Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

Andrei Tarkovsky - Nostalgia



Ποιος πρόγονος ξυπνάει μέσα μου;
Δεν μπορώ να ζω ταυτόχρονα στο μυαλό και το σώμα μου.
Γι' αυτό δεν καταφέρνω να είμαι ένα ενιαίο πρόσωπο. Μπορώ να νιώθω άπειρα πράγματα ταυτοχρόνως. Το κακό σήμερα είναι ότι δεν υπάρχουν πια μεγάλοι διδάσκαλοι. Ο δρόμος της καρδιάς μας σκεπάστηκε από σκιά.

Πρέπει ν' ακούμε τις φωνές που μοιάζουν άχρηστες! Πρέπει στο μυαλό μας μέσα από αγωγούς υπονόμων, μέσα από σχολικούς τοίχους και οδικές αρτηρίες να εισχωρήσει ο βόμβος των εντόμων! Να γεμίσουμε τ' αυτιά μας και τα μάτια μας μ' όλα αυτά που συνιστούν την ύπαρξη ενός μεγάλου ονείρου!

Κάποιος να φωνάξει ότι θα χτίσουμε πυραμίδες κι αν δεν χτιστούν αρκεί να τροφοδοτούν την επιθυμία. Πρέπει να τεντώσουμε την ψυχή μας απ' άκρη σ' άκρη, σαν σεντόνι που διαστέλλεται στο άπειρο.

Αν θέλετε ο κόσμος να πάει μπροστά ας πιαστούμε απ' το χέρι ανάκατα "υγιείς" και "ασθενείς" μαζί. Εσείς οι "υγιείς", έχει νόημα για σας αυτή η "υγιής";
Τα μάτια της ανθρωπότητας είναι καρφωμένα στο χάος, όπου όλοι ορμάμε να γκρεμιστούμε.
Σε τι χρησιμεύει η ελευθερία εάν δεν τολμάτε να μας κοιτάξετε κατάματα;
Σε τι χρησιμεύει η ελευθερία εάν δεν τολμάτε να φάτε, να πιείτε και να κοιμηθείτε μαζί μας;
Οι λεγόμενοι "υγιείς" οδήγησαν τον κόσμο στο χείλος της καταστροφής.
΄Ανθρωπε άκου. Μέσα σου είναι το νερό και η φωτιά, η τέφρα και τα κόκαλα που αναδύονται από τη τέφρα.
Τέφρα και κόκαλα.
Πού βρίσκομαι αφού δεν ζω ούτε στην πραγματικότητα ούτε στη φαντασία μου.
Κλείνω νέα συμφωνία με τον κόσμο. Να βγαίνει ο ήλιος τη νύχτα και να χιονίζει τον αύγουστο!
Όλα τα μεγάλα τελειώνουν, μόνο τα μικρά διαρκούν. Η κοινωνία πρέπει να ενωθεί κι όχι να διασπάται.
Από τη φύση φαίνεται πόσο απλή είναι η ζωή και ότι χρειάζεται να επιστρέψουμε στο αρχικό σημείο απ' όπου εσείς πήρατε λάθος δρόμο.
ΝΑ επιστρέψουμε στις απαρχές της ζωής χωρίς να βρωμίσουμε το νερό.
Τι σόι κόσμος είναι αυτός που αφήνει ένα τρελό να σας φωνάζει:

"ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ"!
(ήταν ένα απόσπασμα από τη Νοσταλγία του Andrei Tarkovsky)