Δευτέρα, 18 Ιανουαρίου 2010

«Πεσσόα-ω» και Rua da bella vista

Σήμερα η διάθεσή μου ήταν πιο ανάλαφρη, εξ ου και η προηγούμενη ανάρτηση. Δεν είχα σκοπό να κάνω άλλη ανάρτηση αυτή τη στιγμή, αλλά την αφορμή μου την έδωσε ο φίλος iptamenos ollandos, με το σχόλιό του.
Άλλωστε ό,τι και να αναρτήσω για τον Πεσσόα θα'ναι λίγο. Είναι και one of my favourites όπως θα καταλάβατε!
Σας καληνυχτίζω λοιπόν με το: «Πεσσόα-ω»

Αυτό το ιδιότυπο «λεξικό» με το υπέροχο εξώφυλλο με τη διεισδυτική και αντιπροσωπευτική φωτογραφία του ποιητή και τα τόσο ταιριαστά με το ύφος του Πεσσόα χρώματα.

Στο «Ρ» υπάρχει μόνο ένα λήμμα: «Ρούα ντος ντοραδόρες». Ο δρόμος που έμενε και δούλευε (ως λογιστής) ο Πεσσόα.


Εκδότης: Εξάντας
Συγγραφέας: Pessoa, Fernando
Επιμελητής: Παπαδήμα, Μαρία
Ανθολόγος: Παπαδήμα, Μαρία

[...] Τα κείμενα που ανθολογούνται στο ανά χείρας βιβλίο, πεζά αλλά και ποιήματα, ποικίλλουν σε μέγεθος και μορφή και προέρχονται από το Βιβλίο της ανησυχίας του Μπερνάρντο Σοάρες, την Ποίηση του Αλβαρο ντε Κάμπος, τον Φύλακα των κοπαδιών και τα Ασύνδετα ποιήματα του Αλμπέρτο Καέιρο, το Μήνυμα, τις Μυθοπλασίες του διαλείμματος, την Ώρα του Διαβόλου, τον Φάουστ και τα Γράμματα στην Οφέλια του Φερνάντο Πεσσόα. Είτε πρόκειται για αυτοτελείς ενότητες που διαβάζονται ως μικρές ιστορίες, όπως τα λήμματα ηθική ή ήλιος, είτε για θραύσματα λόγου που συνιστούν προγραμματικές διακηρύξεις, όπως: Η ζωή είναι ο δισταγμός μεταξύ ενός θαυμαστικού και ενός ερωτηματικού. Εν τη αμφιβολία υπάρχει η τελεία, ή όταν ο ποιητής δηλώνει με τρόπο προκλητικό, επιτηδευμένο, μεγαλομανή: Με πονάει το κεφάλι μου και το σύμπαν, η καταγραφή μου είχε ως στόχο την αποτύπωση της σκέψης και της ευαισθησίας ενός από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του 20ού αιώνα. Αυτό που προέκυψε είναι ένα βασικό γλωσσάρι, ένα εύχρηστο λημματολόγιο, ένα εγχειρίδιο του πεσσοανικού γαλαξία που φιλοδοξεί να δώσει στον αναγνώστη τη σύνοψη ενός στοχασμού και την επιτομή μιας ποιητικής ιδιοσυγκρασίας.
Πιστεύω ότι ο Πεσσόα, που αφενός σχεδίαζε επιμελώς την έκδοση του έργου του και αφετέρου ανέβαλλε διαρκώς τη δημοσίευση του, θα ενέκρινε την έκδοση του ιδιότυπου αυτού λεξικού και οπωσδήποτε θα διασκέδαζε με την ιδέα του.
(από τον πρόλογο της Μαρίας Παπαδήμα)

Από εκεί φαντάζομαι προκύπτει και ο τίτλος: «Rua da bella vista» από το δίσκο του Θανάση Παπακωνσταντίνου «Αγρύπνια» του 2002.



Σωκράτης Μάλαμας
Μουσική/Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Rua da bella vista
Μια νύχτα καλοκαιρινή, υγρή στη Λισσαβόνα
ονειροπόλος ποιητής χαϊδεύει τη σιωπή•
Ο φόρος της διάνοιας πληρώνεται μ' αγρύπνια
αγρίμι είναι που κρύβεται σε σώμα λογιστή

Απ' τ' ανοιχτό παράθυρο κοιτά τους άδειους δρόμους
Τη μέρα ειν' ένα τίποτα. Το βράδυ ειν' εγώ
που κάθεται καρτερικά στην έρημη αποβάθρα
να πάρει την κλινάμαξα που πάει στην άβυσσο

Ανακαλεί τη θλίψη του, την αστραπή της γνώσης
για κάθε του παρόρμηση που άφησε κρυφή
κι απ' το βιβλίο του Ιώβ χειροκροτά τη φράση
Κουράστηκε η ψυχή μου απ' τη ζωή

Γλυκά θ' ανοίξει η κλειδαριά της πόρτας για το Σύμπαν
ο υπάλληλος Πεσόα θ' αφήσει τις σκιές
Και μένα, που ξαγρύπνησα, με πιάνει η ανησυχία
αν είναι οι αναμνήσεις μου ψεύτικες ή σωστές

Καληνύχτα...