Δευτέρα, 14 Δεκεμβρίου 2009

Μια εποχή στην κόλαση


Μια εποχή στην κόλαση (Αρθρούρος Ρεμπώ)

Αλλοτε,αν θυμάμαι καλά,η ζωή μου ηταν γιορταστικό τραπέζι όπου ανοίγονταν όλες οι καρδιές ,πίνονταν όλα τα κρασιά. Ενα βράδυ,κάθισα την Ομορφιά ,στα γονατά μου-και τη βρήκα πικρή-και την έβρισα. Οπλίστηκα ενάντια στη δικαιοσύνη. Και τράπηκα σέ φυγή. Ω μάγισσες ,ω μιζέρια,.ω μίσος στη φύλαξή σας δόθηκε ο θησαυρός μου! Κατάφερα να σβήσει μες στό πνεύμα μου όλη η ανθρώπινη ελπίδα.Πάνω σε κάθε χαρά ,για να την στραγγαλίσω πήδησα αθόρυβα ,οπως τα αγρίμια. Κάλεσα τούς δήμιους για να δαγκώσουν ,πεθαίνοντας από βίαιο θάνατο,τα κοντάκια των τουφεκιών τους. Κάλεσα τίς μάστιγες για να με πνίξουν με την αμμο ,το αίμα. Η δυστυχία ηταν ο θεόςμου. Πλάγιασα μέσα στη λάσπη.Στέγνωσα στον άνεμο του εγκλήματος .Κι έπαιξα έξυπνες φάρσες στην τρέλα. Κι η άνοιξη μου έφερε το φριχτό γέλιο του ηλίθιου. Ετσι ,εντελώς πρόσφατα,ενώ ήμουνα έτοιμος να τα τινάξω,σκέφτηκα να αναζητήσω το κλειδί από το παλιό γιορτάσι ,ίσως και μου ανοιγόταν πάλι η όρεξη. Το έλεος είναι τούτο το κλειδί.Κι αυτή η έμπνευση αποδεικνύει ότι ονειρεύτηκα. Θα παραμείνεις ύαινα,κτλ..ανέκραξε ο δαίμονας ,που με είχε στέψει με ευγενικές παπαρούνες. Θα καταχτήσεις το θάνατο με όλες τίς ορμές σου,και τον εγωισμό σου ,και όλα τα θανάσιμα αμαρτήματα.Αχ!πήρα μεγάλη δόση-μα αγαπητέ μου Σατανά,σε καθικετεύω,μη με αγριοκοιτάς τόσο! Και εν αναμονή κάποιων καθυστερημένων μικροδειλιών,εσείς που αγαπάτε στόν συγγραφέα την απουσία των περιγραφικών ή διδακτικών ικανοτήτων,κόβω για εσάς αυτά τα λίγα φύλλα από το σημειωματάριο μου ως κολασμένου.

Arthur Rimbaud μεταφραση Γιώργος Σπανός
Εκδοσεις πλέθρον