχει έστω ένας που να μη δέχτηκε τα χτυπήματα της μοίρας και που να μην κουβαλάει ακόμα τα σημάδια στο πρόσωπό του. Η δική μου μοίρα αποτελεί τυπικό παράδειγμα της ζωής ενός κοντραμπασίστα: κυριαρχικός πατέρας, υπάλληλος κι αυτός, εντελώς άμουσος. Αδύνατη μητέρα, παίζει φλάουτο, τρελή και παλαβή με τη μουσική, εγώ είχα θεοποιήσει τη μητέρα, η μαμά αγαπάει τον μπαμπά, ο μπαμπάς αγαπάει τη μικρή μου αδερφή. Εμένα δεν μ' αγαπάει κανείς - υποκειμενικά ολ' αυτά. Από μίσος για τον πατέρα αποφασίζω να μη γίνω υπάλληλος αλλά καλλιτέχνης, για να εκδικηθώ όμως τη μητέρα μου διαλέγω το πιο μεγάλο, το πιο άβολο όργανο που δεν σου δίνει καμία απολύτως δυνατότητα να γίνεις σολίστας. Και για να ολοκληρώσω την εκδίκησή μου και να δώσω κι ένα τελευταίο χτύπημα στο μακαρίτη πια πατέρα μου γίνομαι τελικά υπάλληλος. Κοντραμπασίστας στην Κρατική Ορχήστρα, τρίτο αναλόγιο. Απ' αυτή τη θέση βγάζω καθημερινά στη μορφή του κοντραμπάσου (του πιο μεγάλου από τα θηλυκά όργανα, σχηματικά εννοώ) την ίδια μου τη μητέρα, κι αυτή η αιώνια συμβολική αιμομιξία είναι μια επαναλαμβανόμενη ηθική καταρράκωση, που διακρίνεται καθαρά στο πρόσωπο του καθενός από μάς. Αυτά είχα να σας πω για την ψυχαναλυτική ερμηνεία του οργάνου.
.............
Από Το Κοντραμπάσο του Πατρίκ Ζισκίντ