Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2009

ΝΤΥΛΑΝ ΤΟΜΑΣ

Αρκεί να είμαστε τίποτα άλλο παρά άνθρωποι.
Φτάνει μόνο να ορίσουμε τη λέξη.... ΑΝΘΡΩΠΟΣ
Αυτή είναι και η ευχή μου για το 2010
Να θυμηθούμε... 

ΝΤΥΛΑΝ ΤΟΜΑΣ

"Χωρίς να είμαστε τίποτε άλλο παρά μόνο άνθρωποι"


Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι,
περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα
Φοβισμένοι, αφήνοντας τις λέξεις μας να είναι τρυφερές
Από φόβο μήπως ξυπνήσουμε τις κουρούνες,


Από φόβο μήπως έρθουμε
Αθόρυβα μέσα σ’ έναν κόσμο φτερών και κραυγών.

Αν ήμασταν παιδιά, ίσως να σκαρφαλώναμε,
Θα πιάναμε τις κουρούνες να κοιμούνται, και δεν θα σπάγαμε ούτε κλαράκι,
Και, μετά το μαλακό ανέβασμα,
Θα τινάζαμε τα κεφάλια μας πιο πάνω απ’ τα κλαριά
Για να θαυμάσουμε την τελειότητα των άστρων.

Πέρα απ’ τη σύγχυση, όπως συμβαίνει συνήθως,
Και τον θαυμασμό για όσα ο άνθρωπος γνωρίζει,
Πέρα απ’ το χάος θα ‘ρχόταν η μακαριότητα.
Αυτό, τότε, είναι ομορφιά, είπαμε,

Παιδιά που με θαυμασμό κοιτάζουν τ’ αστέρια,
Είναι ο σκοπός και το τέλος.

Χωρίς να είμαστε τίποτ’ άλλο παρά μόνο άνθρωποι, περπατήσαμε μέσ’ απ’ τα δέντρα.

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2009

ΑΛΙΕΙΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙΩΝ



Όπως όλες οι ανθρώπινες ιστορίες έτσι κι αυτή έχει μέσα της το καλό και το κακό, το άσπρο και το μαύρο, το χαρούμενο και το λυπητερό...και τίποτα ανάμεσα.
Κι είναι σαν το μαργαριτάρι που λάμπει στο φως του φεγγαριού, του ολόγιομου.
Νύχτα περπάτησε πάνω στην κουπαστή του πλοίου, με πόδια γυμνά και τα μάτια δεμένα.
Δε γλίστρησε όπως θα περίμενε εκείνος. Δε γλίστρησε, γιατί θυμήθηκε πόσο είχε πονέσει όταν έχασε εκείνη την ξεχασμένη λέξη...Εμπιστοσύνη?
Τώρα ξέρει πως δεν ξέρει την πραγματική της σημασία, μόνο που πιστεύει στα θαύματα...

ΤΟ ΘΑΥΜΑ
by Silena

FERNANDO PESSOA

«για εκείνο που πάντοτε θα γενιέται..»

«Πεσόα», στην πορτογαλική γλώσσα σημαίνει «πρόσωπο». Ίσως ετούτο να στάθηκε η αιτία για τη δημιουργία των πολλαπλών προσωπικοτήτων του Φερνάντο Νογκέιρα Αντόνιο Πεσόα. Ο μεγάλος Ευρωπαίος ποιητής και στοχαστής του περασμένου αιώνα, αποτέλεσε και αποτελεί το πιο τρανό παράδειγμα ανθρώπου που τίμησε την εποχή του, παραθέτοντας μες στην ποίηση και τα δοκίμιά του όλο το πνεύμα του πιο παραγωγικού και τρομακτικού συνάμα αιώνα στο παγκόσμιο οδοιπορικό του ατόμου.
«Για να είσαι μεγάλος, να είσαι ολόκληρος, τίποτα από τον εαυτό σου μην υπερβάλλεις ή αποκλείεις.»

(Φ. Πεσόα, , εκδόσεις «Ροές», Γ΄ Έκδοση, «ΠΟΙΗΜΑΤΑ»)


Ο Φερνάντο Πεσόα, γεννήθηκε στις 13 Ιουνίου του 1888 στη Λισαβόνα, μερικά χρόνια πριν ξεκινήσει ο θρυλικός 20ος αιώνας με την ταχεία εξέλιξη και τις ραγδαίες, γεωπολιτικές και κοινωνικές αλλαγές. Ήδη από μικρή ηλικία αποτελεί έναν παρατηρητή του κόσμου. Ο χαμός του πατέρα και η διαβίωση στην Αφρική επιτρέπει στο νεαρό αγόρι να αφομοιώσει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής από αυτόν που πρότειναν τα δυτικά πρότυπα. Οι σπουδές του δεν διήρκησαν πολύ αφού ο νέος Φερνάντο επέλεξε μια πρώιμη, επαγγελματική αποκατάσταση, εγκαταλείποντας τη φοίτησή του στο Φιλολογικό τμήμα του Πανεπιστημίου της πορτογαλικής πρωτεύουσας. Από την ηλικία των 25 χρόνων αρχίζει την παραγωγή του ογκοδέστατου και ταυτόχρονα ακαταχώρητου ακόμα και σήμερα έργου του. Δεν είναι τυχαίο πως τα 25426 κείμενά του δεν έχουν δημοσιευτεί ακόμα στο σύνολό τους. Ο ίδιος συνδυάζει στην προσωπικότητά του στοιχεία ετερόκλητα. Κοινωνικός, αλλά και μοναχικός, κυνικός, μα την ίδια στιγμή αθεράπευτα ρομαντικός και απρόσιτος. Ανέραστος στο σύνολο του βίου του αλλά δοκιμασμένος ήδη στην αρένα του έρωτα. Η αντιφατική του ύπαρξη βρίσκει καταφύγιο στα κείμενά του και έτσι, απροσδόκητα προκύπτουν οι πολλαπλές μορφές του ποιητή Πεσόα. Οι Αλεξάντερ Σερτς, Αλμπέρτο Καέιρο, Αλβαρο ντε Κάμπος και Μπερνάντο Σοάρες, συνιστούν αυτόνομες υπάρξεις και πορεύονται μες στο στρόβιλο της ιστορίας, αντλώντας τα συστατικά στοιχεία τους από την πολυσχιδή προσωπικότητα του Φερνάντο Πεσόα. Αναμφισβήτητα, ο Πορτογάλος ποιητής αποτελεί ορόσημο για την παγκόσμια λογοτεχνία, προβάλλοντας πάντα τη μοναχικότητα ως πηγή έμπνευσης. Ετούτο το στοιχείο θα μαρτυρά πάντα την ενδόμυχη και απροκάλυπτη ανάγκη του να ανακαλύψει τον εαυτό του, αναζητώντας τον έξω από τα αυστηρά καθορισμένα, σαρκικά και πνευματικά του σύνορα.


«Δεν είμαι καν ποιητής. Εγώ μονάχα βλέπω.»

(Φ. Πεσόα, εκδόσεις «Ροές», Γ΄ Έκδοση, «ΠΟΙΗΜΑΤΑ»)


Το βιβλίο «Fernando Pesoa, Ποιήματα», σε μετάφραση Γιάννη Σουλιώτη, αποτελεί μια ολοκληρωμένη προσπάθεια να συστηθεί ο ποιητής και οι ετερώνυμοι σύντροφοί του στο ελληνικό κοινό. Η παρουσίαση των ποιημάτων κατά δημιουργό, συνιστά ουσιαστικά τη γνωριμία του αναγνώστη, όχι με τον Πεσόα ως αυτόνομη ύπαρξη, αλλά με τις αδιόρατες πλευρές ενός δημιουργού που πάσχισε να ερμηνεύσει τα σημεία των καιρών του. Στο πόνημα, περιλαμβάνεται ένα μεγάλο μέρος της στιχουργικής του ποιητή, κατανεμημένο ανά δημιουργό. Είναι αυτονόητο πως οι διαφορετικοί αυτοί δημιουργοί, παραπέμπουν στον ίδιο τον Πεσόα, ενώ προκαλεί έκπληξη το τέχνασμα του Πορτογάλου στοχαστή, ο οποίος ξέφυγε από λεκτικούς νεωτερισμούς, παρουσιάζοντας μια πεζογραφική, ελεύθερη ποίηση, αντίστοιχη με εκείνη του Αλεξανδρινού, Κωνσταντίνου Καβάφη. Ο Γιάννης Σουλιώτης γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: «Είτε ως σοφός λάτρης της φύσης, είτε ως φιλόλογος θαυμαστής της αρχαίας γραμματείας, είτε ως παγανιστής, μηδενιστής, επικούρειος ή στωικός, εξπρεσιονιστής, αισθησιακός ή ρομαντικός νοσταλγός του παρελθόντος ή υμνητής της τεχνολογίας και των νέων καιρών- όλα χαρακτηριστικά και θέσεις των ετερώνυμων- παραμένει ο ποιητής που αρνείται και ταυτόχρονα αναζητά τον εαυτό του.»

Διαβάζοντας τους στίχους του Πεσόα, ο εξερευνητής αναγνώστης θα διακρίνει χνάρια παλαιότερων εποχών. Θα επισημάνει, δίχως αμφιβολία το θάρρος του ανθρώπου που τολμά να αποδεχτεί την ακατάσχετη πρόοδο. Ακόμα και ο πλέον επιδερμικός αναγνώστης, που κατά το γράφοντα μπορεί να κατανοήσει πάντοτε περισσότερα από τα ποιητικά δείγματα λόγω της αμεσότητας που τον διακατέχει, γρήγορα θα αντιληφθεί το μεγαλείο του Πεσόα. Κραυγάζοντας απελπισμένα προς το συνάνθρωπο ο ποιητής ομολογεί την ανεπάρκεια του «ενός», την ανάγκη του συνόλου. Παραφράζοντας τη χριστιανική διδαχή θα μπορούσαμε να πούμε πως το άτομο πλάθεται πάντα καθ΄ομοίωση του ίδιου του φυσικού ειδώλου του, δηλαδή του συνανθρώπου.


«Μεγάλες είναι οι έρημοι και όλα έρημος είναι. Εκτός λάθους φυσικά. Καημένη ανθρώπινη ψυχή, με όαση μόνο στην έρημο του άλλου.»

(Φ. Πεσόα, , εκδόσεις «Ροές», Γ΄ Έκδοση, «ΠΟΙΗΜΑΤΑ»)


Δεν αποδέχεται τις καθορισμένες δομές της εποχής του. Για εκείνον η μορφή είναι πάντα δευτερεύουσας σημασίας. Εκείνο που προέχει είναι η αλήθεια, η πιστή απεικόνιση της παρούσης και μελλοντικής πραγματικότητας. Η «σωστή» κατά τις σχολές ποιητική δημιουργία τον βρίσκει αδιάφορο. Ο Πεσόα, καταγράφει και με μια αφοπλιστική, σχεδόν λογική διάθεση διατυπώνει αξιώματα, χωρίς να προτείνει λύσεις, χωρίς να αποζητά την ερμηνεία των αναρίθμητων απόψεων. Για εκείνον, η απόκριση της ιστορίας απέναντι στα αφοπλιστικά, ανθρώπινα ερωτήματα δεν υπάρχει. Μόνο η αναζήτηση, εκείνο είναι η πυροστιά που θα επιζεί πάντα μες στις στάχτες των χαμένων πολιτισμών. Η νοσταλγία που προκύπτει αβίαστα από το έργο του Πεσόα, δεν καταφέρνει ν υπερκεράσει την αδημονία του για κάθε τι που θα γεννηθεί. Ο ίδιος γράφει: «Ούτε τα λουλούδια, ούτε τα πράσινα φύλλα επιστρέφουν. Υπάρχουν νέα φύλλα, νέα λουλούδια, υπάρχουν νέες, μυρωδάτες μέρες. Τίποτα δεν γυρίζει, δεν επαναλαμβάνεται επειδή είναι πραγματικό το κάθε τι.»

(Φ. Πεσόα, εκδόσεις «Ροές», Γ΄ Έκδοση, «ΠΟΙΗΜΑΤΑ»)



Ο Φερνάντο Πεσόα θα είναι πάντα ένας από τους πιο πετυχημένους ερμηνευτές των καιρών μας. Προφητικά, σχεδόν ιεραποστολικά, διδάσκει την αλήθεια που σπαράζει μέσα του, προσπαθεί να αρθρώσει τις συλλαβές της νέας γλώσσας, εκείνης που θα ακούγεται στις μεταγενέστερες εποχές του. Διασπάται σε άλλους εαυτούς, τολμά να τους αποδεχτεί, συνδιαλέγεται μαζί τους και κοινωνεί το λόγο τους. Ο ποιητής από την Πορτογαλία συνέχισε και σίγουρα θα συνεχίζει, όπως οι πρόγονοί του να εξασκεί το επάγγελμα του εξερευνητή, αγγίζοντας κάθε μία από τις μυριάδες ηπείρους, κάθε μία από τις οδοιπορούσες ανθρωπότητες.

Από http://www.asante.gr/  (Απόστολος Θηβαίος)

Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2009

ΕΡΩΤΟΣ ΑΚΟΥΣΜΑ (ΚΑΒΑΦΗΣ)

Και η μεγαλύτερη δύναμη ...ο Ερωτας

Έρωτος Άκουσμα


Στου δυνατού έρωτος το άκουσμα τρέμε και συγκινήσου
σαν αισθητής. Όμως, ευτυχισμένος,
θυμήσου πόσα η φαντασία σου σ' έπλασσεν· αυτά
πρώτα· κ' έπειτα τ' άλλα -πιο μικρά- που στην ζωή σου
επέρασες κι' απόλαυσες, τ' αληθινότερα κι' απτά.-
Από τους τέτοιους έρωτας δεν ήσουν στερημένος.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
1911

ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ

Είναι η ζωή ανεπανάληπτη, μυστηριώδης.
Κι εμείς αχόρταγοι μαζί της.
Ετσι πρέπει να είναι
Ετσι είναι...


Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009

Στο Γιάννη Μόραλη


το τελευταίο αντίο πριν πετάξεις ψηλά
να συναντήσεις τον ήλιο, το φεγγάρι και τ'αστέρια
μίλησέ τους ψιθυριστά να μη τρομάξουν
και γνέψε με το χέρι το ωχρό
να συνεχίσουν, να συνεχίσουν....μέχρι το τέλος.
Silena
για τον Γιάννη Μόραλη

Τάσος Λειβαδίτης: Ο ποιητής της πιο όμορφης Ουτοπίας


Ο Τάσος Λειβαδίτης γεννήθηκε στις 20/4/1922 στην Αθήνα, όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια, και πέθανε στις 30/10/1988. Το 1940 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές του, εξαιτίας της Κατοχής. Το διάστημα 1948-1952 εξορίζεται μαζί με άλλους αριστερούς καλλιτέχνες και διανοούμενους. Την ίδια περίοδο δημοσίευσε το πρώτο του ποίημα, “Το τραγούδι του Χατζηδημήτρη” στο περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα» ενώ, κείμενά του θα δημοσιευτούν και στη «Νέα Εστία». Αυτή ήταν η απαρχή του πλούσιου και μοναδικού ίσως στα ελληνικά γράμματα, έργου του.


Ο Τάσος Λειβαδίτης ήταν εκ των τελευταίων ποιητών που ακολούθησαν το συλλογικό όραμα, έστω κι αν αυτό σήμαινε δραματικές περιπέτειες, όχι μόνο πολιτικές, αλλά εσωτερικές. Ο Λειβαδίτης έχει, λοιπόν, χαρακτηριστεί από πολλούς “αιρετικός”, λόγω των ιδεών που προβάλλονται στα έργα του. Δεν έγραφε όμως μανιφέστα, ποιήματα έγραφε. Μέσα από τους στίχους του είπε τον Κόσμο όπως τον προσελάμβανε, περιέγραψε τον άνθρωπο και τους αγώνες του για ένα καλύτερο αύριο. Είναι ο ποιητής που μετουσιώνει σε στίχους την κομμουνιστική του ιδεολογία και προσπαθεί να αφυπνίσει τα πλήθη.

«Ναι, αγαπημένη μου.
Εμείς γι’ αυτά τα λίγα κι απλά πράγματα πολεμάμε,
για να μπορούμε να’ χουμε μια λάμπα,
ένα σκαμνί,
ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί,
ένα ήρεμο όνειρο το βράδυ.
Για να’ χουμε έναν έρωτα που να μη μας τον λερώνουν,
ένα τραγούδι που να μπορούμε να το τραγουδάμε.» (Αυτό το Αστέρι είναι για όλους μας)

Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2009

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες: "Φίλοι μου, σας αποχαιρετώ"

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους τους ανθρώπους που ξέχασαν την ψυχή και την ευαισθησία τους και νομίζουν πως θα ζήσουν αιώνια.
Silena

"Φίλοι μου, σας αποχαιρετώ"

"Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέπτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια μας, χάνουμε 60 δευτερόλεπτα φωτός. Θα συνέχιζα ο΄ταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμούνταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα, αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα με ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι και ένα τραγούδι του Σεράτ θα ήταν η σερενάτα που θα τη χάριζα στη Σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρυα μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο απ'τα αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...

Πέμπτη, 17 Δεκεμβρίου 2009

ΓΡΑΜΜΑΤΑ Σ'ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΟΙΗΤΗ

RAINER MARIA RILKE
ΓΡΑΜΜΑΤΑ Σ' ΕΝΑ ΝΕΟ ΠΟΙΗΤΗ
Μετάφραση ΜΑΡΙΟΥ ΠΛΩΡΙΤΗ
Εισαγωγή
Τα «Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή» πρωτοφάνηκαν στα 1929 με τον τίτλο « briefe an einen jungen Dichter ». Ήταν δέκα γράμματα, που ο Rainer Maria Rilke είχε στείλει απ' τα 1903 ως τα 1908 σ' έναν άγνωστό του νέο, τον Franz Xaver Kappus , μαθητή της Στρατιωτικής Σχολής κι αργότερα ανθυπολοχαγό του αυτοκρατορικού στρατού της Αυστροουγγαρίας.
Όπως ο ποιητής του «Βιβλίου των Ωρών», έτσι και ο Franz Xaver Kappus παράτησε σύντομα το στρατιωτικό στάδιο κι αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία.
Τα δέκα τούτα γράμματα δίνουν μια σύντομη, αλλά ουσιαστική, εικόνα της «Ποιητικής» του Ρίλκε και, προπάντων, της καλλιτεχνικής «Ηθικής» του.
Παρίσι, 17 Φλεβάρη 1903

Φίλε Κύριε,
Εδώ και λίγες ημέρες πήρα το γράμμα σας. Θέλω να σας ευχαριστήσω για τη μεγάλη και πολύτιμη, για μένα, εμπιστοσύνη που μου δείχνετε. Δε μπορώ όμως να κάνω τίποτα περισσότερο. Δε μπορώ να μπω στην τεχνική των στίχων σας: κάθε είδους κριτική βλέψη είναι κάτι τόσο ξένο από μένα…Η κριτική είναι το χειρότερο μέσο για ν' αγγίξεις ένα έργο τέχνης: καταντάει πάντα σε πετυχημένες, λίγο ή πολύ παρανοήσεις. Δε μπορούμε όλα να τα συλλάβουμε και να τα εκφράσουμε –όσο κι αν θέλουν πολλοί να μας πείσουν για το αντίθετο. Τα περισσότερα απ' όσα μας συμβαίνουν, δε μπορούμε να τα εκφράσουμε, ξετυλίγονται μέσα σε μια σφαίρα, που ποτέ καμιά λέξη δεν την καταπάτησε. Κι απ' όλα πιο αδύνατο είναι να εκφράσουμε τα έργα της τέχνης, τις μυστηριακές αυτές υπάρξεις, που η ζωή τους δε γνωρίζει τέλος, καθώς πορεύεται πλάι στη δική μας, την περαστική, την πρόσκαιρη ζωή.
Πρέπει, έπειτ' από τούτη την παρατήρηση, να προσθέσω ακόμα πως οι στίχοι σας δεν έχουν δική τους ατομική έκφραση, κι ωστόσο βρίσκω μέσα κει, δειλό κι αβλάστητο ακόμα, το έμβρυο μιας προσωπικότητας. Τόνιωσα αυτό εντονότερα στο τελευταίο σας ποίημα: Η ψυχή μου . Εκεί, κάτι Δικό σας γυρεύει να βρει έκφραση και μορφή. Και μέσ' από τ' όμορφο ποίημά σας στο Leiopardi , αναδίδεται μια κάποια συγγένεια μ' εκείνον το Μεγάλο Ερημίτη. Ωστόσο, τα ποιήματά σας δεν έχουν δική τους υπόσταση, δεν έχουν αυθυπαρξία- ούτε καν το τελευταίο, ούτε καν το ποίημα το Leopardi . Το γράμμα σας που τα συντρόφευε, δεν παρέλειψε να μου εξηγήσει μια κάποιαν ατέλειά τους, που την ένιωσα διαβάζοντας τα χωρίς όμως και να μπορώ να της δώσω ένα όνομα.

Τετάρτη, 16 Δεκεμβρίου 2009

MAMAGRUIA (MIRON GEORGESCU)

PROLOGUE
mother earth
mother mound
here we come
to the counting
down
I
am but grass
and wilderness
stone alone
remains
behind

Τρίτη, 15 Δεκεμβρίου 2009

Ο ΕΠΙΣΤΡΕΦΩΝ (ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ)

Σαν άγγελος με ματιά οργισμένη
στην κλίνη σου θα ξανάρθω
κι αθόρυβα μαζί με τους ίσκιους της νύχτας
προς εσένα θα γείρω

Και θα σου δώσω μελαχροινή μου
κρύα σαν φεγγαριού φιλιά
και θωπείες σαν του φιδιού
έτσι όπως αυτό γύρω από ένα χαντάκι στριφογυρνά.

Κι όταν θα φθάσει τ' ωχρό πρωϊνό
άδεια τη θέση μου θά 'βρεις
ώσπου η ψύχρα να πέσει του βραδιού.

Αντίθετα με τους άλλους, που με τη τρυφεράδα
τη ζωή και τη νιότη σου θέλουν να κατακτήσουν
εγώ, κυρίαρχος θέλω, με όπλο τον φόβο να γίνω.

Ο ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ

Ένιωθε τις σταγόνες της βροχής στο πρόσωπό του
μα περπατούσε αφήνοντας τη σκιά του να τον ακολουθεί.
Σήκωνε κάποτε κάποτε ψηλά το πρόσωπο,
να νιώσει
να σιγουρευτεί πως είναι ζωντανός
προσπάθεια απεγνωσμένη
να πλάσει τη χλωμή του ύπαρξη
αυτήν την φτιαγμένη από πηλό
Τα χρώματα ωχρά προδίδουν τη παράδοξη επιμονή
μες στην ομίχλη της σκέψης του
το βλέπει καθαρά
είναι εκεί κι όμως δεν είναι
κινεί το σώμα κι όμως μένει στατικός
άγαλμα, μάρμαρο, υλικό ψυχρό χωρίς ζωή.

Silena 09

Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009

ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΝΤΑ

Ένα αριστούργημα του Pablo Neruda, απολαύστε το !

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

Pablo Neruda

Μια εποχή στην κόλαση


Μια εποχή στην κόλαση (Αρθρούρος Ρεμπώ)

Αλλοτε,αν θυμάμαι καλά,η ζωή μου ηταν γιορταστικό τραπέζι όπου ανοίγονταν όλες οι καρδιές ,πίνονταν όλα τα κρασιά. Ενα βράδυ,κάθισα την Ομορφιά ,στα γονατά μου-και τη βρήκα πικρή-και την έβρισα. Οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη. Και τράπηκα σέ φυγή. Ω μάγισσες ,ω μιζέρια,.ω μίσος στη φύλαξή σας δόθηκε ο θησαυρός μου! Κατάφερα να σβήσει μες στό πνεύμα μου όλη η ανθρώπινη ελπίδα.Πάνω σε κάθε χαρά ,για να την στραγγαλίσω πήδησα αθόρυβα ,οπως τα αγρίμια. Κάλεσα τούς δήμιους για να δαγκώσουν ,πεθαίνοντας από βίαιο θάνατο,τα κοντάκια των τουφεκιών τους. Κάλεσα τίς μάστιγες για να με πνίξουν με την αμμο ,το αίμα. Η δυστυχία ηταν ο θεόςμου. Πλάγιασα μέσα στη λάσπη.Στέγνωσα στον άνεμο του εγκλήματος .Κι έπαιξα έξυπνες φάρσες στην τρέλα. Κι η άνοιξη μου έφερε το φριχτό γέλιο του ηλίθιου. Ετσι ,εντελώς πρόσφατα,ενώ ήμουνα έτοιμος να τα τινάξω,σκέφτηκα να αναζητήσω το κλειδί από το παλιό γιορτάσι ,ίσως και μου ανοιγόταν πάλι η όρεξη. Το έλεος είναι τούτο το κλειδί.Κι αυτή η έμπνευση αποδεικνύει ότι ονειρεύτηκα. Θα παραμείνεις ύαινα,κτλ..ανέκραξε ο δαίμονας ,που με είχε στέψει με ευγενικές παπαρούνες. Θα καταχτήσεις το θάνατο με όλες τίς ορμές σου,και τον εγωισμό σου ,και όλα τα θανάσιμα αμαρτήματα.Αχ!πήρα μεγάλη δόση-μα αγαπητέ μου Σατανά,σε καθικετεύω,μη με αγριοκοιτάς τόσο! Και εν αναμονή κάποιων καθυστερημένων μικροδειλιών,εσείς που αγαπάτε στόν συγγραφέα την απουσία των περιγραφικών ή διδακτικών ικανοτήτων,κόβω για εσάς αυτά τα λίγα φύλλα από το σημειωματάριο μου ως κολασμένου.

Arthur Rimbaud μεταφραση Γιώργος Σπανός
Εκδοσεις πλέθρον

ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ ΚΑΙ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ


Χέρμαν Έσσε "ΝΑΡΚΙΣΣΟΣ ΚΑΙ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ"
Η αναζήτηση της Αλήθειας , η πραγμάτωση του Εαυτού, του Προορισμού απέναντι στο φόβο του Θανάτου και στην αναπόφευκτη Φθορά.
:Η προσπάθεια του ατόμου να χτίσει έναν ακέραιο και αρμονικό εαυτό, η αναζήτηση της χαμένης ενότητας του Είναι και της ολοκλήρωσης, του κόσμου και της Ζωής, η αναζήτηση μιας διαχρονικής ηθικής, η άρνηση της θρησκευτικής αυθεντίας, των ισοπεδωτικών κοινωνικών κανόνων, των τυπικών διαχωρισμών καλού-κακού που εξυπηρετούν «σκοτεινούς» σκοπούς, του τεμαχισμού και της διαίρεσης του ορθολογισμού. Η πραγμάτωση του εαυτού, να γίνεις αυτό που είσαι, τούτη η παλιά σοφία της Απω Ανατολής, είναι η βασική έννοια που διαπερνά το έργο του Έσσε.

Δύο κόσμοι συμπληρωματικοί, δύο χαρακτήρες συμπληρωματικοί Το δίπολο φως - σκοτάδι, άσπρο -μαύρο, καλό - καλό, αλήτης-μοναχός, ασκητισμός - εμπειρία ή παιχνίδι της ζωής, θεός - δαίμονας συμφιλιώνονται στα πρόσωπα των συμπληρωματικών ηρώων του.

Νάρκισσος: Να εκφράζει Πατέρα, Νόηση, Θέληση, βλέπει μόνο με τα μάτια της Ψυχής, δεν δρα, προσπαθεί να καταλάβει και να αποδώσει το είναι του κόσμου με τη λογική. Γνωρίζει ότι το πνεύμα μας είναι το εργαλείο του, η λογική του, είναι ατελή εργαλεία- όπως γνωρίζει και ένας καλλιτέχνης ότι το πινέλο του ή η σμίλη του δεν θα μπορέσουν ποτέ να αποδώσουν τέλεια την ακτινοβολούσα ουσία ενός αγγέλου ή αγίου. Ωστόσο παραμένει ως το τέλος πιστός στην επιλογή του δικού του δρόμου.

Χρυσόστομος: Σαρκικός πόθος και Έρωτας είναι γι' αυτόν συνώνυμα με τη Ζωή αλλά ταυτόχρονα σημαίνουν το Θάνατο και τη Φθορά. Η ανάδειξη των αισθήσεων ως του εναλλακτικού τρόπου πραγμάτωσης του Εαυτού. Το ταξίδι για την επιστροφή στην αιώνια Μήτρα, στη Μητέρα, στην Εύα που είναι πηγή θανάτου και χαράς που διαρκώς γεννά και διαρκώς εξολοθρεύει.

Τέχνη: Η συγχώνευση αυτών των δύο κόσμων, του πνεύματος και του αίματος. Ριζωμένη στις πιο πρωτόγονες αισθήσεις μπορούσε να μεγαλώνει και να φτάνει στις πιο καθαρές αφηγημένες σκέψεις ή να αντλεί τους χυμούς της από τον πιο σπάνιο άυλο κόσμο της νόησης και να καταλήγει σε στέρεες μορφές από σάρκα και αίμα. Η συνύπαρξη και η ανάμειξη του πόθου και της διαυγέστερης και απαθέστερης νόησης.


Η πραγμάτωση του Εαυτού: Διαπιστώνει κάποια στιγμή ο Νάρκισσος: Η μελέτη δεν είναι η μοναδική οδός και ίσως όχι η καλύτερη. Ο δρόμος των αισθήσεων φτάνει τόσο βαθιά στην ουσία και το μυστικό της ύπαρξής μας. Εμείς οι διανοητές αγωνιζόμαστε να φτάσουμε στο Θεό απομακρύνοντας τον κόσμο από το Πρόσωπό Του. Εσείς έρχεστε σε Αυτόν αγαπώντας τη Δημιουργία Του και αναπλάθοντάς την. Και τα δύο αυτά είναι ατελή ανθρώπινα έργα μα από αυτά τα δύο η τέχνη είναι η αθωότερη. Για τον Χρυσόστομο η πραγμάτωση, ο κύκλος της ζωής κλείνει με την επιστροφή στην αιώνια μήτρα τη Μητέρα («έχω περιέργεια να πεθάνω επειδή εξακολουθώ να πιστεύω πως ο θάνατός μου θα είναι μια μεγάλη ευτυχία… αντί για το θάνατο με το δρεπάνι του η μητέρα είναι αυτή που θα με ξαναπάρει μέσα της και θα με οδηγήσει πίσω πάλι στο τίποτα και στην κατάσταση της αθωότητας»).

Πεθαίνοντας ο Χρυσόστομος απευθύνεται στον Νάρκισσο: «Εσύ όμως Νάρκισσε πώς θα μπορέσεις ποτέ να πεθάνεις Εσύ δεν γνωρίζεις μητέρα. Πώς μπορούμε να αγαπήσουμε χωρίς μητέρα; Χωρίς ,μητέρα δεν μπορούμε να πεθάνουμε».

Η κατάρα του Νάρκισσου ήταν πως όταν ανακάλυψε τη ζωή που έχασε από τα αμετακίνητα πιστεύω του ήταν πια αργά για να τρέξει πίσω της. Και είτε με τον Χρυσόστομο, είτε όχι, ήταν η μοίρα του να το ανακαλύψει κάποτε, γιατί η εσωτερική πληρότητα και το γέμισμα που αντλούνται από κλειστά λιμάνια και όχι από την λυτρωτική αμφιβολία, από τη δοκιμή και το λάθος, δεν κρατάει πολύ. "Γι' αυτό είχε δημιουργηθεί τελικά ο άνθρωπος; Για να ρυθμίζει αυστηρά τη ζωή του σύμφωνα με τους χτύπους μιας καμπάνας, για να στραγγαλίζει τις αισθήσεις του και να δραπετεύει από τον κόσμο;", αναρωτήθηκε ο ευσεβής Νάρκισσος όταν μπόρεσε να δει καθαρά πια μπροστά του, μέσα από τα έργα και τη ζωή του Χρυσόστομου ότι "ο υλικός κόσμος των αισθήσεων μπορεί να προικιστεί με ψυχή".


Ο πολύ καλά ψυχολογικά τεκμηριωμένος χαρακτήρας του Χρυσόστομου μοιράζεται στοιχεία τόσο με τον Τόμας της 'Αβάσταχτης ελαφρότητας του είναι' (Μ. Κούντερα) όσο και με τον ήρωα Ζαν Μπατίστ Γκρενούιγ του Πάτρικ Ζίσκιντ στο εξαιρετικό 'Το άρωμα'. Από τον πρώτο έχει την ενστικτώδη παρόρμηση να ζήσει, να νιώσει και να γευτεί τον έρωτα, ενώ από τον δεύτερο, την απαρέγκλιτη προσήλωση που κρατάει μια ολόκληρη ζωή (και οδηγεί τους φορείς της στην καταστροφή τους) σε ένα στόχο ύψιστης δημιουργίας: Τη μορφή της Μητέρας-Ζωής ο Χρυσόστομος και το υπέρτατο άρωμα, ο Γκρενούιγ.

ΤΟ ΑΣΤΕΙΟ (ΜΙΛΑΝ ΚΟΥΝΤΕΡΑ)


Το κωμικό στοιχείο εμπεριέχεται σε κάθε είδος εξουσίας, όπως και σε πολλές μορφές ατομικής και κοινωνικής συμπεριφοράς. Αλλωστε από τον τρόπο με τον οποίο οι παρενέργειές του επεκτείνονται στη συνείδηση και στον ψυχικό βίο εξαρτάται συχνά και η εικόνα που σχηματίζουμε για τον κόσμο. Επομένως η διακωμώδηση, ως πράξη ατομικής απελευθέρωσης εξ ορισμού, είναι αδύνατο να μείνει χωρίς συνέπειες. Ο σημερινός αναγνώστης διαβάζοντας το Αστείο του Μίλαν Κούντερα αυτό πρωτίστως εισπράττει. Οταν το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε το 1967, την περίοδο της Ανοιξης της Πράγας, θεωρήθηκε το σημαντικότερο μεταπολεμικό πολιτικό μυθιστόρημα που κατήγγελλε το σοβιετικό σύστημα και τον συναφή ολοκληρωτισμό χωρίς να καταφεύγει στα φτηνά τεχνάσματα της προπαγάνδας αλλά μόνο στην ευφυή - και αυθεντικά πεζογραφική - υπόθεσή του: ο κεντρικός ήρωας, ο 20χρονος Λούντβιχ Γιαχν, στέλνει στη φίλη του μια κάρτα όπου αστεϊζόμενος της γράφει: «Ο οπτιμισμός είναι το όπιο του λαού. Το υγιές πνεύμα βρωμάει βλακεία. Ζήτω ο Τρότσκι». Από εδώ και πέρα η ζωή του παίρνει τον κατήφορο. Η φίλη του δεν καταλαβαίνει από αστεία. Τον ίδιο τον διαγράφουν από το κόμμα. Στον στρατό τον στέλνουν σε τάγμα ανεπιθύμητων και υπηρετεί τη θητεία του δουλεύοντας στα ορυχεία, όπου και μένει τρία επιπλέον χρόνια, «εθελοντικά». Το μέλλον του, η ιστορία της ζωής του, είχε σχεδιαστεί πάνω σε ένα αστείο, σε ένα λάθος, τις συνέπειες του οποίου θα πρέπει να εξαλείψει πάση θυσία. Τόσο ο ίδιος όσο και τα υπόλοιπα κεντρικά πρόσωπα της αφήγησης (ο Γιάροσλαβ, η Ελενα, ο Κόστκα) γίνονται άλλοι άνθρωποι, δηλαδή εκείνοι που όντως ήταν αλλά δεν το ήξεραν.

Την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου οι μυστικές υπηρεσίες της Δύσης πίστευαν ότι μόνο εν ονόματι της θρησκείας ήταν δυνατόν να αναληφθεί οποιαδήποτε εκστρατεία εναντίον του κομμουνισμού. Αλλά στο μυθιστόρημα του Κούντερα, όπου τα καφκικά και τα φροϋδικά στοιχεία αφθονούν ορίζοντας και το πεδίο των ατομικών σχέσεων, η θρησκεία εμφανίζεται ως αρνητικό της ιδεολογίας - και αντιστρόφως. Αυτό προκύπτει από τη διαδικασία των απανωτών σχολιασμών - βασικό γνώρισμα της πεζογραφικής τέχνης του Κούντερα. Η διαδικασία αυτή προωθεί και δεν επιβραδύνει ούτε στιγμή την αφήγηση. Τα σχόλια είναι δραστικά, αναφέρονται πάντα στο παρόν, έστω και αν αντλούνται από το παρελθόν, και σε κανένα σημείο δεν λειτουργούν απολογιστικά. Αντιθέτως, δυναμώνουν τις περιγραφές πλουτίζοντάς τες με το εσωτερικό νόημα που υποκρύπτει κάθε αναπαράσταση. Είναι το υπόστρωμα της θέας, όπου θεμελιώνεται ο μύθος και όπου το θέμα συναντά το νόημά του.

Η ειρωνεία, η αμφιθυμία, η δυσθυμία και η διπλή κίνηση στον χρόνο (από την ατομική ζωή στο κοινωνικό γίγνεσθαι και αντιστρόφως) αποτελούν αδιαμφισβήτητα χαρακτηριστικά της αφηγηματικής όσμωσης και της διάβρωσης του λόγου από μια σειρά αιτίων που καταρρακώνονται εξαιτίας των γεγονότων. Ο συγγραφέας μέσω των ηρώων του χαμογελά και μορφάζει ταυτοχρόνως. Ετσι η ειρωνεία συνιστά και μορφή σωτηρίας. Ο αναπόφευκτος κυνισμός τρέφει τη μελαγχολική σκιά, τον άλλο εαυτό, την άλλη ζωή, το πικρό γέλιο, κυρίαρχο σε όλο το έργο του Κούντερα. Το Αστείο είναι σημαντικό μυθιστόρημα όχι μόνο καθαυτό αλλά και επειδή θέτει όλα τα ζητήματα που θα αποτελέσουν τις θεματικές περιοχές των κατοπινών του έργων. Εδώ αναπτύσσονται για πρώτη φορά στις πολιτικές παρυφές οι υπαρξιακές παράμετροι του άγχους: η αφασία και η λήθη μέσα από την οποία αλιεύουμε τις αναμνήσεις και τον κλεμμένο μας χρόνο. Επιπλέον, καθώς υπάρχουν τέσσερις αφηγητές, πρόκειται για το πρώτο «τζαζ» μυθιστόρημα της Ευρώπης, το οποίο μάλιστα δεν αφίσταται του ρεαλιστικού του πυρήνα. Είναι σαν να γράφτηκε σήμερα.


ΠΗΓΗ: dimentes12

Σάββατο, 12 Δεκεμβρίου 2009

ΜΠΕΡΤΟΛΝΤ ΜΠΡΕΧΤ

Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε (Μπέρτολντ Μπρεχτ)


Άκουσα πως τίποτα δε θέλετε να μάθετε.
Απ' αυτό βγάζω το συμπέρασμα πως είσαστε εκατομμυριούχοι.
Το μέλλον σας είναι σιγουρεμένο - το βλέπετε μπροστά σας σ' άπλετο φως. Φρόντισαν οι γονείς σας για να μη σκοντάψουνε τα πόδια σας
σε πέτρα. Γι' αυτό τίποτα δε χρειάζεται να μάθεις. Έτσι όπως είσαι εσύ μπορείς να μείνεις.
Κι έτσι κι υπάρχουνε ακόμα δυσκολίες, μιας κι οι καιροί
όπως έχω ακούσει είναι ανασφαλείς,
τους ηγέτες σου έχεις, που σου λένε ακριβώς τι έχεις να κάνεις για να πας καλά.
Έχουνε μαθητέψει πλάι σε κείνους
που ξέρουν τις αλήθειες που ισχύουνε για όλους τους καιρούς
μα και τις συνταγές που πάντα βοηθάνε.
Μιας και για σένα γίνονται τόσο πολλά δε χρειάζεται ούτε δαχτυλάκι να κουνήσεις.
Βέβαια, αν τα πράματα ήταν διαφορετικά
Η μάθηση θα 'τανε υποχρέωσή σου.

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ Σ'ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΕΥΤΥΧΩΣ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ!!!

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ (Κ.ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ)

Μεσ' από το βάθος των καλών καιρών
οι αγάπες μας πικρά μάς χαιρετάνε.

Δεν αγαπάς και δε θυμάσαι, λες.
κι αν φούσκωσαν τα στήθη κι αν δακρύζεις
που δεν μπορείς να κλάψεις όπως πρώτα,
δεν αγαπάς και δεν θυμάσαι, ας κλαις.

Ξάφνου θα ιδείς δυο μάτια γαλανά
-- πόσος καιρός! -- τα χάιδεψες μια νύχτα·
και σα ν' ακούς εντός σου να σαλεύει
μια συφορά παλιά και να ξυπνά.

Θα στήσουνε μακάβριο το χορό
οι θύμησες στα περασμένα γύρω·
και θ' ανθίσει στο βλέφαρο σαν τότε
και θα πέσει το δάκρυ σου πικρό.

Τα μάτια που κρεμούν -- ήλιοι χλωμοί --
το φως στο χιόνι της καρδιά και λιώνει,
οι αγάπες που σαλεύουν πεθαμένες
οι πρώτοι ξανά που άναψαν καημοί...

CHARLES BAUDELAIRE


ΚΑΡΟΛΟΣ ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ

Είναι πασίγνωστο ότι ο Μπωντλαίρ είναι ο πιο μελωδικός ποιητής της Γαλλίας, αλλά σύγκαιρα τα ποιήματά του περιέχουν και διανοήματα, που οι ρίζες τους βρίσκονται βαθιά μες στην πνευματική ζωή των αιώνων, μηνύματα με ψυχολογικά προβλήματα που προβάλλονται ανάγλυφα, γυμνά, γεγονός πρωτάκουστο στην εποχή του.
Μέσα από το σαρκασμό, την ειρωνεία, το συμβολισμό, το ρομαντισμό, το ρεαλισμό. Προβάλλει ο χριστιανός. Ο έντιμος άνθρωπος, η τρυφερή ανθρώπινη ψυχή έτοιμη να συγχωρήσει και να αγαπήσει.
Μέσα από την ειρωνεία και το σαρκασμό ξεχύνεται το κύμα της αγάπης για το ιδανικό του, την ΟΜΟΡΦΙΑ, την καλλιτεχνική ομορφιά, τη μόνη που αναγνωρίζει. Το φυσικό το απεχθάνεται και εκφράζεται έτσι: "Η γυναίκα είναι φυσική δηλαδή βδελυρή" ή "Περάστε στην εξέταση, αναλύστε καθετί που είναι φυσικό, θα το βρείτε φρικτό". Εγκωμιάζει το φτιασίδι και τους τεχνητούς παραδείσους , εγκωμιάζει το "παράδοξο φυτό" για να συνοψίσει : Τη μεθυστική μονοτονία του μετάλλου, του μαρμάρου και του νερού.

Η ανία, καρπός της βαθιάς αδιαφορίας

Παίρνει τις διαστάσεις της αθανασίας.

Ό,τι απομένει δεν είναι πια, ω ζωντανή ύλη!

Παρά γρανίτης κυκλωμένος απ’ τον ακαθόριστο τρόμο,

Ναρκωμένος μες στο βάθος ανταριασμένης Σαχάρας`

Αρχαία Σφίγγα αγνοημένη απ’ τον ανέμελο κόσμο,

Ξεχασμένη πάνω στο χάρτη, που η διάθεση της αγριωπή

Δεν τραγουδάει παρά μόνο στις ακτίνες του ηλίου που γέρνει.

Αλλά αν, χωρίς ν’ αφεθείς στη γοητεία,

Το βλέμμα σου ξέρει να βυθίζεται στα βάραθρα,

Διάβασέ με, για να μάθεις να μ’ αγαπάς`

Ψυχή περίεργη που υποφέρεις

Και πορεύεσαι αναζητώντας τον παράδεισό σου,

Λυπήσου με!… αν όχι, σε καταριέμαι!

"ΤΑ ΑΝΘΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ" ξεπέρασαν το φράγμα του χρόνου. Η τόλμη και το μεγάλο ταλέντο του ποιητή νίκησαν. Παρ’ όλες τις πραγματικές και φανταστικές δυστυχίες που τον χτύπησαν. Ήταν ένας αισιόδοξος δημιουργός και δικαιώθηκε.
Σε ολόκληρο το έργο του, ο Μπωντλαίρ προσπάθησε να ενυφάνει την Ομορφιά με την Κακία, την βία με την Ηδονή, καθώς και να καταδείξει την σχέση μεταξύ τους. Παράλληλα με την συγγραφή ποιημάτων σοβαρών και σκανδαλιστικών για την εποχή, κατόρθωσε επίσης να εκφράσει την μελαγχολία και την νοσταλγία.

ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ

Charles Baudelaire (1821-67): Γάλλος ποιητὴς καὶ αἰσθητικός

Ὕμνος
Στὴ πολυαγάπητη, στὴ πιὸ ὄμορφή μου
ποῦ φῶς γεμίζει μου τὴ καρδιά,
στὸ ἀθάνατο εἴδωλο, στὸ σεραφείμ μου,
ἕνα μου «χαῖρε» παντοτινά!

Δρυσοξεχύνεται μέσ᾿ στὴ ζωή μου
σὰν ἕνα ἀγέρι θαλασσινὸ
καὶ τὴν ἀχόρταγη φέρνει ψυχή μου,
σ᾿ ἀθανασίας πόθο τρανό.

Σὰ μυροφόρι πάντα σκορπίζει
στὴν ἀτμόσφαιρα γλυκιὰ εὐωδιά,
σὰ θυμιατήρι κρυφὰ καπνίζει
λησμονημένο μέσ᾿ στὴ νυχτιά.

Ἔρωτα ἀμόλυντε πῶς νὰ σοῦ γράψει
ὁ νοῦς τὶς χαρές της ἀληθινά;
Σπόρος τοῦ μόσχου ῾ναι ποὺ ῾χουνε θάψει
μέσα στοῦ τάφου μου τὴ σκοτεινιά.

Στὴ πολυαγάπητη, στὴ πιὸ ὄμορφή μου
πού ῾ναι ἡ χαρά μου κι ὅλη μου ἡ ὑγειά,
στὸ ἀθάνατο εἴδωλο, στὸ σεραφείμ μου,
ἕνα μου «χαῖρε» παντοτινά!
--------------------------------------------------------------------------------
Ἡ ψυχικὴ αὐγή
Ὅταν τὸ φῶς της ρίχνει ἡ αὐγὴ τὸ λευκορροδισμένο
στοὺς γλεντοκήπους καὶ γροικοῦν σὰν τύψη τὸ Ἰδεῶδες,
κάτι τὸ ἐκδικητικὸ καὶ τὸ μυστηριῶδες,
ἕν᾿ ἄγγελο στὸ κτῆνος τους, ξυπνᾷ, τὸ ναρκωμένο.

Τῶν ψυχικῶν τότε οὐρανῶν τ᾿ ἄφθαστο γαλανό,
γιὰ κεῖνον ποὺ ρεμβάζει ὠχρὸς καὶ ποὺ ὑποφέρει ἀκόμα,
ἀνοίγεται καὶ τὸν τραβᾷ καθὼς βαράθρου στόμα.
Ἔτσι, γλυκιὰ Θεά μου, ἁγνὸ Πλάσμα καὶ φωτεινό,

στὰ καπνισμένα ἐρείπια τῶν ἠλιθίων γλεντιῶν,
πιὸ φωτεινή, πιὸ ρόδινη, πιὸ ὡραία ἡ θυμησή σου,
ἀδιάκοπα στὰ ἐκστατικὰ μάτια μου φτερουγίζει.

Ὁ ἥλιος ἐσκοτείνιασε τὴ φλόγα τῶν κεριῶν·
ἔτσι νικήτρα πάντοτε, μοιάζει ἡ σκιὰ ἡ δική σου
μὲ τὸν ἀθάνατο ἥλιον, ὦ ψυχή, ποὺ φῶς σκορπίζει!

Παρασκευή, 11 Δεκεμβρίου 2009

ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Σήμερα συνειδητοποίησα ότι χρησιμοποιώντας λέξεις χωρίς κάποιο συγκεκριμένο νόημα μπορούμε να ανεβάσουμε τη διάθεσή μας και φυσικά και τη διάθεση των γύρω μας.
Θυμήθηκα τη Mary Poppins που όταν δεν ήξερε τι να πει, έλεγε τη λέξη supercalifragilisticexpialidocious, και αμέσως έβρισκε τον τρόπο να αντιμετωπίσει τη δύσκολη κατάσταση.
Το εφάρμοσα και πραγματικά ήταν αποτελεσματικό.
Η υποβολή της πίστης ότι όλα θα βρουν τη λύση τους είναι το κλειδί της επιτυχίας.
Η αισιοδοξία και η υπομονή είναι η δύναμη, η φαντασία είναι το χρώμα και η τέχνη είναι ο τρόπος.

ΙΘΑΚΗ Καβάφης


Ιθάκη
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μεν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους, να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις, σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά, σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί ειν' ο προορισμός σου. Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ'έδωσε τ' ωραίο ταξείδι. Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο. Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε. Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (
1911)